Dag garnalenhuis

Tussen dit en dit bericht gooiden wij drastisch onze planning om. 

Normaal gezien zouden we in het weekend van 1 augustus verhuizen. We zouden een week tevoren thuiskomen van vakantie. Allerliefste zou terug naar het kantoor gaan, ik zou de was draaien, de kinderen zouden hun speelgoed selecteren en samen zouden we dozen inpakken.

Maar toen dook Covid-19 weer onverwacht op in Vietnam en wisten we dat er opnieuw heel snel heel doortastende maatregelen zouden komen. 

Als we niet binnen het komende etmaal verhuisd raakten, zouden we nog weken - wie weet zelfs maanden - moeten wachten. En we keken er net zo naar uit! 

Ons huis werd precies steeds kleiner. Of de kinderen werden steeds groter, dat kan ook. Of we verzamelden iets meer spullen. Hoe dan ook, we hadden wat meer ruimte nodig. 

Want kijk naar dat grondplan, eigenlijk woonden we in een gelijkvloers appartement. Mét tuin mét zwembad, dat wel. Maar ook bovenburen waardoor we onrustig sliepen. Lawaai om 11 uur 's avonds, om 3 uur 's nachts, om 5 uur 's morgens. 

Dat was nu eenmaal wat we vóór de coronacrisis konden betalen. Want tenzij je erin slaagt om the Vietnamese way te gaan, is de huizenmarkt in Hội An en Đà Nẵng vrij duur. Voor buitenlanders worden de prijzen namelijk mee bepaald door vakantiehuizen. Verhuren aan toeristen brengt meer op dan een contract op lange termijn.

Nu die vakantiehuizen leeg staan, dalen de opgepompte prijzen. Voor hetzelfde bedrag kunnen wij eindelijk een echt huis huren. Eén waar we - zéker in tijden van lockdown - wat meer leefruimte zouden krijgen. Als we het haalden...

'Binnenkort sluiten ook de notaris en alle administratieve diensten, dan kunnen we ons niet meer registreren.' Toen had Allerliefste de nieuwe huisbaas al lang gevraagd of we er vroeger in konden trekken. Die huidige bewoners, toeristen uit Hanoi, zouden toch wel ook zo snel mogelijk naar huis willen, niet? 

'Ja!' tekstte de nieuwe huisbaas terug. 'En haast jullie, het wordt een kwestie van uren.'

Nu weet ik dat je bij een verhuis logisch te werk moet gaan. Alle boeken gaan in een doos waarop je 'woonkamer' krabbelt. De potten en pannen en het bestek in een doos voor de 'keuken'. Enzovoort.

Om te beginnen verhuizen wij hier met kisten en koffers. Slechts een handvol kartonnen dozen van verschillende formaten, verzameld in de supermarkt. Daarnaast was er gewoon geen tijd om het gestructureerd aan te pakken. De administratie belandde tussen het ondergoed, de reservebanden voor onze fietsen bij het zoutvat en de fles olijfolie. 

We smeten alles door elkaar en renden - letterlijk - met gerief over en weer. Met mondmasker op, in 40 vochtige graden. Onze kleren doorweekt. 

Van en naar de auto. Van en naar zo'n kamionetje dat we ook nu weer besteld hadden. Deze keer alleen geen tijd om van die stijlvolle foto's te trekken.

Waar ik wel nog snel foto's van nam...

Lukas' verzameling plattegronden en kaarten, van Gent en de wereld

Jana's bord vol herinneringen van vriend(inn)en, uit Gent en de wereld

We zijn er toch redelijk in geslaagd om van die kleine, anonieme plek iets te maken.

Dag lievelingsraam. 

Dag lady Buddha, dank om zo goed voor ons te zorgen. 

Dag Place de la Concorde. 

Dag feestjes op de koer.

Dag buurjongen, het ga je goed.

Dag garnalenhuis. 

       

Pool & pizza party

Hij moest niet kiezen tussen vriendjes, binnen de gulden verjaardagsregel kon hij er zoveel uitnodigen als hij wou. Niemand moest maskers dragen, niemand moest afstand houden. Al drie weken geen coronabesmettingen meer binnen Vietnam, er konden dus zelfs gewoon kaarsen uitgeblazen worden! Speekselspetters en al.

Dat hij überhaupt een feestje kon geven, was dit jaar ongetwijfeld het mooiste verjaardagscadeau. Ook een mooi cadeau was het geschreeuw. 'Best party ever!' Al die jongens. 'Yeah, it is!!' Door elkaar. 'Absolutely!'

Vrijdagavond, na de eerste week school, reed Allerliefste de decibels naar huis. Jana en ik fietsten eerst nog langs de dichtsbijzijnde diepvries. Zo'n bende moet je genoeg afkoelen, met vanille ijs. Tegen dat we thuis waren, zaten de jongens al in het water.   

Pool & pizza had Lukas op de uitnodiging geschreven. 'Weet je waarom ze zo graag naar mijn feestje komen, mama? Omdat het niets speciaals is. Gewoon bij ons thuis, in beperkt gezelschap, kunnen we tenminste spelen.'




Ik moet het fototoestel op sportmodus zetten, dan worden snel veel foto's na elkaar genomen en krijg je op het scherm een stop motion. Na elke sprong komen ze uit het zwembad. 'Show us!' en dan draai ik ook achterste voren aan het wieletje. 'Nog een keer!' Want dat is zo grappig, alsof ze uit het zwembad rijzen.

Kijk naar Lukas, zijn knieën hoog voor een beter bommetje. Tijdens Marco Polo duikt hij ook al zoveel dieper dan de rest... Om honger van te krijgen.

Het winkeltje verderop verkoopt geen ijsjes, helaas. Nog niet genoeg verdiend om in een diepvries te kunnen investeren. Wel sigaretten, chips en frisdrank. Of de jongens misschien geïnteresseerd zijn in die laatste twee? Dan moeten ze zelf boodschappen doen.





Weet U wat zo leuk is aan 'niets speciaals'? Dat het vaak toch heel bijzonder is.

Op blote voeten en met een handdoek rond je middel op straat lopen. Een boodschappentas met kleingeld in. Zelf mogen kiezen. Veel vriendjes hier deden dat gewone nog maar zelden. De meesten zijn nog nooit op hun eentje in een stuk van de echte wereld gestuurd. (Dus wandel ik mee, tien meter achterop zodat Lukas toch "alleen" met zijn vrienden op stap is.)

'Will, how much is 24 and 12?' De jongen trekt zijn schouders op. Hoe moet hij dat nu weten? De groep gaat driftig aan het rekenen. Hoeveel chips en frisdrank kunnen ze voor honderdduizend đồng kopen? 'Anh, jij moet de prijs vragen! Jij kunt Vietnamees!' 

Drie zakken en vier blikjes, zo blijkt. Verschillende smaken, kleuren en geuren die ze ingewikkeld met elkaar gaan ruilen en delen. Nadat de jongens hun aankopen en 9.000 đồng wisselgeld in de tas gestopt hebben, steekt de uitbaatster haar duim op naar mij. 

Konden wij beter Vietnamees, bedenk ik me op dat moment, dan zou zij misschien wel onze Moniek kunnen worden. Hoewel, die is onvervangbaar... Toch lijkt vandaag een beetje op toen.






Op de terugweg babbelt de bende over school, over de verjaardagscadeau's die nog uitgepakt moeten worden, over hun favoriete pizza. 'Zwaai eens naar dat meisje,' roep ik vanuit de achterhoede. 'Ze heeft jullie daarnet al zien passeren en staat nu op jullie te wachten.'

Alsof ze de Backstreet Boys van de buurt zijn, zo nonchalant wuiven de jongens terug. De buren die na de middaghitte terug buiten komen, glimlachen. Het is ook wel grappig, die troep in zwembroek.

Terug in de tuin, als de snelle suikers beginnen te werken, moet ik het fototoestel weer op de sportfunctie zetten. Ze willen nu een stop motion van hun draaisprongen. Kijken op het scherm. 'Nog een keer!'

Oh, zo'n écht feestje met 'niets speciaals', dat is absoluut het mooiste.

Tweede eerste schooldag

Terug naar school! En hoe! Geen reclame voor nieuwe stiften en boekentassen deze keer. Hoewel ik dat hier voorheen ook nooit zag, hoogstens de verkoop van schooluniformen piekt even. Wij kopen zelfs geen nieuwe mondmaskers aan! Leerkrachten en leerlingen moeten die gelukkig niet dragen. 

Enkel bij de ingang van de school (of bij het opstappen op de bus) wordt de temperatuur gecontroleerd. Wie door alle opwinding boven de 37.5 graden stijgt, komt er helaas niet in. (Lukas startte daardoor met 10 in plaats van 11 leerlingen in zijn klas. Bij Jana is een Koreaans klasgenootje in haar thuisland gebleven.)

Idem voor ouders. Bij aankomst moeten we ons melden en temperatuur noteren, bij vertrek weer uitschrijven. We mogen niet in de gebouwen (wel op de campus) en niet te veel contact hebben (babbelen, wat anders?) met kinderen die de onze niet zijn. Maar een paar leerkrachten hebben mij vandaag wel al eens goed vastgepakt.

Kinderen onderling moeten helemaal geen afstand houden. Ze kunnen gewoon rondrennen, schreeuwen, giechelen, ruilen, voetballen, fezelen, lachen ... Blij om elkaar weer te zien. Klassen moeten niet opgesplitst worden en speeltijden kunnen gewoon doorgaan. De kinderen krijgen als vanouds ook weer lichamelijk opvoeding, muziekles en warme lunch.

Alleen de poetsploeg moet elke avond extra grondig poetsen. Hoe dat kan? 

Voor Vietnam staat de teller vandaag op 271 besmettingen. Daarvan zijn 225 mensen genezen verklaard, 0 patiënten gestorven.

Nieuwe besmettingen zijn afkomstig van Viet Kieu. Veel Vietnamezen uit het buitenland keren momenteel namelijk liever naar hun thuisland terug. Ze moeten bij aankomst allemaal manu militare onmiddellijk twee weken in quarantaine. Alle 'binnenlanders' die besmet zijn of mógelijks besmet zijn, zitten ook al wekenlang in quarantaine. 

Het is dankzij een heel streng opsporings- en isolatiebeleid dat hier al bijna drie weken geen interne besmettingen meer zijn. De circulatie van het virus is hier - van mens tot mens - en voor zover je dat echt kunt nagaan of ooit zeker kunt weten - gestopt.

Bijzonder goede cijfers dus, nu toch al een hele tijd. Dus kunnen de scholen terug open! Nu echt! En vooral: gewoon!

Maar niet zonder zenuwen. We hebben er 13 weken van Corona onderwijs opzitten. Tel daar de Tê't vakantie bij en het is bijna 15 weken geleden dat de kinderen naar school gingen. Zoveel langer dan een zomervakantie!

'Zal dat nog wel lukken, mama? Ik ga honger hebben als ik niet meer tussendoor kan eten. En zo moe zijn na een hele dag vol prikkels. En wat met huiswerk? Thuis was ik rond drie uur 's middags meestal al klaar, nu ga ik pas na het vieruurtje aan taken en lessen kunnen beginnen.'

'Natuurlijk wel. Je hebt dat allemaal toch al eerder gedaan? Bovendien zullen leerkrachten heus geen onmogelijke verwachtingen koesteren, zij weten ook wel dat het wennen al zijn.'

Voor iedereen, denk ik erbij. Ook voor mij, ik krijg terug tijd om zelf in te vullen. Projecten genoeg, maar ik ga de gezelligheid missen. 

Ons huis is een klein gelijkvloers appartement, we hebben dicht op elkaar geleefd. Allerliefste zat in de hoek van de living, aan mijn bureau dat ik voor hem had leeggemaakt. Koptelefoon op, online vergaderen. Ik moest me inhouden om niet telkens naar zijn collega's te komen zwaaien. 

Lukas met zijn auto's en lego op de grond. Met schoolwerk naast mij aan de keukentafel. Met filmpjes en boeken in de zetel. 'Goed luisteren, mama!' En dan klapte hij alweer een verhaal dicht.  'Kruistocht in spijkerbroek' heeft hij gelezen. 'Later wil ik stuntman worden.' Nog vijf andere titels plus een heel project over de Koude Oorlog afgewerkt, inclusief interview met zijn oma en stop motion filmpje. 

Jana in haar slaapkamer, achter de keuken. Tijdens de online pauze kwam ze vaak zingend uit haar kamer gekropen. Even knuffelen of fruitsap uit de koelkast halen. 'Je mag me anders ook bij de afwas helpen.' Eigenlijk wou ze net beginnen schilderen. De tijd van haar leven, met een ongelooflijke productie aan kunst. Berichtjes en videogesprekken met haar vaste vrienden in België, op een manier wel leuk dat die de laatste weken ook thuis waren... Met haar Vietnamese vriendinnen zat ze vaak in stilte samen online huiswerk te maken.   

Héél dicht op elkaar geleefd, en ook zoveel mogelijk buiten. Tuin met zwembad, dat vonden we belangrijker dan een deftige keuken of woonkamer. En of we daar deugd van gehad hebben! Na de lunch sprongen de kinderen rechtstreeks van de tuintafel met kleren en al het zwembad in. Tegen valavond meestal nog een keer.

Toen we zelfs niet meer blokje om mochten, gingen we op weekend in onze tuin. Na onze eigen spa zei Allerliefste dat het zoals "den blok" voelde. Toen hij samen met zijn zus en broer thuis studeerde voor examens die alleen in juni afgenomen werden, was het ook wekenlang 'samen werken, samen spelen'.

Nu moet ik hier alleen werken en spelen. Misschien maar eens beginnen met een podcast of wat muziek opzetten, ik ben al die tijd heel stil moeten blijven. Daarna een machine insteken en mijn stapel papieren van de grond oprapen. Bureau opnieuw inrichten en ...
                  

Corona bij de buren

Tussen onze tuinen niet meer dan een draad, maar de laatste keer bij elkaar was eind januari, op een Aziatisch nieuwjaarsfeestje. Sindsdien horen wij hiernaast vaak biepjes van computergames. De fietsbel op het koertje. Geroep van de ouders en de grootouders. Gegiechel en andere speelgeluiden. Het huilen van de baby, soms ook van Thinh.

Met zeven bij elkaar, wonen ze. Drie generaties in twee kamers. Terwijl crèche en school - sinds de Tê't vakantie - al meer dan 12 weken gesloten zijn...

Tussen onze jongens niet meer dan een raam, maar het schoolwerk kan niet meer verschillen. Het alternatieve aanbod voor Vietnamese kinderen is beperkt, pas sinds kort is de nationale zender met school tv begonnen.

Toen ik deze week van het huiswerk van Lukas opkeek, was het de eerste keer dat ik Thinh boven zijn schoolschriften gebogen zag. Hij krijgt geen opdrachten van zijn school, het is zijn moeder die hem aan het werk zet. Twaalf minuten, misschien. Maar wel heel geconcentreerd, hij zag niet eens dat ik vanaf onze keukentafel naar hem loerde.

Pas toen hij opstond om te gaan spelen, toen zwaaide hij even.

Kamping Corona

Behalve voor boodschappen mogen we het huis niet meer uit. Allerliefste en ik gaan om de zoveel dagen naar de markt. De kinderen blijven 24 uur per dag, zeven dagen op zeven in huis.

Gelukkig hebben we een tuin. Geen gras, overal steen. Maar mét zwembad! Vitamine D en genoeg beweging krijgen ze dus wel.

Hoe het verschil te maken tussen week en weekend? Dat is nu de grote uitdaging. Zaterdag halen we ons kampeermateriaal uit kasten en kisten. Zondag worden we veel te vroeg wakker in een veel te warme tent. Kleine oogjes, slaaptekort. Zo'n stenen tuin is echt hard voor de rug.

En toch zo'n deugd van gehad. Instant vakantiegevoel, ook al is hier geen Paasvakantie. De online education loopt gewoon door. Wat doet het goed om te ontdekken dat je ook thuis, op een paar uur tijd, even "weg" kunt zijn. In staycation zit dus echt wel een stukje vacation.

De kinderen bonden voor ons aller veiligheid lintjes aan de touwen en roosterden daarna marshmallows boven ons stenen barbecuevuur. Toen we daar een klein kampvuur van maakten, haalde Allerliefste zijn gitaar boven. De dochter zong de hoge noten, Lukas en ik mochten af en toe ook brommen.

Eén nachtje maar, en we kunnen er weer voor een tijdje tegen. 
 

-6: dag van de boom

Nog zes dagen voor het oude maanjaar om is, het moment om de familieboom in huis te halen. Vroeger stond die op voorouderlijke grond. Degenen die de traditie in ere houden, halen hem een paar dagen voor Tê't op en brengen hem op de vijfde dag na Tê't terug naar hun hometown. Daar hebben ze iemand aangesteld die het hele jaar door voor de familieboom zorgt.

Hoewel Vietnamese families die over de rest van het land zijn uit gezworven, rond Tê't nog steeds terugkeren naar het huis van ouders en grootouders, worden de meeste bomen tegenwoordig on the spot gekocht. Vaak midden in het centrum, op de belangrijkste hoofdwegen en drukste kruispunten.

Daar planten kwekers uit omliggende velden hun aardewerken bloempotten op straat. Vrachtwagens rijden af en aan met nieuwe leveringen. Families keuren, kiezen, kopen. Er komt en gaat een constante stroom van steekkarren, fietsen, brommers, aanhangwagens. Mijn fotoreportage van vorig jaar toont het min of meer. Dit jaar rijden de brommers met bomen zo snel heen en weer dat ik vaak te laat ben om het vast te leggen.

Hoe dan ook, als de plant maar tot de ingang van het huis of de zaak geraakt. Hij moet vlak voor de deur of middenin de hal staan.

In Ho Chi Minh stad is het de abrikozenboom die voor een vruchtbaar en voorspoedig jaar moet zorgen. De gele bloemen moeten fel als goud oplichten, dat brengt het meeste geluk. In Hanoi is het een tak van de perzikenboom. Je kunt kiezen tussen rood, roze of rood-roze. Ik zou voor rood gaan, in Azië traditioneel de kleur van goed geluk. Hier in Hội An is het de Kumquat boom. Een stevige struik met kleine, oranje mandarijnen. Hoe boller, hoe beter.

Misschien vind ik dit wel het allerleukste aan Tê't. Want Tê't of het nieuwe maanjaar, dat betekent eigenlijk de komst van een nieuwe lente vieren. En hoe doe je dat beter dan door - letterlijk - een en ander op te fleuren? Het is dezer dagen absurd mooi op straat. Asfalt en uitlaatgassen in een decor vol bloemen in bonte kleuren. Alsof we in een surrealistisch, sprookjesachtig stadswoud beland zijn.

Andere decoraties die op de 26ste dag van de laatste maanmaand voor Tê't in huis worden gehaald zijn manden en kommen met rond, rijp fruit. Gele bloemen die voor een lang leven staan. En traditionele schilderijen en kalligrafie van oude Vietnamese spreuken.

Allerliefste heeft er eentje gekregen van het stadsbestuur van Đà Nẵng. Hij mocht zelf kiezen wat er op kwam, een wens voor zichzelf en de zijnen. Nu hangt er peace of mind in onze woonkamer.

Vorig jaar deden we niet mee aan de voorbereidingen voor Tê't, dit jaar toch al een beetje, volgend jaar halen we misschien ook een boom in huis. Of van die gele bloemen, die vind ik ook mooi.

-9: dag van de keukengoden

Op de 23ste van de laatste maand van het maanjaar vieren Vietnamezen Tết Táo Quân, oftewel hun keukengoden. Drie zijn er, en hun verhaal leest als de betere telenovela.

Vandaag trekken de keukengoden (samen de Ông Táo of de Táo Quân) hemelopwaarts om verslag te gaan uitbrengen aan de Keizer van Jade. Weken van tevoren proberen Vietnamezen hun schulden af te betalen en brengen ze hun huis op orde. Vandaag zetten ze op het huisaltaar een kom water met een grote gouden karper. In nabijgelegen rivieren en meren worden kleinere vissen vrijgelaten.

Misschien dat die traditie in kleinere dorpen nog volop leeft, hier in Hoi An zijn het vooral papieren vissen en kleine gouden bootjes die de goden hemelopwaarts moeten brengen. Wel wordt er volop geofferd.

Ook in onze tuin een tafeltje met rijstkoeken, rijstwijn, papiergoud en -geld, kip, snoep, bloemen, sigaretten. Een een kommetje rijst met drie lepels. Wees genadig, keukengoden. Geef ons alstublieft tien op tien en voorspoed in het nieuwe jaar.

Aftellen

Morgen is het zover, dan begint het officiële aftellen naar Tết Nguyên Đán, het Vietnamese Nieuwjaar. Negen dagen voorbereiding, vier dagen feest. En elke dag heeft zijn eigen functie en betekenis. 

De feestkoorts stijgt nu al. Projecten worden naarstig afgewerkt, op bouwwerven is het nu ronduit gevaarlijk. Op straat rijden ze nóg zotter dan normaal en overal worden offergaven, feestkleren, geluksbrengers en bloemen verkocht. Wij hebben ons uitbundig buurtfeest zelfs al gehad!

Deze keer geen Sandra Kim gezongen, wel iets anders dat iedereen speciaal vond. Krokodil op de menu! Moet blijkbaar uuuuuuren koken, en kreeg op tafel een springroll tussen zijn tanden. Kwestie van de bek mooi open te kunnen serveren. Moet ook behoorlijk prijzig zijn, de buren die ons uitnodigden wezen elke keer trots naar het ruwe vel rond het witte, visachtige vlees.

Euheu, glimlachten wij groen. En we zorgden dat we niet te rap dronken en aten, omdat ze anders altijd opnieuw ons glas en bord bijvullen. Tegen dat de dochter de microfoon vastpakte om Million Dreams te zingen, waren de mannen zo beschonken dat ze haar bloemen kwamen brengen.

Gelukkig is daar Allerliefste die zich dan strategisch posteert en in ontvangst neemt. De beste buffer voor een mooi blond meisje. Kort daarna gebaarden we dat het voor ons bedtijd was. Snel door het gat in de afrastering naar ons eigen huis, oordoppen in om het gebrul en gebral van de laatste overblijvers uit te sluiten. Hoe ging het nu weer? Bier en rijstwijn, dat geeft venijn. 

Nog twee volle weken feest. Het hele land op zijn kop, het hele land plat.
                 

Oh september! (4)

Aan onze kant van de straat worden vijf gele zakken op de kar geladen. Onze buren - een familie met twee grootouders, twee ouders, drie kinderen - kunnen hier tot aan de lente van eten, dan wordt er opnieuw (maar vaak minder) rijst geoogst.

Aan de overkant tilt de man nog een paar zakken op zijn kar. Hij legt de handvatten op het zadel van zijn brommer, gaat erbovenop zitten en voert de oogst naar een gedeelde opslagplaats. Oef, de oogst is binnen! Als de velden afgebrand zijn (klaar voor de volgende teelt, binnen een paar maanden), mag het beginnen regenen.

Oh September! (2)

Met uw rijstoogst, zo veel bedrijvigheid.

De voorbije weken zijn de velden droog gelegd en de laatste dagen draaien de dorsers overuren, de rijst moet nu snel binnengehaald worden. Neen, niet binnen. De rijst moet snel uitgelegd worden, zodat het kan drogen.

Als de oogst niet droog in de opslagplaatsen kan, gaat alles rotten. Het regenseizoen waait onze richting uit, dus er is haast bij. Overal waar plaats is, worden de korrels gedroogd.





Echt overal waar de oppervlakte plat en groot genoeg is. Op straten, pleinen, opritten. Er wordt niet eens altijd een plastic zeil uitgespreid, soms ligt de rijst rechtstreeks op het asfalt. En als de hele straat is ingenomen, dan rijden brommers en fietsen gewoon door de rijst.

Ook voor onze deur ligt een zeil. Wanneer we 's morgens onze fietsen door de witte poort duwen, harkt Baba - buurman, huisbaas, moestuinier, landbouwer en grootvader - de rijst in rijen. Dat doet hij de hele dag door, om de zoveel tijd. Rijst keren, zodat elke korrel langs alle kanten kan drogen.

Wanneer we in de late namiddag terug thuis komen, harkt hij de rijst weer bij elkaar. Met een grote platte schaal giet hij de rijst terug in plastic zakken. Anderen verzamelen de rijst met een vuilblik in de gele zakken.

Nog andere boeren laten de rijst 's nachts op het plastic liggen. Ze vegen de rijst bij elkaar, vouwen hun blauworanje zeil dicht en leggen er een zware baksteen op. Als gigantische dumplings liggen 's nachts grote plastic hopen langs de kant van de baan.

Als het niet regent, legen de boeren de volgende dag opnieuw hun gele zakken op hun zeil. Of ze vouwen hun pakketten weer open en spreiden opnieuw de rijst uit. Verder drogen, zo gaat het dagen aan een stuk.

De velden zien er steeds kleurlozer uit - geen frisgroene en later groengele halmen meer, alleen nog modder - maar de straten zijn zo mooi goudgeel. Kijk naar de foto hieronder, getrokken aan de overkant van onze straat, daar waar de zon ondergaat. Als ik door mijn knieën buig, worden de palmbomen groter en lijkt het wel alsof wij op het strand wonen.

Oh September! (1)

Heel veel dingen zijn hier al lang niet meer de eerste keer, nu gebeurt dat ook met de seizoenen. September komt terug, en ik begin er een patroon in te herkennen. Er is die volle maan, de helderste van het jaar. En de gloeiende zonsondergangen.

We moeten opletten dat we het niet missen. Het licht verandert elke avond zo snel, op amper vijftien minuten is de zon gezakt. Gelukkig zitten we vanuit onze tuin met onze neus op het mooiste kwartier van de dag.

Trouwens

De mooiste lampionnen hangen in een boom in onze tuin.

Ik heb een prachtige stem

Als onze familie hier zou wonen, hadden we nog meer feestdagen achter de kiezen. Nu bleef het beperkt tot personeelsfeest, buurtfeest, schoolfeest.

We waren goed voorbereid. Lucky money in een rood envelopje, karaokenummers in ons hoofd. Laat die kinderen met hun bedelgrote ogen maar komen, duw die microfoon gerust onder onze neus.

De zoon zou Hello Muddah, Hello Faddah zingen, de dochter iets met een ironische ondertoon (Let it go of zo, karaoke mag je niet al te serieus nemen) en ik zou Eurovisie '86 achterna gaan. Het exotische van Frans, daar houden ze van.

Helaas, als je J'aime la vie zoekt, kom je uit op een versie met tekst én zang. Een volwaardig karaoke kanaal heeft Sandra Kim niet. Ik zou dus boven haar stem moeten uitzingen hoeveel ik van het leven hou, thuis toch maar eerst even oefenen. Na de elfde keer is het resultaat nog altijd niet perfect, maar goed genoeg.

Op het feest zelf hoor ik door de microfoon niet wat het publiek hoort, maar ik denk wel dat het overkomt. Alsof ik echt vijftien jaar ben, zo overtuigd zing ik. Alleen een vette jaren '80 kuif ontbreekt. 'You really have an amazing voice,' zegt iemand achteraf.

Ik kijk verbaasd, zo goed zing ik nu ook weer niet. Zat er op de microfoon zo veel echo dat het al mijn uitschuivers maskeerde? (Daarvoor dient die echo tenslotte.) Thuis vertelt Allerliefste de ware toedracht. Mijn microfoon stond uit, het publiek hoorde enkel la Kim en dacht dat ik dat was. Woo-ooowooooow! La vieieieie... Si tuuuuuu e-e-e-es làààààààà! 

Nu kan ik op feestjes dus nooit meer karaoke zingen. Of toch niet echt. Wil ik mijn reputatie in stand houden dan moet ik het ofwel bij deze ene keer laten, ofwel reeds voorgezongen versies kiezen en steeds mijn microfoon uitzetten.

Ik denk dat ik voor dat laatste ga, geloofwaardig playbacken is tenslotte ook een kunst. Suggesties voor nummers met grootse gebaren en geweldige stemmen altijd welkom. Ik heb tot Tết volgend jaar om me voor te bereiden. 
     

Tết Nguyên Đán

Het is gebeurd. De drie huis-, tuin en keukengoden zijn naar de hemel vertrokken. Een niet onbelangrijk neveneffect is dat Vietnamezen het leven nu zeven dagen voor zichzelf hebben. Geen goddelijke pottenkijkers wanneer ze het oude jaar uitzwaaien, geen bovenaardse spionage wanneer ze het nieuwe jaar inluiden.

Dat betekent: nog meer drank en decibels dan gewoonlijk. En ze houden hier al zoveel van lawaai en alcohol. Daarom vluchten we. Tết Nguyên Đán, het nieuwe maanjaar waardoor heel Azië op zijn kop staat, vieren we op verplaatsing.

Mooi meegenomen dat de buren ons op 1 januari niet op de thee kunnen vragen. Het is een zaak van familiaal belang wie in het nieuwe jaar als eerste een voet in huis zet. Het moet iemand zijn die voorspoed brengt, jongetjes van lagere schoolleeftijd zouden dat als geen ander kunnen.

Grote kans dus dat een en ander zo geënsceneerd wordt dat Lukas als eerste het huis van de buren betreedt. Met die stap wordt hij dan verantwoordelijk voor het wel en wee maar ook voor eventuele kommer en kwel.

Stel dat de grootmoeder zich een paar weken later in de noedels verslikt, dat de jongste hoge koortsaanvallen krijgt, de middelste te ver in zee gaat, de oudste niet afstudeert of de man des huizes met zijn beschonken botten met zijn brommer botst, dan hebben wij ongeluk gebracht. Naar het schijnt verzuurde zo al menig burenrelatie.

Onze ao dai is al ingepakt, wij maken dat we weg zijn. Bij onze terugkomst maken we alles goed met lucky money, snoepgoed en koekjes. Als het geld maar in een rode envelop zit en de koekjes in een gouden doos. Ik weet al waar ik alles kan vinden.