Wit huiswerk op de internationale school

Het prentje hierboven plukte ik van de website van de internationale school. Ziet er mooi divers uit, niet? Wel...

In tijden van #blacklivesmatter maak ik - net als zo veel anderen - mijn wit huiswerk. Dat is grondig stilstaan bij het voordeel van je witte huidskleur. Boeken, films, artikels, podcasts en vragenlijsten kunnen daarbij helpen.

Waarom? Als witte mensen doordrongen zijn van hun eigen privileges, zien ze de discriminatie van mensen met een andere huidskleur * scherper. Ze kunnen zich daar dan actief tegen uitspreken, een betere bondgenoot zijn. Want wat ik ergens las: het is vandaag onvoldoende om niet racistisch te zijn, we moeten antiracistisch zijn.   

Ik heb de afgelopen weken veel gekeken, geluisterd, gelezen. Ik heb gevloekt en geknikt en ben ook wel geschrokken van mijn eigen blinde vlekken. De internationale school is er daar maar één van. Dit artikel van Rachel Engel legt uit waarom, ik parafraseer hieronder.

Kumbaya maakt kleurenblind

Een internationale school is bij uitstek divers. Binnen dezelfde klas zijn er vaak even veel nationaliteiten als er kinderen zijn.

Het leerkrachtenkorps is meestal iets minder divers. Het zijn ofwel native speakers Engels ofwel Franse locuteurs natifs, dus meestal afkomstig uit de Westerse wereld. Aangevuld met een paar lokale leerkrachten, meestal teaching assistents. Hier en daar nog wat andere internationale leerkrachten, bijvoorbeeld voor sport of muziek.

Maar de schoolkalender staat dan weer wel vol activiteiten waarmee andere culturen gevierd worden. (Het risico op exotisme is niet gering.)

In veel internationale scholen wordt ook nog eens druk gereisd. Deze uitwisselingsprogramma's en soms ook liefdadigheids-trips dragen bij aan het harmonieuze beeld dat internationale scholen willen uitdragen.

Respect en verbondenheid tussen alle mensen wereldwijd! Daardoor komt ras weinig tot niet ter sprake. Alsof er geen problemen zijn. Alsof discriminatie en andere vormen van geweld niet bestaan. Alsof we in een post-rassen-maatschappij leven. Ook op de campus van een internationale school komt racisme voor. Alleen wordt het niet gezien, niet besproken, niet aangekaart.

Westers onderwijssysteem, Westerse overmacht

Het ontstaan van internationale scholen kan teruggevoerd worden naar de migratie van Europese expats en diplomaten naar "ontwikkelingslanden" in Afrika, Latijns-Amerika en Azië. Vanuit het idee dat hun verblijf slechts tijdelijk zou zijn, zetten zij een onderwijssysteem op waarmee hun kinderen makkelijk terug in het onderwijs van het thuisland zouden integreren.

Een internationale school volgt daarom een curriculum dat verschilt van het gastland. Er ligt grote nadruk op wereldburgerschap en de rapporten zorgen dat kinderen makkelijk van de ene naar de andere internationale school kunnen verhuizen. Of terug naar de school in hun thuisland of eender welke andere school in de Westerse wereld.

Wereldwijd gaan anno 2020 meer dan 5,6 miljoen studenten naar zo'n 11.000 internationale scholen. Dat zijn al lang niet meer enkel kinderen van diplomaten en expats. Voor lokale families uit de gegoede klasse is zo'n school vaak een toegangsticket tot Westers hoger onderwijs en succes.

Statussymbool dat ook nog eens toekomstperspectief biedt. Een internationale school staat boven de lokale cultuur, boven de lokale taal, boven het lokaal onderwijssysteem.

Dus leren de rijkere kinderen van Afrika, Azië en Latijns Amerika - mensen die later belangrijke posten zullen bekleden in de private economie of publieke besturen - Westerse talen, Westerse geschiedenis, Westerse vaardigheden en gebruiken, Westerse waarden en normen. Leren wordt dan assimileren.

Nog meer kansen

Internationaal onderwijs kost handenvol geld. Lokaal of niet, de leerlingen komen per definitie uit kansrijke families.

Gezien het bruto nationaal product van landen waar zo'n internationale school staat, kunnen de meeste lokale gezinnen zich dit soort onderwijs eenvoudigweg niet permitteren. Idem wanneer het inschrijvingsgeld volledig of gedeeltelijk betaald wordt door het bedrijf / de organisatie waarmee de expat uitgezonden wordt. Dan gaat het niet per se om rijke maar zeker wel geprivilegieerde gezinnen.

Sociologen zien binnen onze geglobaliseerde wereld een steeds grotere kloof tussen een soort transnationale opperklasse en een mondiaal proletariaat. Binnen het systeem van globale ongelijkheid zorgt een internationale school dat reeds kansrijke kinderen nog meer kansen krijgen.

Wanneer ze afstuderen, behoren leerlingen van een internationale school tot de hoogste klasse, niet alleen lokaal maar ook globaal. Op die manier draagt internationaal onderwijs bij aan en versterkt het ongelijkheid wereldwijd.

Ook al is dit punt vooral sociaaleconomisch, het heeft ook wel met ras te maken. Internationale scholen trekken nog steeds heel veel witte kinderen aan, hun privileges worden dus nog maar eens versterkt.

Tot zover mijn interpretatie en samenvatting van het artikel.

Ik vind dit een moeilijke kwestie ...

Oh, wat hebben wij hier al met het onderwijs geworsteld! Nog vooraleer we naar Vietnam verhuisden was dat de grote kwestie. Ik was bij aanvang zelfs van plan de kinderen thuisonderwijs te geven, U wilt niet weten hoe veel schoolboeken en educatief materiaal wij voor niets ingepakt hebben.

Omdat de kinderen ook nood hebben aan andere kinderen (vrienden zo gezond!), zijn we uiteindelijk toch naar scholen beginnen uitkijken.

Hội An heeft ook een bilingual school. Zonder al te technisch te worden... Deze scholen zijn lokaal meestal iets meer ingebed. Leerlingen die het Engelstalige programma volgen, delen sportlessen, bibliotheek, speelplaats, lunch en andere activiteiten met Vietnamese studenten (die daar ook in de meerderheid zijn).

Maar die school is veel duurder dan de kleine internationale school. Als het op principes en grote bedragen aankomt, zijn wij geen gezin dat niet moet rekenen. Bovendien opende die bilingual school nog maar net zijn deuren, toch een beetje een gok.

Argument pro échte internationale school was onder andere dat het al enkele jaren ervaring heeft. Ik maal niet om de certificates en awards die het van internationale onderwijsnetwerken krijgt, wel om het feit dat al een paar studenten effectief hun diploma gehaald hebben.

Papieren waarmee de kinderen makkelijk terug naar het Belgisch onderwijssysteem kunnen, dat speelde zeker mee bij onze keuze. In die zin lijken we op de expats die de eerste internationale scholen oprichtten: we weten dat we hier slechts een paar jaar zijn, het stelt absoluut gerust dat de kinderen dankzij een Westers curriculum makkelijk terug zullen re-integreren. Wij oefenen thuis zelfs Belgische woordpakketten!

Dus ja, wij zijn bij een kleine maar toch typische internationale school beland. Waar het vaak van kumbaya is en alleen maar kansrijke kinderen komen. Hoe moeten we daarmee omgaan? Rachel Engel deelt in haar artikel ook een paar strategieën. Daar heb ik het morgen over.

* Zie morgen. Of overmorgen. Of ...

               

Voorbij de wisselkoers

Ze zouden met valse Chinese paspoorten gereisd hebben.
Ze zouden vanuit de koelwagen nog berichten gestuurd hebben.
Ze zouden uit Nghe An komen, een van de armste provincies van Vietnam.

Ze zouden voor de reis naar Europa 10.000 tot 30.000 euro betaald hebben.

Dat geld gaat niet noodzakelijk integraal naar mensensmokkelaars. Wie buiten de grenzen van Vietnam wil treden, moet de bevoegde instanties minstens 10.000 euro betalen. Anders geen visum. 

Weet U hoe veel Vietnamese đồng dat is? Natuurlijk kunt U dat zelf ook omrekenen, het internet barst van de wisselkoersen. Maar ik bedoel: weet U hoeveel dat bedrag hier waard is? Weet U hoe lang een Vietnamese familie moet sparen om dat geld bij elkaar te krijgen?

Anno 2019 bedraagt het gemiddelde maandsalaris in Vietnam 130 euro. Hooggeschoolden verdienen in een goedbetaalde job maandelijks zo'n 450 euro. En het klopt, de levenskost ligt hier veel lager. Wat het dagelijks bestaan betreft kunnen Europese bedragen niet met Vietnamese vergeleken worden.

Maar wel wanneer je 10.000 tot 30.000 euro moet verzamelen. Laten we voor het gemak 30.000 euro nemen, dat is - ongeveer - het gemiddeld Belgisch jaarinkomen.

Stel het U even voor, als gemiddelde Belg. Zomer in zicht. Reisplannen. Verre droombestemming. Naar de goedkoopste tickets surfen. Route uitstippelen. Vervaldatum paspoort checken. Visum aanvragen. Bagage voorbereiden. Niets vergeten? Oh ja! Per persoon een jaarinkomen op een geblokkeerde rekening deponeren.

Laten we dat scenario nu omrekenen naar het gemiddelde Vietnamese inkomen. Met 130 euro per maand moet je bijna 20 jaarinkomens neerleggen om aan 30.000 euro te komen. Twintig keer Uw jaarinkomen! Twintig!! U krijgt het geld terug als U van uw vakantie terugkeert.

De families die hier geld inzamelen om iemand definitief het land uit te krijgen, weten dat die persoon niet terugkomt, dat ze hun geld definitief kwijt zijn.

Opnieuw vertaald naar de Belgische situatie: Uw familie en vrienden zouden 600 000 euro (zes-honderd-duizend euro!) ophalen. Zodat U ergens anders een betere toekomst kunt uitbouwen. In een koud land. Een armoedig bestaan met een slechte baan waarvoor U misschien wel veel te hoog opgeleid bent.

Hopelijk.

Als U de koelwagen overleeft.

Dat doen mensen toch alleen maar als ze ten einde raad zijn? Als ze denken dat alles, eender wat, beter is dan hun huidige leven?

Negendertig mensen moeten wanhopig geweest zijn.
Negendertig mensen hebben het niet overleefd.
Negenendertig. Een getal zoals er in dit stuk zoveel staan.

Achter die getallen en voorbij de wisselkoers,
alstublieft, een beetje begrip voor vluchtelingen.
     

Dictatuur rijmt op censuur

Sommige concepten moeten wij aan de kinderen niet meer uitleggen. Wat democratie betekent, bijvoorbeeld, en wat de gevolgen zijn als die aan diggelen ligt. Met het eenpartijstelsel van Vietnam ondervinden ze dat namelijk zelf.

Zo kunnen ze nooit gehoor geven aan de opeenvolgende oproepen van Greta Thunberg. Zelfs als zou hun school (hoogst waarschijnlijk) achter een klimaatmars staan, stakingen en optochten zijn hier verboden. De enige vorm van actie die de kinderen hier kunnen voeren, is het strand opruimen. Niet echt iets dat veel structurele verandering teweeg brengt.

Zo weten ze dat hier in huis een paar verboden boeken rondslingeren en - update! - dat ze de nieuwste film van DreamWorks niet kunnen zien. Waarom niet? Let in de trailer tijdens de 17e en 18e seconde maar eens goed op.



Zag U de kaart van de Zuid-Chinese Zee? Zelfs die naam horen ze hier niet graag, zeg liever Oost-Aziatische zee. Vietnam gaat niet akkoord met de stippellijn op de kaart. De eilanden die China in de film en ook in het echt claimt, zijn volgens Vietnam eigenlijk Vietnamees.

En dus wordt de film hier niet gedraaid. Pech voor wie het komende regenseizoen graag eens naar de cinema zou gaan. Het concept censuur moeten wij aan de kinderen ook al niet meer uitleggen.
         

Mei nikske platsticvrij

Akkoord, we zijn begin juni, maar dat maakt geen verschil. Geen enkele maand is hier plasticvrij. Voor elke boodschap een plastic tas, een gemiddeld huishouden gebruikt er vier per dag. Daarnaast ook nog wegwerp waterflesjes en plastic rietjes.

Samen met China, Thailand, Indonesië en de Filipijnen is Vietnam een van de grootste plastic vervuilers ter wereld. Jaarlijks gaat hier zo'n 28 tot 73 miljoen ton plastic, oftewel 6 procent van het wereldwijde volume, op de landfill en in de zee. (Cijfers.)

We zien de gevolgen elke dag en doen daarom regelmatig mee aan een opruimactie. Die van een paar maanden geleden, met haar klas, was de meeste indrukwekkende.

Omdat het niet zomaar wat afval verzamelen was. Onder leiding van Ever Green Labs moesten we dat afval ook sorteren. En was het totaalvolume al deprimerend indrukwekkend, dan werd het nog indrukwekkender, en deprimerender, toen we soort per soort bij elkaar zagen liggen.

Goed, op de foto zien we er ook wel blij uit. Want trots op wat we in minder dan een uur verzameld hebben. Zoveel om te recycleren! Tot de mensen van Ever Green Labs uitleggen wat dat betekent. Om te recycleren heb je zuiver plastic nodig. 

De wikkel van een ijsje alleen al bestaat uit gemiddeld zeven lagen! Bovenop de aluminium folio die de verpakking waterdicht moet maken, ligt nog een laag waardoor het ijs niet naar aluminium smaakt. Over de laag waarop het logo gedrukt wordt, nog een laag waardoor de inkt niet afgaat. Enzovoort.

Er is hard plastic en zacht plastic. Gekleurd en niet gekleurd. Een slipper bestaat uit schuimplastic en ander plastic. Van een waterflesje kun je de dop makkelijk afschroeven, maar dan zit die plastic ring er nog steeds rond. Een aansteker heeft binnenin een zacht plastic buisje, een gekleurd omhulsel en bovenaan nog hard zwart plastic. (En een ijzeren wieltje.)

Elke soort vraagt om andere verwerking. De meeste plastic producten zijn alles behalve geschikt om te recycleren. Het strand opkuisen is een goed begin, maar daar mag het niet bij blijven. 

En dan heb ik U de hoop plastic flessen nog niet getoond, de doorzichtige en de gekleurde. Indrukwekkend, zo veel afval. We laten het strand gedeprimeerd en nog lang niet proper achter en brengen onze verzameling naar het eigenlijke labo van Ever Green Labs.

Dat bezoek beurt ons een beetje op. Van nauwkeurig gesorteerd plastic maakt het labo nieuwe materialen. En niet alleen fruitschalen, linialen en sleutelhangers die de wereldwinkel zou kunnen verkopen. Ze blijven experimenteren, hersmelten het plastic ondertussen tot volwaardig bouwmateriaal. Stevige buizen waarmee je stellingen kunt bouwen en stenen van isomo. Piepschuim producten hebben een hoge isolatiewaarde voor temperatuur en geluid, ideaal voor niet dragende tussenmuren.

Op het dak gooien we het plastic in de juiste afvalkoker. Beneden in de container wordt elke soort tot een nieuw product gesmolten 

Volgens het Groene Labo moet de hele wereld dringend aan de R van Re-duce, Re-use, Re-cycle. En in tweede instantie aan de R van Re-form.

Als U ooit naar plastic Azië zou reizen, dan kunt U alvast iets doen met die eerste twee R-en. Neem in uw bagage een regenjas mee, dan hoeft U hier geen kleurrijk flutgeval te kopen. Pak ook een herbruikbare boodschappentas in. Zo weinig als zo'n linnen ding weegt, zo veel zakjes kunt U hier uitsparen.

Plastic per plastic, zo zullen we moeten werken aan de R van Red-onze-planeet.
   

Een politiek eiland

We hebben onze verhuis verwerkt en zijn hier steeds meer op ons gemak. We hebben al een paar keer bezoek ontvangen en afscheid genomen. We zijn zelfs al een keer naar ons thuisland over en weer gegaan. We hebben ons ritme en netwerk gevonden. Voor sommige nieuwkomers zijn we al bijna anciens.

Zodra ik denk dat ik het leven in het buitenland ondertussen wel ken, komt er iets nieuws op me af, een situatie of een gevoel waar ik nog mee moet leren omgaan. De verkiezingen, bijvoorbeeld. De lokale stemronde van oktober 2018 hebben we ook vanuit Vietnam meegemaakt, ik dacht dat ik voorbereid was.

Wanneer onze volmacht zondag voor ons stemt, is het hier al bijna avond. Pas de volgende dag zien we de resultaten van de voorbije verkiezingen. Het tijdsverschil zorgt voor vertraging, de afstand ook voor vervreemding. Behalve aan Allerliefste kan ik niemand uitleggen wat ik denk, wat ik voel.

Mensen weten hier vaak niet waar België ligt, laat staan dat zo'n klein land ook nog eens opgesplitst is. Bovendien kennen ze hier het systeem van democratische verkiezingen niet. Verschillende partijen, hoe werkt dat? Wat bedoel je met kieskringen? Wat is extreem rechts en het cordon sanitaire?

Toen afgelopen herfst een van de drie belangrijkste kopstukken stierf, vergelijkbaar met onze minister president, was dat nauwelijks onderwerp van gesprek. Het maakt hier namelijk niet uit welke politicus die post gaat overnemen, het beleid blijft toch hetzelfde. Dat van de partij.

Niet dat ik in België altijd van alle politiek op de hoogte was. Of over elke waan van de dag een mening had. Alleen zou ik nu zo graag een paar mensen willen spreken, delen wat ik denk en voel. Trots en verdrietig tegelijk, bijvoorbeeld, om het eiland dat Gent blijkt te zijn. Zo eenzaam als het progressief is.

Liever nog dan zelf praten, wil ik iemand horen zeggen dat het allemaal nog wel zal meevallen. Ik ben geschrokken van de verdeeldheid onder de kiezers en bang dat de rechtse partijen het mandaat gaan krijgen om de patstelling te doorbreken. In de kranten lees ik maar weinig commentaren die gerust stellen en de analyses van Allerliefste doen dat ook al niet. 

Ik moet er na deze verkiezingen aan wennen. Geen oudere collega op het werk die een en ander in (historisch) perspectief plaatst, geen vrienden om iets mee te gaan drinken en een vrolijkere noot aan te slaan, geen familiebijeenkomst die als uitlaatklep kan dienen. Hier zitten wij, een beetje zoals Gent, eenzaam op ons eiland in Vietnam.
 

Seizoen 7, aflevering 8

Sinds wij hier wonen, denkt Netflix dat wij Vietnamezen zijn. Wij krijgen niet langer Nederlandse ondertitels, wel Chinees en Koreaans als we dat willen. En Engels voor slechthorenden.

Meestal kiezen we voor die laatste optie. Audiodescriptie helpt bij weinig courante woorden of zinnen die te rap uitgesproken worden. We zien [footsteps], [young girl giggle] of [dramatic music], onder een huilbui soms iets vreemds als [howling].  

Maar niets zo bevreemdend als de ondertitels in Friends, seizoen 7, aflevering 8.  

The one with the stain had evengoed The one with the Dutch course kunnen heten. Ik toon U een compilatie van de scènes waarin Nederlands gesproken wordt.



En dan nu de ondertitels.

Waarna Ross in ijltempo Nederlands leert en tot zijn verbazing ontdekt dat Gunther die taal spreekt. We hebben erover gediscussieerd, of de acteur een native speaker zou zijn. Ik denk van niet. Wel een Hollands accent. En een ezel die auditief omgezet wordt. 

En dan wordt de barman boos. 'Jij hebt seks met ezels', zegt Gunther tegen Ross. De ondertitels maken er iets helemaal anders van. Zo erg zelfs dat Gunther zichzelf beledigt.

(De man achter het legendarische zinnetje had trouwens nooit gedacht dat dit in het script zou blijven staan. Maar het werkt wel, Ross snapt dat het niets goeds kan betekenen. 'Damn it!')

Desondanks probeert Ross dat Nederlands dapper verder. Het allerlaatste woord van seizoen 7, aflevering 8 is ezels. Opnieuw in die rare spelling. 

Vijf: (film) tonen

En toen dachten we zo: vrijdagavond tonen we op school alle posters van de kinderen en daarna een film. Hmmmmm. Wat past op Internationale Vrouwendag bij popcorn? Wat draaien we na een week wetenschappen en feminisme?

Hidden Figures, het vrij onbekende maar waargebeurde verhaal van drie briljante vrouwen.

De kinderen gaan dat verhaal vanavond in het Afro-Amerikaans moeten volgen, een accent dat we hier nog niet zo veel gehoord hebben. Dus bekeek ik op voorhand de trailer met hen. 


      

Let me ask you... If you were a white male, would you wish to be an engineer?
Mary Jackson: I wouldn't have to. I'd already be one.

In die quote zit de essentie van de hele film, legde ik uit. Of ik weer ga moeten wenen, willen zij vooral weten. Natuurlijk.

Maar U misschien ook wel? 
        

Vier: mouwen opstropen

'Bijna Internationale Vrouwendag!' reageer ik op het bericht over de vrouwelijke wetenschappers. 'Het zou leuk zijn als de meisjes op school een portret met hun eigen girlpower konden maken.'

Een paar leerkrachten en ouders steken hun duim op. Zo komt het dat de meisjes deze week zichzelf tekenen en de jongens een vrouw waar ze naar opkijken. Een wetenschapster, een politica, een activiste, een zakenvrouw, een kunstenares, een muzikante, een schrijfster, hun zus, hun (groot)moeder.

'Geef je zoon een foto van zijn heldin mee!' vragen we aan de ouders. En omdat zo'n oproep altijd beter werkt met een prentje erbij, deze Vietnamese variant op 'We can do it' van Howard Miller. 

Bijhorend filmpje toont vrouwen helaas weinig geëmancipeerd ...

Zo komt het dat ik deze week elke dag rond lunchtijd naar school fiets. Ik eet en teken mee in de kantine. We zitten al bijna aan honderd posters waar de girlpower vanaf spat.
       

We hadden belangrijk bezoek

Zijn ze al aangekomen? En hebben jullie nu ook zo'n kapsel? De voorbije weken kregen we uit België heel andere vragen dan 'hoe is het daar'.

Sommige vragen begrepen we pas als we de Belgische reportages hoorden over de ontmoeting tussen Donald Trump en Kim Jong-un. Hier in Vietnam doen ze namelijk niet zo aan transparante verslaggeving. En al zeker niet als het gaat over een bezoek van de Amerikaanse president en de Noord-Koreaanse leider. Dan wil Vietnam vooral tonen hoe belangrijk het is.

Kijk eens hoe groot ons wapenarsenaal! Dat geen inwoner het waagt om kritiek te uiten! Dat geen minderheid aan opstand durft te denken! Dat geen buurland een vinger uitsteekt! Dat niemand hier ook maar iets in zijn hoofd haalt!

Er was blijkbaar even sprake van dat de Amerikaanse president en de Noord Koreaanse leider elkaar in Đà Nẵng zouden ontmoeten. Al een geluk dat het allemaal in Hà Nội gebeurd is, wat een circus was dat hier anders geweest ...

Maar we hebben ons wel geamuseerd met de fait divers van het bezoek van die twee. Dit kan ik U daarover vertellen.

Neen, niet alle kinderen hebben hier nu blond of kort geschoren haar. De kapper knipt deze kapsels in de hoofdstad duizend kilometer naar het Noorden, hier halverwege het land geen valse leiders die van ontmoetinkje kunnen spelen. Als de gelijkenis te groot was, riskeerde je trouwens uit het land gezet te worden.

Karrewiet uitzending van 20 februari 2019 en het filmpje waarop de reportage gebaseerd is

De aankomst was live te volgen op het Youtube kanaal van Global News. Ik krijg van mijn nieuwsjunkie het ene bericht na het andere. Tussendoor een foto van een groene taxi bij het hotel. 'Kim Jong-un komt aan in een groene Mai Linh auto, dat gaat Lukas leuk vinden!'

Die journalisten moeten zich soms behoorlijk amuseren als ze zich vervelen. Voor de grap een ordinaire Mai Linh taxi naar het hotel sturen, tsssssss. Al was de aankomst van de Noord-Koreaan per trein ook wel speciaal.

Lang na hun vertrek horen wij pas dat alles vervroegd en in mineur is afgelopen. Alweer dankzij de Belgische media, het (jeugd)journaal kunnen wij altijd pas de volgende dag bekijken. Maar zeker Karrewiet is vaak wel duidelijker en juister dan wat we hier in Vietnam te weten komen. Dus blijven wij het nieuws op die kleurrijke achtergrond volgen.

Hier de volledige Karrewiet uitzending van 28 februari 2019

Elektriciteitspanne

Het is zondagavond en het regent. Dat vinden wij niet erg, regen brengt geluk. Bovendien is het nog steeds zo warm, dat elke bui als een verfrissende douche voelt. Terwijl de Vietnamezen in portieken en onder afdakjes schuilen, wandelen wij tussen de druppels naar een bar waar ze echte frietjes zouden hebben. Dat moéten we testen!

We bestellen een bordje om te delen, plots is het donker en stil. Elektriciteitspanne. Niet alleen het licht en de muziek vallen weg, ook de airconditioning laat het afweten. Binnen enkele minuten wordt het tropisch. In de keuken koken ze ondertussen verder op gas, daar moet het nog warmer zijn. Onze ober zegt dat het nog 10 minuutjes zal duren en legt zijn mobiel op tafel. Pas wanneer hij er een flesje water aan toevoegt, begrijpen we zijn bedoeling.

Wat een slimme truuc! Als ik het internet mag geloven, zag ene Alfredo Moser in 2002 in Brazilië het licht. Jawel, het licht. Sindsdien verspreidt My Shelter de idee van Liter of Light overal ter wereld. In Azië en Afrika, waar elektriciteit voor velen simpelweg te duur is, is dit een economische maar ook ecologische manier om huizen met donkere golfplaten overdag te verlichten.

In Vietnam passen ze het dus ook toe. Of toch het basisprincipe. Want onze ober doet het niet helemaal volgens de instructies, op ons tafeltje ligt alleen een tijdelijke oplossing: zo'n telefoon moet na verloop natuurlijk ook weer opgeladen worden. Maar voor een korte elektriciteitsonderbreking werkt het perfect.

En het is nog sfeervol ook.

Onvoorwaardelijk

Toen ik me na dagen offline boeken lezen * realiseerde dat dit bericht zowaar het eerste van 2018 was, bedacht ik dat het best wel een mooie gedachte is om het nieuwe jaar mee in te zetten. Ik wens het U, mensen die er woordeloos maar onvoorwaardelijk voor U zijn.

* Alleen voor Home Alone 2 maak ik een uitzondering. Dat spreekt.
    

Voor 11.11.11 zijn we allemaal mensen

24 uur in een appartement. Een jong koppel met een baby. Tienermeisjes die het leven giechelend tegemoet zouden moeten treden. Een jongen die van zijn opa houdt. Een moeder die alleen maar het huishouden wil bestieren. Een huishoudster die brood en liefde op de plank wil.

Maar in plaats daarvan zitten ze als ratten in de val. Net als de soldaten honderd jaar geleden. Nog steeds voelt het in die loopgraven beklemmend, stel je dan 24 uur in een appartement in Syrië voor. In gedachten riep ik de hele tijd naar het scherm:

Ga daar weg.
Alstublieft, als ge kunt...
Ga daar weg!

GA DAAR WEG!



U moet gaan kijken. En regisseur Philippe Van Leeuw zijn werk laten doen. In interviews herhaalt hij steeds opnieuw dat hij geen politiek standpunt wil innemen. Het gaat niet om wie er in dit conflict gelijk heeft. Het enige wat hij vraagt, is begrip voor mensen die zulke situaties ontvluchten.

En dan, als die film er ook bij U inhakt, surf dan naar de 11.11.11. campagne Allemaal Mensen. Lees de verhalen en doe een gulle gift. Alstublieft.
   

Er is helemaal geen verband ...

... tussen foodporn, de Inca trail, cherubijntjes, Belgacom en de skyline van de Brugse Poort.

Behalve misschien mijn nieuwe camera. De oude begon te haperen, over naar een systeemcamera. Compact toestel, ligt lekker licht in de hand. Eens kijken of hij het ook zo goed doet als mijn logge spiegelreflex.

Ik moést dus wel op stap. Oefenen, oefenen, oefenen. De mensen zullen gedacht hebben dat ik aan het instagrammen was. Terwijl ik niet eens een account heb! Maar zelfs dan zou ik waarschijnlijk eerst eten/drinken en daarna pas denken: gauw, een foto.

Ach, dan is mijn eetplankje maar half leeg en mijn mocktail aangeroerd... De nieuwe camera doet het goed. Ik wil nog oefenen met scherpte / diepte / focus, met sluitertijd en ISO, maar ben nu al behoorlijk content van een paar foto's in het gouden uur, bij tegenlicht en binnen (in de Sint Pietersabdij).