zondag 19 augustus 2018

Integratieproces

Onze integratie verloopt vlot, ik heb zelfs foto's om dat te bewijzen.



Allerliefste pendelt (voorlopig) met een brommer naar Đà Nẵng. De brommer blinkt te veel om echt Vietnamees te zijn. Hij heeft ook geen haakjes, klepjes, dragers waarmee de berijder allerlei extra bagage kan vervoeren. Wel parkeert Allerliefste hem 's avonds netjes in huis. Dat gaat in een vlotte beweging. Zoals overal hier komt ook onze oprit rechtstreeks in onze woonkamer uit. En dat is dus niet in functie van een betere toegankelijkheid. Hier in huis staat die rode brommer nog wel mooi. Toch vraag ik me af waarom mensen hun brommers het liefste binnen parkeren. Ik vraag eens rond.


Een haarspeld, een papieren zakdoek, een tekening. Op bosklassen ons postkaartje. Een stylo, een stukje doek. Als bladwijzer gebruikte Jana altijd al het eerste het beste dat ze te pakken kreeg. Hier zijn altijd bananenbladeren voorhanden. Ze zitten als verpakking rond de koekjes die we op de markt kopen. En even later in haar boek.


Lukas in onze keuken in Đà Nẵng. Zijn integratie begon al meteen na aankomst. Jetlag wegwerken met een koekje en koelte. Sindsdien ligt die ventilator binnen handbereik. 's Nachts zelfs op zijn nachtkastje, naast een kan water die hij consequent leeg drinkt.

Het komt nog helemaal goed met onze integratie.

donderdag 16 augustus 2018

Alles nog altijd oké met ons

Ik voel dat het tijd wordt om de kinderen opnieuw in beeld te brengen. En ja, alles nog altijd oké met ons. Lukas op het strand van Hội An, Jana in het grootste ballenbad ter wereld.




woensdag 15 augustus 2018

Nieuwe horizonten, nieuw uitzicht

Nu mijn leven verandert, deze blog ook. Ik hoop dat jullie het nieuwe uitzicht mooi vinden. Voor de archieven plak ik hieronder nog eens hoe het was.



Dit was de blog en dit waren wij, bij ons vertrek naar Vietnam. Of toch ongeveer. Want online, dat is natuurlijk nooit zoals het leven echt is. En dat schreef ik toen ook, in de rechterkolom:  

U leest hier niet de realiteit. Ik blog vooral over de mooie kanten van het leven met mij (EL) en de mijnen (EN CO). In het echt zit het soms eens tegen. Maar dan klap ik de computer open, ga ik op zoek naar herinneringen die wil vasthouden en word ik vanzelf weer blij.

EL

Ik ben Ellen. Geïnteresseerd in alles, gespecialiseerd in niets. Opruimfreak, bezorg, thuis voltijds mama en op het werk pedagoge, hoofdredactrice* van het tofste vakblad ter wereld. Regelmatig alleenstaand, saunatisch aangelegd, fietsadept / autoloos, leesbeest, pianiste in pogingen, vegetariër, tapdanseres, prutskous, slaapkop, matroos en ex-schuunschgreifster. Trefster van regelingen maar vergeetachtig.

* Dat betekent niet dat op deze blog nergens kromme zinnen, dt- of spelfouten te vinden zijn. Ik doe dit na mijn uren... én ik heb een lichte vorm van dyslexie. Het verschil tussen de eitjes-ei en de ijsjes-ij vind ik moeilijk. Of het verschil tussen eu en ui, tussen au en ou. En dat voor een redactrice! 

EN CO

Allerliefste is de allerliefste, veggie-kok des huizes, klimmer, noord-zuid-geëngageerd en voor zijn werk vaak in het buitenland, mijn jeugdlief en beste kameraad, actualiteitsjunkie, heel sterk, mijn favoriete chauffage, Latijns-Amerikanist, politicoloog, papa, pendelaar en (plooi)fietser, heerlijke serie- en saunacompagnie, kapitein, klusjesman, geduldig, droog en grappig, globetrotter, slaapkop.

Jana is 10. Tien, tien-er. Zo blij met de gaatje in haar oren, ein-de-lijk oorbellen! Kippenhoedster en altijd aan het broeden op een plan. Voor haar broer de liefste zus, menig BFF en nestleidster bij de welpen. Snel mee met de dingen, waterrat, creatieve knutselaar. Fan van Lage Landenmuziek en de dokter Bea show. Melancholische pianiste in spe, wereldfiets-ster, binnenshuis vegetariër zoals de rest, imaginaire paardrijdster, pannenkoekenbakster, gezellige kletskous, verslindster van dikke boeken en een bijna puberale slaapkop.

Lukas is 8 en daarmee een hooggeachte. Dol op zijn pyjama en spelen op de grond. Het liefste combineert hij die twee: een hele dag in pyjama op de grond spelen, meer verlangt hij niet. Huppelvrolijke jongen met een (extreem luide) aanstekelijke lach, altijd in voor een potje vechten / knuffelen / kietelen. Wilde danser, kapoen en broekenslijter. Zot van (luister)verhalen en weetjes. Geïnteresseerd in transport, techniek, aardrijkskunde en geschiedenis en heel grote boekenfan (inclusief encyclopedieën). Babbelaar (al die weetjes moeten verteld), overtuigd vegetariër en met-het-licht-aan-op-de-gang ook een slaapkop.

maandag 13 augustus 2018

Plan (2)

*** Papa, mag ik een suggestie doen? ***



Het grondplan van ons huis staat rechts op de tekening. Je komt binnen langs de terrassen, door mij aangeduid met twee rode sterren. In zijn kamer stond een muur te veel, Lukas heeft die doorstreept en ik met de computer nog een keer. De ligging klopt alleszins, hij slaapt recht tegenover de keuken. De rode streep is het poortje naar de buren. Over het blauwe vlak later meer.

En ja, de muren zijn dunne lijnen. Lukas weet dat muren in het echt een zekere dikte hebben. Als hij werkelijk architect wordt, zal hij nog wel leren om muren met twee lijnen te tekenen. Zo moeilijk is dat nu ook weer niet, toch?
 
Maar! Ik weet dat jij aan je plannen steeds het adres toevoegt. Bouwheer, locatie, oriëntatie ... die informatie hoort er nu eenmaal bij. Wat misschien nog beter kan, is de globale situering. Hoe verhoudt dit nieuwe of verbouwde pand zich tot de wereld? Lukas heeft dat links van zijn plattegrond heel precies aangegeven.
  1. op onze planeet: het continent Azië
  2. binnen Azië: Vietnam
  3. binnen Vietnam: de meest centrale provincie, Đà Nẵng
  4. binnen die provincie: Hội An
  5. binnen Hội An: een straat, naamloos
  6. binnen die straat: een pand, nummerloos
Onderaan ook nog eens met zoveel woorden opgeschreven.

*** Papa, is dat geen goed idee? ***

zondag 12 augustus 2018

Plan (1)

Voor wie wijs wil geraken uit de foto's van ons huis in Hội An ...







Dit plan heb ik niet zelf getekend. Ik zou het wel kunnen, hoor. Openzwaaiende deuren en standaardsymbolen voor tafels, stoelen, kasten en sanitair zitten stevig opgeslagen in mijn hoofd. Ik ben tenslotte de dochter van een architect.

Toen ik - vroeger, lang geleden - in Oeganda op stage was en het internet daar meer plat lag dan werkte, schreef ik brieven naar huis. Ik voegde er een tekening bij met de plattegrond van het dorp en ons huis. 'Hier slaap ik!' schreef ik bij het kruisje in mijn kamer.

Of ik al eens goed naar de muren gekeken had, hoorde ik bij thuiskomst. 'Een muur heeft dikte,' zei mijn vader. 'Eén smal potloodlijntje is niet genoeg.'

Sindsdien zoek ik naar bestaande plannen, te lui om muren met twee lijnen te tekenen. Deze vond ik op de pagina Tý Lộc, dat Happy House zou betekenen. En kijk, de muren zien er gelukkig stevig uit.

Als je in de woonkamer binnenkomt en langs de eetkamer richting keuken gaat, dan slaapt Jana in de eerste kamer rechts, Lukas in de tweede kamer rechts en wij helemaal achteraan. Zo weet U dat ook weer.

vrijdag 10 augustus 2018

Vakantiehuisje (2)

We wonen in ons nieuwe huis! En tegelijk ook niet. Niet echt. We slapen al in ons nieuwe huis, dat wel. Maar wonen? Voorlopig voelt het hier nog als een hotel. Er liggen nochtans geen zeepjes klaar! 



Het zijn de postuurkes die hier overal staan. En de panoramische foto's die hier overal hangen. Alleen de badkamers (jawel, eentje per slaapkamer) komen zonder decoratie.

onze kamer
de kamer van Lukas

de kamer van Jana



Boven de eettafel hangt een panorama van twee meter. Dat is groot, hoor. Zie maar naar de stoel die ik er voor de verhouding onder geschoven heb. Idem in de woonkamer. Opnieuw, om U een idee te geven: de zetels hier (harde banken!) zijn van die grote, robuuste dingen.

En kijk naar de klok! En naar de kitscherige spots!



Hoezeer die panorama's ook doen dromen van mooie reizen in dit land, ze doen ook wat anoniem aan. Zonder zeepjes mag het dan misschien niet helemaal als een hotel voelen, het lijkt toch minstens alsof wij van het ene vakantiehuis naar het andere verhuisd zijn.

Daar brengen we dezer dagen dus verandering in. Uitpakken, organiseren, inrichten, thuis maken. In een land waar je de winkels niet kent, alles moet uitzoeken en de taal niet spreekt, heeft dat zijn tijd nodig.

Dus geef ons dat nog even, een meer persoonlijk beeldverslag volgt nog wel.

donderdag 9 augustus 2018

Vlotjes

Ook al was die verhuis relatief klein, een mens wordt moe van twee keer inpakken-en-wegwezen op zulke korte tijd. Misschien daarom dat ik de verkeerde bril op had. Als ik het positief bekijk, dan verhuisden we eigenlijk wél stijlvol: met een taxi, zowaar. Nog geen vijf minuten nadat we uitstapten - elegant, met zonnebril en zonnehoed - kwam de camionette met onze bagage aan. En wat ze in Đà Nẵng hadden ingeladen, laadden ze in Hội An weer uit.

 


Wat een luxe, zo'n verhuis.

woensdag 8 augustus 2018

Vakantiehuisje (1)

Van België naar Vietnam verhuisden we redelijk stijlvol, onze verhuis binnen Vietnam was ...  





... meestal niet erg fotogeniek.

We kochten nochtans nog niet zoveel bij, alleen een ventilator en wat eten. Het is dat we geen zin hadden om onze spullen opnieuw tot op de millimeter in hun reisverpakking te puzzelen. Gelukkig konden we voor dit laatste transport een en ander lenen. Zijn collega gebruikt nog steeds de sporttas die ze kreeg toen ze haar eerste Belgische bankrekening opende! En de supermarkt geeft ook graag dozen weg.

Die ene rondslingerende stylo, een pak wc-papier, het kuisproduct, de ontbijtgranen van die ochtend, de tandenborstels, de zonnebril, het fototoestel, de vuile was ... Heerlijk om de laatste doos, de laatste valies, desnoods de wasmand met dit soort rommel te mogen volgooien.

Niet dat het ongestructureerd verliep, aan chaos doe ik niet. Maar zoals de dochter opmerkte: 'Dit voelt niet als een verhuis. Meer alsof we een weekend weg geweest zijn en het vakantiehuisje moeten opruimen.' Wij konden alleen maar knikken. Vergeleken met een verhuis over duizenden kilometers afstand was die van zondag niets.

Het uitpakken daarentegen! We zijn nu al drie dagen bezig en nog steeds niet helemaal geïnstalleerd.

zondag 5 augustus 2018

Dichter nummer 9

Vooraleer we naar ons échte huis gaan, neem ik graag afscheid. Gisteren van de familie, vandaag van de plek. Niet dat ik de stenen an sich ga missen, daarvoor is ons tijdelijk appartement te klein. We kunnen hier onvoldoende speelgoed en andere spullen kwijt, Jana en Lukas moeten een kamer en zelfs een bed delen, de echtelijke slaapkamer is tegelijk de leefkamer ... Kortom, te klein.

En ik besef dat we op dat vlak verwend zijn. Het appartement onder ons heeft precies dezelfde afmetingen, maar er wonen wel twee gezinnen. En in de steegjes zien we hele families in nóg kleinere eenkamerwoningen samenhokken. Ze delen een bed met drie, vier, vijf. 

De buurvrouw serveert mỳ quảng

Wat ik dan wel ga missen? De ingangspoorten naar onze wijk en de twee restaurantjes naast ons. Zijn bureau in dezelfde straat: daardoor kon Allerliefste over de middag thuis eten en direct na het werk met ons mee zwemmen.

Dat en de manier waarop taxichauffeurs onze bestemming uitspreken. Alsof ze die straat zomaar weten liggen! Daar hebben ze nochtans ook hun GPS voor nodig. Maar Chế Lan Viên is een bekende Vietnamese dichter, elke zichzelf respecterende stad heeft een straat met zijn naam.

Uit een online zoektocht maak ik op dat zijn gedichten nogal donker zijn, met veel verwijzingen naar ruïnes, beenderen, verval. Deze zin vind ik wel mooi.

Would you recognize your
soul if you bumped into it?


Al weet ik natuurlijk niet hoe het origineel de vertaling doorstaan heeft. Maar voor een romantische ziel heeft het wel iets om in een poëtische straat te wonen. En precies daarom wil ik ook graag afscheid nemen.  

zaterdag 4 augustus 2018

Chế Lan Viên 9

Morgen verhuizen we. Niet zonder eerst afscheid te nemen van de huiseigenaars.

Ze wonen op het gelijkvloers en verstaan geen woord Engels. Wij (bijna) geen woord Vietnamees. Wat we wel kunnen en ook de hele tijd doen, is glimlachen naar elkaar, elke keer dat we de trap af- en opgaan. Kruisen we de oma van 378 jaar onder de gaanderij, dan wordt de glimlach zelfs nog iets breder. Ze zwaait dan en schuifelt onze richting uit. We zeggen haar Xin Chào, Xin Chào, Xin Chào en zij neemt onze handen vast. Soms die van mij, soms die van Lukas, die van Jana. Zo blijven we dan een paar minuten staan: met onze handen in de hare. 

Als ze ons loslaat, schuifelt ze naar haar kamer. Er staat een dubbel bed, een massagestoel en een groot televisiescherm. Haar zoon slaapt met zijn voltallige stamboom - vrouw, dochter, schoonzoon en twee kleine jongens - samen in een andere kamer. Oude(re) mensen krijgen hier veel respect, maar zo'n grote kamer voor haar alleen? Sinds kort begrijp ik waarom.

* Twee weken geleden *

We zien de familie voorbereidingen voor een feest treffen. Ze voorzien blijkbaar veel volk, bakken bier en stapels stoelen worden aangesleept. De familie gebaart en wij begrijpen dat we ook verwacht worden. We worden naar de tafel vlakbij het huisaltaar gedirigeerd. Ik mag passen, Allerliefste niet: onder sociale druk van een nonkel - er is altijd en overal zo'n nonkel - drinkt hij een ad fundum. Daarna nog eentje alsof. Een verre neef die een beetje Engels kan, haalt verontschuldigend zijn schouders op en geeft ons tekst en uitleg. 

We zijn op de herdenking van het overlijden van de overgrootvader. De man is als soldaat gestorven in de Amerikaanse oorlog, hij liet een jonge vrouw en een pasgeboren baby na. 

Naast het huisaltaar hangen zes documenten vol eerbetoon aan de gesneuvelde soldaat


Het ene na het andere familielid legt fruit, een koekjesdoos of blikjes bier op het altaar. Ze branden een wierookstokje en buigen. Ook buren en vrienden betuigen op die manier hun respect. En ik begin het te begrijpen. Deze herdenking is voor de overgrootvader én zijn vrouw.

De vrouw die haar kind alleen heeft groot gebracht. De vrouw die een grote kamer verdient. Niet alleen uit respect voor haar jaren en grijze haren, ze krijgt nu de goede zorgen van een zoon die al die jaren al haar goede zorgen kreeg.