dinsdag 21 maart 2017

Japans bloesemseizoen

In ons park lijkt het deze week wel Japan. Die bloesems zo schoon. Zo tijdelijk ook. Dus wil ik Japans verlof. Om deze ene week met de hele familie onder de bloesems te kunnen zijn.


zaterdag 18 maart 2017

Nep hanenkam

Vanavond worden de mama's en papa's weer uitgelaten. Feest op school. Thema Punky Wedding. Hoe komen ze er bij!

Ik ga all the way. Op Pinterest heb ik niet voor niets een map verkleden voor grote mensen.

Kousen met gaten genoeg.

Sluitspelden, daar weet ik ook wel weg mee.

Maar wat doe ik met mijn haar?

Ik google op faux mohawk, dit ziet er goed uit.

Met stappenplan en al.

Probleem is ...

Ik wil stoppen bij het 8e kotje.

Hier rechts ---------->




















En dat wil mij maar niet lukken. 

Kan iemand mij nog snel komen helpen met ijzeren pinnen en massa's gel?

Dan gaan we daarna samen.




Edit: Ondertussen heb ik van de échte punkers op het feestje gehoord dat je een hanenkam met eigeel zet. Dat ik daar niet aan gedacht heb!

zondag 12 maart 2017

Sprong 2

Ja, ik ga natuurlijk niet alles verklappen! Als ik hier de hele voorbereiding neerschrijf, wordt het groeifeest zelf een déjà vu. (Want déjà lu.)

Sprong 2 dus. Filosoferen over groeien aan de buitenkant en groeien binnenin. En dat dat soms heel plots kan gebeuren. Zoals een maïskorrel die uit de hete olie springt en met een knal ontploft.


donderdag 9 maart 2017

Bye bye bib

Een diepvriezer midden in de themazaal, stripverhalen in de kelder, vlooien op het vierde en roze pluche in het amfitheater van de jeugdafdeling. Foto vanop de krantenbrug.


Hoe doe je dat, afscheid nemen van een bibliotheek? Met verhalen natuurlijk. Ik was erbij, die avond van "het laatste woord". Tussen de mannen met Davidsfondsbaardjes en de vrouwen met een leesbril aan de ketting.

Luisterde eerst beleefd naar Dirk Musschoot: van Ottogracht tot de Krook, dat is meer dan 200 jaar lokale bibliotheekgeschiedenis. De episode met de vlooien is - achteraf gezien - hilarisch. Dat de "vuile boekskes" achter slot en grendel zaten, vandaag bijna onvoorstelbaar. Net als de befaamde fichebakken van toen en de documentatiemappen met allerlei knipsels.

Daarna begon het rondzwerven. Van de kelder tot de vijfde verdieping, tussen de lege boekenrekken had RELAAS die avond allerlei verhalen verstopt. Verschillende medewerkers, ontleners en een vrijwilligster van boek-op-bezoek vertelden over de bib, de boeken en wat dat doet met mensen.

Zelf herinner ik me nog het waw-gevoel bij de start van Gent Zuid. Er was een verdieping vol cd's! (Al was die aparte discotheek met de lp's en de ronde glazen deur ook bijzonder.) En die gigantische hal met sterren was zo mooi. De jeugdafdeling leek ook al zo immens groot. Toch zeker vergeleken met het kot op de Kouter. Daar moesten kinderen, links van de volwassen afdeling, eerst door een lange, donkere marmeren gang. Deur met trapjes, piepklein lokaaltje waarin de boeken naast de volgepropte rekken in stapels op de grond lagen.

Dat ik het daar op de Kouter als kind al klein vond, zegt genoeg. Weinig plaats voor boeken, weinig plaats om te bewegen. Dus zat ik er naar mijn gevoel uren stilletjes op de tapis plein. Verdiept. Tot mijn vader opdook met zijn stapel onder de arm. Of ik mijn keuze gemaakt had? Dan legde ik mijn (maximum!) vijf boeken op de balie. En stel U voor, twee computers hadden ze daar. Eentje bekleed met de oren, ogen en neus van een hond. Daarnaast een ander computerbeest met onderdelen geknipt uit stevig gekleurd papier.

Achteraan elk boek zat een driehoekig plastic flapje met een kaart in. Soms vind ik er nog zo eentje in een oud biblitheekboek en dan ben ik oprecht ontroerd. Ik weet niet meer precies hoe het werkte, ik denk dat we die moesten laten afstempelen. Dat herinner ik me nog heel zeker: dat ik telkens papier in een machine moest schuiven. Ik hoor nog het geluid van de datum die gedrukt wordt, ik zie dat toestel zo voor me. Bekleed met de papieren tanden van een krokodil. Griezelig leuk om daar iets in te schuiven.

In het verhaal van de Gentse stadsbibliotheek vind ik er evenwel niets van terug. Heeft iemand diezelfde jeugdherinneringen aan de bib van toen? Wat was dat ander computerbeest? Zouden er nog foto's bestaan van de krokodillenstempelaar? Zo ja, dan schuif ik graag een kopie als bladwijzer tussen het tijdsdocument dat hier ondertussen op de salontafel ligt ...

maandag 6 maart 2017

Schietkraam

Dat het na de peutertijd voorgoed gedaan is met schattig zijn, dat vind ik dus echt niet.




zondag 5 maart 2017

Oxymoron

Toen ik op een feestje in de buurt van Ronald Soetaert belandde - zoveel jaar geleden ook al een van mijn favoriete professoren - praatten we over het oxymoron. Een stijlfiguur waarin twee tegengestelde begrippen elkaar niet opheffen maar door hun samengaan net een extra laag betekenis krijgen. Denk aan less is more of een koude zon. Het internet brengt zo'n oxymoron soms ook in beeld. 





Zijn favoriet is getraind onvermogen. Van alle woorden op dat feestje zijn die twee mij al die tijd bijgebleven. (Van de beelden ga ik zwijgen.) Eenvoudige overdaad onderstreepte ik onlangs in een boek. Van alle woorden die Henning Mankell in Italiaanse schoenen schreef, zullen ook die mij het meeste bijblijven.

woensdag 1 maart 2017

Ondertussen in de wachtzaal

't Is dat wij een abonnement hebben op het wijkgezondheidscentrum. Bij momenten zitten we meer in de wachtzaal dan in onze eigen living. En dus gedragen wij ons daar zoals thuis.

Zo op zijn gemak besloot Lukas onlangs om de vissen de krant voor te lezen. Precies het soort spel waar hij thuis ook op zou komen. En niemand die op- of omkeek. Actualiteit bij het aquarium is daar blijkbaar heel normaal.

Toen ik over mijn verbazing heen was en begon te filmen, zat hij al lang bij de sport. Maar geloof me vrij, pagina per pagina toonde hij de vissen de volledige Wablieft.


vrijdag 24 februari 2017

Een klein liedje

Dat ik nog altijd hard aan die nieuwe website aan het werken ben! Ik googlede op Maaike Cafmeyer en Frans Grapperhaus, op zoek naar informatie over een klein liedje dat ze ooit samen voor mijn vzw maakten. En toen kwam ik deze tegen.



* Ik en gij. Omdat ik dat niet kan missen, vliegen wij vanavond naar jou! *

donderdag 23 februari 2017

Groetjes!

En alsof een kunstenaar op school nog niet wijs genoeg is, spelen ze daar ook nog eens met het hele team De Mol. De mijne vertellen thuis zenuwachtig over eliminatierondes, proberen vrijstellingen te vinden die 'ergens op de gang' verstopt zijn, supporteren elk voor hun eigen juf en meester en verdenken een paar leerkrachten die 'raar doen'.

Maar zeker niet die van hen!

woensdag 22 februari 2017

Letterkunst

Klaas, artist in residence, heeft op school een brievenbus gezet waarin iedereen mooie, grappige, lieve, gekke of rare zinnen mag droppen. Als een echte drukker 'zet' Klaas daarna de letters. Letters van leerlingen, leerkrachten, ouders, poetspersoneel, bezoekers.

Elke dag lees ik wat kunstenaar Klaas op zijn lat zet. Heel vaak moet ik glimlachen.
En soms trek ik met de abominabele camera van mijn telefoon een foto.