dinsdag 24 november 2020

Tampons zijn hier taboe

En dus moeilijk te vinden...

Maar de reclames voor maandverband zijn wel ongelooflijk stoer.  

En die muziek. Komt als reclame tussendoor op mijn Spotify. Daarbij vergeleken stelt K-pop niets voor!

maandag 16 november 2020

Zijn voeten wassen we wel weer wanneer hij beter is

Het moest ervan komen, na zo veel regen en wind is Lukas ziek. Gelukkig heeft Vietnam magische middeltjes.

zondag 15 november 2020

Vamco

Dit weekend passeerde nummer 13, voorlopig de laatste storm van het seizoen. Sommige bomen die al die tijd stand hadden gehouden, zijn alsnog tegen de vlakte gegaan. 

Ontworteld. Het vogeltje bij de buren is nu bladerloos. 

Een paar uren later is de boom terug recht getakeld. Met een driepikkel en een katrolsysteem, de ketting ratelde als op een speeltuin waar tien kleuters enthousiast bakjes zand naar hun houten toren takelen.

De boom wordt vastgebonden aan de pilaren die ook het dak ondersteunen. Als hij weer recht staat, wordt de vogelkooi terug gehangen. 

Wat een veerkracht hier. Soms denk ik dat dit woord speciaal voor Vietnam is uitgevonden. 

             

donderdag 12 november 2020

Vlotjes op het veld

Daags na de storm moeten ook daken van scholen hersteld worden en klassen gedweild. Geen school dus. En àlle rijstvelden onder water... 

Snel! Lege watertonnen verzamelen! Handdoeken mee! Scoutsdas aan! Naar het huis van Baloe!  

Na een uur of twee zijn alle sjorringen gelegd en hebben we nog veel meer kinderen opgetrommeld. Samen dragen ze het vlot eerst naar het zwembad. Test. 

Het vlot blijft drijven! Meer zelfs. De constructie houdt twee tot drie kinderen. We kunnen wedstrijden houden. Om ter eerst een lengte overbruggen, chronometer in de aanslag.

Race na race na race wordt het steeds ingewikkelder, wilder, spannender. Waterpistolen worden bovengehaald om elkaar tegen te werken. Teams wisselen van samenstelling. De regels worden aangepast. Er mogen wel en dan weer niet hulpmiddelen gebruikt worden. Allerlei nieuwe disciplines worden uitgevonden. De laatste is die met het overtouw waaraan de teams zich mogen voortrekken. 

En de winnaars zijn... Lily, Sky en Jana! De enige meisjes tussen een bende uitgelaten jongens halen 24 seconden en 54 honderdsten. Onklopbaar record, eens zien of ze dat ook op de rijstvelden halen.

'Tuttut,' zeggen de leidsters. 'Geen wedstrijden meer.' Alle negen samen dragen de kinderen het vlot naar een dijk tussen twee velden. We kiezen de kant met de minste stroming. 'Eerst de twee lichtste jongens, eens kijken wat dat geeft.'  

Op het vlot zelf moeten de kinderen niet eens peddelen. Zich gewoon laten afdrijven. En dan door Lukas weer binnen laten halen. 

Hij heeft namelijk een wondje aan de voet met de plastic zak. Om een infectie te voorkomen kan hij niet meer in het water. (Alles overstroomd is het eigenlijk een grote, open riool. Vol stront, kadavers en ander afval.) Dan maar de laatste meters van onze bol sjortouw vasthouden. Het meertouw. 

Het is maar goed dat de kinderen op het vlot niets moeten doen. Al meteen tijdens de eerste vaartocht schiet een van de blauwe tonnen naar boven. De zwembadtest was blijkbaar zo intens dat er al slijtage is. 

'Let it go!' schreeuwen we naar het jongetje dat achter de waterton wil aangaan. 'Don't try to catch it! Just stay on the raft!' In gedachten zien Baloe en ik al één van onze welpen zo in het water vallen. En dat terwijl we kort daarvoor nog een paar Vietnamese buren weggelachen hadden, die nieuwsgierig waren komen kijken en vroegen of we wel aan zwemvesten gedacht hadden. 

Gelukkig kunnen we ze weer veilig binnen halen. Net als de ton die honderd meter van ons afdrijft. Met de brommer een paar weggetjes afrijden, dan is dat snel terug gebracht en weer op zijn plek gesjord. De kinderen gaan nu duo per duo op het vlot. Lukas viert het touw en haalt in.

Vieren en inhalen. Vieren en inhalen. 'Laat ze maar wat langer dobberen,' zeg ik als het eindelijk aan Simon en Jana is. 'Na hen komt er toch niemand meer. En Jana heeft zo veel gesjord.' Lukas viert het touw tot hij niet meer kan. 

Daar drijven ze in de verte. 


woensdag 11 november 2020

Etau

Ondertussen ben ik de tel kwijtgeraakt. Nog een storm. Het voelt tegenwoordig alsof ik bij de brandweer werk. Regenlaarzen in regenbroek.

Voor als ik de deur moet uit stormen. In de weer bij noodweer. U snapt het wel. 

      

zondag 1 november 2020

Verschrikkelijk slechte dag

Gisteren was een vreselijke dag. Mijn grootva werd begraven. Ik kon er niet bij zijn.

Alleen in gedachten. 

En misschien een heel klein beetje toch nog, met deze woorden, die mijn vader heeft voorgelezen.

Verder een vreselijke dag. Gelukkig miezerde het hier gepast. 

Achteraf kreeg ik een paar zwart-wit foto's doorgestuurd. 

Zijn kist in de kerk. Het bidprentje. 

En tientallen uitgeschreven herinneringen, te veel om allemaal in de kerk voor te lezen. Aan de koffietafel haalde het ene na het andere kleinkind herinneringen boven.

Wat mij opviel, in al die teksten. 

Hoe hij erin geslaagd is om élk van ons te doen geloven dat hij/zij het favoriete kleinkind was. Van de dertien en later vijftien voelde iedereen zich speciaal. We hadden allemaal, stuk voor stuk, een unieke band met Grootva. 

Faut le faire, non? 

Gisteren was een vreselijke dag. En ik was toch ook heel blij en trots. 

Wat een grootva, mijn Grootva. 

       

zaterdag 31 oktober 2020

Woordeloos

 

ik denk niet dat je het mij ooit

rechtstreeks gezegd hebt

– dat je mij graag zag –

dat was zo de gewoonte niet

en het hoefde ook niet

 

want ik heb het wel gevoeld

 

ik heb het jou kunnen zeggen

– hoe graag ik je zie –

maar toen begreep je de woorden

misschien niet meer ten volle

 

maar ik hoop dat je het gevoeld hebt, Grootva

tot op het allerlaatste moment 

 

     

donderdag 29 oktober 2020

Stilte voor en na de storm

Een paar uren vooraleer de ergste storm sinds 20 jaar aan land komt, schijnt de zon. Het is een absurd prachtige dag, als ik niet beter wist zou ik denken dat er niets aan de hand is. 

Misschien is dit wel de beruchte stilte voor de storm? 

De natuur houdt zich koest. Vogels vliegen bijna niet, hanen kraaien maar heel af en toe, honden hoor ik al helemaal niet.

De mensen maken wel veel lawaai. Het geluid van brommers die af en aan rijden. Laatste inkopen, vandaag sluit de markt al rond de middag. Getimmer overal. Daken worden vast gelegd en ramen gebarricadeerd. Het snerpen van kettingzagen. Bomen worden in allerijl tot op hun stam gestript. Geroep in menselijke kettingen. Zandzakken en teilen vol water worden op golfplaten gehesen, zodat die niet weg waaien. 

Wel luid, zo'n stilte voor de storm. Er hangt iets vreemds in de helderblauwe lucht. Doortastendheid die aanstekelijk werkt maar ook wel zenuwachtig maakt. 

Veel vrienden van ons die dichter bij de zee wonen, moeten evacueren. De buitenlanders zoeken zonder uitzondering hotelkamers waar Wifi gegarandeerd wordt. In de bergen zijn de voorbereidingen urgenter. 

Klik hier en hier, voor de enorme logistieke operatie tijdens de stilte voor de storm. 

Na de storm klinkt het al even vreemd. De natuur is terug gaan liggen. Alles rustig, zonnig en ongewoon helder. Mensen komen opnieuw buiten. Schade opmeten en aan grote werken beginnen. 



Ons dak van palmbladeren, dat bijna weggewaaid was, ligt omgeplooid op het gebinte. Tegen de volgende storm moet het zeker hersteld worden, liefst nog extra verstevigd. Het zwembad kan wachten, dat kunnen we misschien beter legen als dit hele stormseizoen gepasseerd is. Er drijven niet alleen blaadjes in, op de bodem liggen stenen uit de tuin en drie tl-buizen. 

Luxeprobleem. Niets in vergelijking met de schade die anderen hebben opgelopen. 

Đà Nẵng likt zijn wonden, in de bergen is een volledig dorp onder een landverschuiving verdwenen. Online circuleert een foto van een jongetje dat uit zo'n modderstroom gered is, ik kan me niet voorstellen hoe bang hij moet geweest zijn. Dit blijkt de zwaarste storm in 20 jaar, de menselijke en materiële kost is enorm.

            

Molave

Alweer een zware storm gepasseerd. Of zeg maar: tyfoon. 

Een tyfoon is een orkaan, maar dan afkomstig uit het Noord-Westen van de Stille Oceaan. Waar het dit jaar dus helemaal niet zo stil is.

En dat komt dan weer door La Niña, een fenomeen dat maar om de zoveel tijd voorkomt en dat meteorologen nog steeds niet helemaal begrijpen. Het heeft iets te maken met veranderingen in de stromingen van de oceanen, waardoor het koude water uit de peilloze diepten naar boven komt en de temperatuurverschillen met de lucht te groot worden. Het veroorzaakt meer en uitzonderlijk zware stormen, dat is de essentie. 

De voorspellingen voor Molave waren inderdaad niet min.

Nog nooit meegemaakt! De foto's tonen niet eens hoe zwaar het was. Dit filmpje toont het iets beter. De wind waaide standaard 120 kilometer per uur. Rukwinden tot 160 kilometer per uur !!!!!

Het huis stond urenlang te trillen. Deze storm duurde een volle dag, van 's morgens 6 uur tot 's avonds 6 uur. Twaalf lange gejaagde uren, waarin je eigenlijk niet echt iets kunt doen. Te veel onrust om huiswerk te maken, spelletjes te spelen, een boek te lezen of zelfs maar een film te kijken. (By now we know the drill, alle toestellen waren opgeladen.)

Toen het eindelijk weer kalmer werd en "gewoon" regende en woei, kwam de focus terug. De elektriciteit niet, dus warmden we een vooraf klaargemaakte schotel op ons kampvuurtje. 

Daarna toch nog een poging tot huiswerk maken. En spelletjes bij kaarslicht.

zaterdag 24 oktober 2020

Vreselijk slecht nieuws

Bericht dat ik gehoopt had hier niet te krijgen. Mijn grootva. 

**** Grootmoe, ik denk de hele tijd aan jou. ****