maandag 10 december 2018

Zwembadballet

Geen Lego en geen marsepein, wat bracht Sinterklaas dan wel?
Twee watertonnen.

Om ter eerst vullen en mee naar beneden zinken, half leeg laten lopen om paardje te rijden, helemaal leeg laten lopen voor een tonnengevecht. En als de ton leeg is, proberen drijven en telkens opnieuw in het water rollen.

Oneindig veel spelmogelijkheden en mooie bewegingen.
Zwembadballet dat ik maar moeilijk in beeld krijg.   



zondag 9 december 2018

Chocolade smelt

Hij kon onmogelijk geloofwaardig tegelijk kinderen in Europa en Azië bedienen. Laat staan met Lego, de 15kg blokjes die we naar hier verhuisden zijn nog lang niet uitgespeeld. Hij kon ook geen chocolade ventjes achterlaten, dat smelt zelfs 's nachts. Hetzelfde voor marsepein en ijsbergjes: lokt meteen mieren. Speculaas en letterkoekjes worden voor je ze allemaal kan opeten wak van het vocht.

Dus kwam de Sint later, anders en kleiner dan we gewoon zijn. Maar hij kwam wel, stopte onderweg naar Spanje even in Vietnam om acht gezinnen met Nederlands-Belgisch-Vietnamese wortels in Hội An en Đà Nẵng te bezoeken. Niet alleen omdat de gemeenschap van de Lage Landen hier groeit, zulke brave kinderen zijn altijd een omweg waard.

Op het vliegtuig draagt de Sint natuurlijk niet zijn vol ornaat. Omkleden in de berging van de schoolkeuken. De staf kon ook al niet mee in de bagage, hij krijgt zo meteen een lokale versie 

Troon staat klaar, hij mag binnenkomen.

De Pieten zijn rechtstreeks naar Spanje doorgereisd, dan maar die twee

Alle kinderen staan in het boek. Van klein naar groot.

***** Met dank aan de interim assistenten en de school om in het weekend de spiegelzaal open te stellen. Dank ook aan de Belgische ambassade voor mantel en mijter. Veel dank aan het VVOB hoofdkantoor in Brussel voor de uitstekende timing van het werkbezoek, voor alle boodschappen en de perfecte casting. Het was een heerlijk feest. *****   

donderdag 6 december 2018

Boeddha rookt

De eerstvolgende volle maan nadat we onze permanente verblijfsvergunning op zak konden steken, dragen de buren twee plastic tafels in onze tuin. Ze dekken de tafels met kommetjes gekookte rijst, bloemen, eetstokjes, koude kip, ramboetans, rauwe rijst, snoepjes van papier, goud van papier, geld van papier, rijstkoeken, sigaretten, thee. Het is allemaal voor Boeddha.

Wij mogen ook bidden. Dat gaat ons goed doen.

Ik kniel bij het tijdelijk altaar in onze tuin. Ik bid niet maar geniet wel van de wind die de vlammen groot waait en de wierook verspreidt. Het overvleugelt meteen de geur uit het bloemenvaasje. Ik kijk naar de inktblauwe lucht, er wordt al wat zwart door gemengd. Ik luister naar de krekels, hoe ze zich verheugend op de nacht in hun pootjes wrijven.

De buren lopen ondertussen heen en weer. Ze zetten nog een ander altaar op, dragen offers af en aan, zoeken een aansteker die werkt, buigen zich tegen de wind die het vuur weer uitblaast, bidden snel tussendoor, gaan dan weer naar binnen, komen weer buiten, bidden nog een keer.

Ik lijk de enige die zen is. Maar wat ken ik ook van dat geloof? Ik wist niet eens dat Boeddha rookte.



woensdag 5 december 2018

Fotobewerking

Onze permanente verblijfsvergunning is in orde, we mogen twee jaar aan een stuk in Vietnam wonen. Niet dat het nu zo erg was om de grens over te steken.

Toch is het makkelijk dat we nu niet langer elke drie maanden een nieuw tijdelijk visum moeten aanvragen. Vrolijk geven we de vier geplastificeerde kaarten aan elkaar door. Eens zien hoe we erop staan.

Ik kijk vreemd op van mezelf. Ik draag meestal blauw. Bovendien was het warm op de dag van de pasfoto's, ik denk dat ik een T-shirt aanhad.

Ik controleer voor alle zekerheid. Zie je wel, blauw shirt. Op mijn verblijfskaart heb ik iets anders aan. Ergens in de procedure heeft iemand mijn foto bewerkt.

Nu heb ik dus een nieuwe bloes in mijn kast hangen. Een witte. Een e-bloes.


vrijdag 30 november 2018

Kopiëren, plakken, aanpassen

We hebben net gegeten en fietsen van het centrum naar onze buitenwijk. Onderweg blijft mijn blik hangen bij rijen mannen. In een café drinken ze hun eerste maar niet hun laatste biertje. Ze hebben hun stoelen naast elkaar geschoven en kijken samen naar hetzelfde punt. Naar een optreden, denk ik. We horen muziek, welke band zou er vanavond spelen?

Ik vertraag, draai mijn hoofd om te zien wat zij zien. Een draaitafel met daarachter: een vrouwelijke deejay. Ik denk aan mannen wereldwijd. Decolletés kijken is hier ook een sport. Een cafésport.

Thuis kopieer ik de tekst van gisteren. Ik verander hier en daar een woord om te zorgen dat het klopt. Een vrijdagavond is anders dan een doordeweekse ochtend.
     

donderdag 29 november 2018

Cafésport

Ik heb net de kinderen naar school gebracht en fiets terug naar huis. Onderweg blijft mijn blik hangen bij een rijtje mannen. In een café drinken ze hun eerste, tweede of derde kop koffie. Ze hebben hun stoelen naast elkaar geschoven en kijken samen naar omhoog. Naar een groot scherm, denk ik. Welke sportwedstrijd zou er zo vroeg op de dag spelen?

Ik vertraag, draai mijn hoofd om te zien wat zij zien. Vogelkooien, minstens vijftien, met daarin: vogels. Ik denk aan de Suskewiet en de Tjiftjaf, aan mannen die in een houten stok streepjes kerven en glimlach. Kooitjes kijken is hier ook een sport. Een cafésport.


dinsdag 27 november 2018

Zwart-witte wegwijzer

In de tuin horen we 's avonds doffe drumslagen. Er is geen festival op handen, dus ik weet meteen: in de buurt is iemand gestorven.

Wanneer we de volgende dag naar school fietsen vinden we het huis in rouw. Er hangt een zwart-witte vlag, iemand slaat twee keer op een grote trommel, twee keer op een gong. Het overstemt het ijle gezang en de zachte muziek van belletjes die op de achtergrond spelen. Telkens opnieuw. Twee slagen op de trommel, twee slagen op de gong.

We fietsen ingetogen verder. Ook de volgende dag en de dag daarop vertragen we elke keer een beetje. Uit respect en uit nieuwsgierigheid.

Er komen veel mensen op bezoek. Zij groeten het lichaam, brengen geld en bloemstukken, eten en drinken samen, delen in het verdriet. De overledene is mooi ingekaderd. Er hangen lampjes rond een foto, bovenaan het kader knippert een lichtbak zijn naam.

Om alle familieleden, vrienden, kennissen, collega's en buren de weg te wijzen hangt nu ook aan het begin van onze straat een zwart-witte vlag.

De vierde dag staat de lijkwagen voor de deur. Het huis is vol mensen. De vijfde dag wordt alles opgeruimd. De traiteur laadt tafels en stoelen op de aanhangwagen van zijn brommer. De bloemstukken verhuizen naar binnen. De lichten knipperen niet meer. 


zondag 25 november 2018

Kleur op de klimmuur

Die enkele bewegingen die Allerliefste gisteren op de Marble Mountains uitprobeerde, hebben in hem iets wakker gemaakt. Wanneer Lukas verderop in de straat met het vriendje maar vooral met de X-box gaat spelen, fietst hij met Jana naar een klimmuur in hartje Hội An.

Het is maar een kleine muur, zegt Allerliefste, geschikt voor verjaardagsfeestjes en zo. 'Maar het is beter dan niets.'

Ik slik wanneer we aankomen. Klein? Maar ben wel blij dat de kleuren van de touwen zo goed bij haar kleren passen. 






 



En dan is het eindelijk! aan hem. Terwijl de uitbater zekert, komt zijn vrouw kijken. Zij neemt nu de telefoon over. Filmpjes en foto's hoogst waarschijnlijk al lang ergens op het internet te vinden. 




zaterdag 24 november 2018

Marmerbergen, marmergrotten

De winkels rondom verkopen marmeren olifanten, lotussen en Boeddhabeelden. Aziatische toets in een Vlaamse voortuin, dat soort beelden, gehouwen uit steen van de nabijgelegen bergen. Toeristenval, dacht ik dus, elke keer we er onderweg naar Đà Nẵng langs reden.

Tegelijk doen die bergen de dubbele betekenis van hun Engelse naam alle eer aan. Marble Mountains, Marmerbergen, Knikkerbergen. Als bolleketten op een verlaten speelplaats, zo uitdagend liggen ze in het vlakke landschap. We kunnen ons niet langer bedwingen.

Wanneer we Jana na een logeerpartij ophalen, doen we het omgekeerde van toen: we vertrekken iets vroeger en maken er met Lukas een uitstap van. Hij is blij want eerst gaan we met een glazen lift naar boven.




De trappen zijn van puur marmer, ik had graag een natuurlijk stuk steen meegenomen, maar dat mag natuurlijk niet. In de rechterbovenhoek ligt de zee, de bergen steken er hoog bovenuit



Toeristenval, denk ik nog altijd. Al raak ik wel steeds meer onder de indruk van de altaren in de rotsen. Er wordt actief gebeden en geofferd. 




Hier en daar is naast zo'n altaar een doorgang in de rots. We doen weer van speleologie, wurmen ons door kleine gaten. En dan.





De bergen blijken grotten. Een grot is zo groot dat er een pagode, verschillende offertafels en een gigantische Boeddha in passen.












Dat Boeddhabeeld alleen al! Om U een idee te geven van de grootte... Toeristenval? Ik dacht het niet, of toch niet meer. We komen misschien zelfs nog eens terug. Dan kunnen we alle grotten en pagodes zien die we wegens zo-meteen-dochter-ophalen nog niet bezochten. Bovendien heeft Allerliefste langs de buitenkant een paar klimroutes ontdekt. Wij komen zeker nog eens terug.