vrijdag 28 april 2017

Fair wear Friday: het limoeneffect

Ha! Nu denkt U natuurlijk dat ik het in de reeks over eerlijke kleren ga hebben over medewerkers die worden uitgeperst als een limoen. Geen zorgen, ik ga er niet over uitweiden. Maar het gebeurt dus wel. Daarom dat ik tegenwoordig alleen nog maar fair en tweedehands koop.

En kijk. In de leuke smalle steegjes van Barcelona bestaan nog winkeltjes die lokaal produceren. Ik kocht er een ritsrokje van William Nunes de Azevedo. Een uniek stuk, handgemaakt in de mediterraanse zon.





Mijn exemplaar zit er niet meer tussen. Blauw met wit hangt nu in mijn kast. En wat dat limoeneffect dan wel is? Kijk hier eens, hoe de rits zo'n rokje van je benen pelt.

********************

Dit bericht past in een reeks over faire kleren. Op vrijdag ga ik (soms!) in mijn kleerkast op zoek naar broeken, rokken, bloesjes, kleedjes, schoenen, ondergoed en kousen die eerlijk gemaakt zijn. Dat wil zeggen: kleren die de katoenboeren én de textielarbeiders in goede werkomstandigheden konden maken en waarvoor ze een deftig loon kregen. Daarom. Zin om mee te doen met Fair wear Friday? Mail Lies!

dinsdag 25 april 2017

Bizikleta



Nog één adres! Als je ooit naar Barcelona trekt: huur een fiets bij Ramiro. Met het hart op de tong en vol vriendelijke warmte, zochten hij en zijn kompaan uit hoe ze ons het beste konden helpen.

Kinderzitjes? 'Ik zie dat we beter de grootste maat nemen en hun voeten op steuntjes zetten. Wacht, ik installeer dat.' Helmen? 'Als ze niet passen, we hebben er nog meer liggen!' Bagage? 'Als je wil, zet ik op je stuur nog een fietsmand waarin je jassen kwijt kunt.' Zichtbaarheid? 'Ik kan jullie van die losse lichtjes meegeven.'

En als je zo'n fiets op reis niet functioneel vindt, huur er dan gewoon zomaar eentje. Voor een halve dag. Barcelona is prachtig vanop de bicicleta. En het geeft je meteen een reden om in de winkel van Ramiro binnen te kijken. Heerlijke plek.

zaterdag 22 april 2017

De voorkant

Tuurlijk deden we in Barcelona niet alleen de achterkant. De kathedraal en het park Guëll, de vrouw met de vogel van Milo, het Casa Mila en de Sagrada Familia: dat is toch allemaal veel te mooi om de neus voor op te halen?






En het is waar. Met kinderen in het zog ben je vaak gebonden. Je kunt niet lekker laat op restaurant, in Spanje kun je zelfs niet gewoon op restaurant. Wanneer de Catalanen 's avonds eindelijk aan tafel schuiven, vallen die van ons bijna omver van de slaap. Je kunt de dag niet volproppen met cultuur, niet snel nog even een museum binnen springen. Je kunt niet gaan dansen en niet alle wijken doorkruisen. Ik heb nog massa's dingen in te halen.

Maar mét kinderen erbij brandt er tenminste een kaarsje bij Santa Elana, goed voor mijn zieleheil. En spelen we samen verstoppertje tussen de zuilen van Gaudi. Hinkelen we op het speciale voetpad voor la Pedrera. De dochter wijst me op de truc met de zandzakken, dat herinnert ze zich nog van een spreekbeurt in de klas. De zoon trekt iedereen mee naar een peuterspeeltuin en jaagt onversaagd op duiven. 


Alleen met Allerliefste zou ik ook het strand aandoen, maar waarschijnlijk niet zo lang. En wat we zonder kinderen absoluut nooit zouden bezoeken, is het grootste aquarium van Europa en de spectaculairste glijbaan ooit. En toch waren dat fantastische uitstapjes. 





Die glijbaan in het Parc Industrial: 'Maar een beetje rondfietsen en het ziet er wijs uit,' zei Allerliefste. We malen kilometers extra en ik heb honger, maar hij heeft gelijk.

Eigenlijk zou ik dat ondertussen moeten weten. De dag voordien leidde hij ons steil bergop naar een oud fort waarover zijn Barca-collega's hadden verteld. Spectaculair uitzicht, relaxed sfeertje.

Om maar te zeggen. De kinderen en Allerliefste mogen dan wel elk stedelijk blitsbezoek verijdelen. Zeker in Barcelona staan er nog dingen op mijn lijstje. Maar die kunnen waarschijnlijk niet tippen aan de verrassingen die mijn favoriete compagnie mij bezorgt.

donderdag 20 april 2017

De achterkant

Weg van de grote trekpleisters duik ik het liefste diep in de kleine straatjes. Ook dat is een vorm van toerisme, ik ben niet de enige die graag verdwaalt. Dat heeft natuurlijk een reden. De achterkant is vaak zo mooi.


De werkplek van Allerliefste. Oftewel de eigenlijke reden waarom wij hem toen tot in Barcelona achtervolgden. Mooi meegenomen dat hij dankzij dat internationaal en toch lokaal gezelschap de allerbeste restaurantjes kent. Het vegetarische Rasoterra en het Argentijnse Bro, een take away vlakbij het strand, zijn aanraders. De Dolceria de la Colmena is een beetje zoals de vroegere Bloch patisserie in Gent: onvriendelijk maar verdomd lekker. Van het beste ontbijtcafé in de stad ben ik de naam vergeten en in mijn eigen restaurant zijn we niet geraakt. Wel in La Bona Sort, wat was dat heerlijk.








Ah, de man met het gat in zijn gitaar en de man met een boodschap. Op de voorkant van de doos op zijn hoofd staat in het Catalaans: Sóc el geni que evolucionara el treball. Ik hoop alleszins dat hij er komt, gesprek per gesprek. 



En oh, de hoeken en balkonnetjes. Ik wil zeker eens terug om nog meer achterkant te zien.


dinsdag 18 april 2017

Spreek uit: bárkoo

Een stad-met-zee-en-haven is al bijzonder, als je dan ook nog eens in die zeehaven kunt overnachten... Wij hadden in Barcelona een heel yacht voor ons alleen! Alsof we Suske en Wiske waren: met de barco in Barcelona.

Die van ons heette Paolina en zij lag aan ponton B in Port Forum, een eindje buiten het historische en het moderne centrum. Geen enkel probleem, we huurden twee fietsen met kinderzitjes - sowieso de beste manier om een stad te verkennen - en pedaalden elke ochtend een paar kilometer heen, elke avond een paar kilometer terug. Langs de kustlijn is dat helemaal niet zo erg. En de kinderen waren altijd blij om terug thuis te komen. Want op zo'n boot, daar valt wat te beleven. 



De raampjes zijn klein en gaan op zo'n gekke manier open, de douche heeft een raar opstaand randje, de glazen staan op een schap met speciale uitsparingen, overal ontdek je geheime bergruimte en je kunt liggend op het bed met je tenen het plafond aantikken. Maar vooral ... Er is een roer! En allerlei hendels en knoppen!




Van de eigenaar mochten we met alle techniek spelen. De motor stond uit, er kon niets misgaan. Dus kreeg ik Allerliefste en de kinderen zelden aan tafel. Ontbijten? Avondeten? Dat deden ze wel op de brug. De ene als kapitein, de andere als lichtmatroos. Samen in een barco in Barcelona.






zondag 16 april 2017

Raymond maakt mijn dag

Oh ja (oh ja)
Oh ja (oh ja)
Oh ja chocolaaa chocolaaa chocolaaaaa


vrijdag 14 april 2017

Fair wear Friday: zo goedkoop

Een rokje voor 3 euro, een truitje voor 2 euro. Zo voelt dat dus in de Primark!

In de Kringloopwinkel stapel ik stuk na stuk op mijn arm. Maximum vijf mag ik uitproberen in het pashok, veel te weinig. Want wat ik daar allemaal vind! Kleedjes, truitjes, rokjes, T-shirts, broeken, sjaals, een jas. Achttien euro aan de kassa en ik heb een hele wasmand nieuwe kleren mee.

Ik spring regelmatig eens binnen, vind altijd wel iets. Als ik een complimentje voor mijn outfit krijg en even naar beneden kijk, merk ik steeds vaker dat die helemaal tweedehands is.

Dan beklemtoon ik dat natuurlijk nog eens extra. 'Uit de Kringloopwinkel. Wat ik daar allemaal vind!' Ja, ik maak graag reclame voor het Primark gevoel. Dat steeds meer mensen daar -tig stukken inslaan. 'Zo goedkoop! Kom, ik neem nog een extra T-shirtje mee.'

Maar dan in de Kringloopwinkel, ver weg van Primark en consoorten.






********************

Dit bericht past in een reeks over faire kleren. Op vrijdag ga ik (soms!) in mijn kleerkast op zoek naar broeken, rokken, bloesjes, kleedjes, schoenen, ondergoed en kousen die eerlijk gemaakt zijn. Dat wil zeggen: kleren die de katoenboeren én de textielarbeiders in goede werkomstandigheden konden maken en waarvoor ze een deftig loon kregen. Daarom. Zin om mee te doen met Fair wear Friday? Mail Lies!

woensdag 12 april 2017

Op nummer 503

It isn't all it seems at seventeen. Met haar top duizend voert radio 1 mij vanmiddag terug naar de onzekere tijden van toen. Puistjes en scheve knieën. Slechte punten en de commentaar van leerkrachten: 'Ze kan wel als ze wil.' Een grote mond opzetten en stiekem zorgen hebben. Komt het ooit nog goed met zoveel herexamens? Onnozel springen op een scoutsfuif en stilvallen als de obligate slow eraan komt. Een jongen vraagt mijn vriendin ten dans, ik verberg mijn teleurstelling achter een flesje bier dat ik eigenlijk niet lust. Thuis grommen naar mijn ouders, mezelf zoveel mogelijk verstoppen op mijn kamer.

Ik wil absoluut nooit meer terug naar de tijd van zeventien, maar lang zal het toch niet meer duren. De dochter prepubert. Straks wordt heftig voor ons allemaal, waarschijnlijk nog het meeste voor haar. Begrip, dat wil ik proberen opbrengen.

Ik bewaar het liedje in mijn hoofd.

dinsdag 4 april 2017

Onderstreept

En ik weet dat dit soort momenten de geschiedenisboeken niet haalt, maar misschien wel tussen de regels te lezen staat in woordenboeken, onder het lemma 'leven'.  
Uit:

zaterdag 1 april 2017

Duimpjes en hartjes

Ik vroeg het op de facebook van mijn werk. Welke foto moet bovenaan de nieuwe website komen? Er waren meer duimpjes dan hartjes en toch kon ik nog steeds niet kiezen...

Dus is het allebei geworden!