zaterdag 18 november 2017

Home Phone

Project ruimte. 'In de klas hebben we samen naar E.T. gekeken. En toen zei die hoom foon!' (Want Lukas kent met moeite Nederlandse spelling. In het Engels spreekt hij zeker weten nog helemaal fonetisch.) 'Wat betekent dat eigenlijk?'

'Dat hij naar huis wil bellen. Home is huis. Soms thuis. Phone is telefoon. Of bellen. Maar E.T. zegt volgens mij phone home, niet home phone.'

'Jawel! Hoom foon!'

Er zit niets anders op dan samen naar de film kijken. Niet slecht voor een gure herfstdag. En jawel, E.T. moet de taal nog leren. In de Nederlands gesproken film zegt hij eerst home phone. Daarna phone home. We stoten elkaar aan. Zie wel! En we lachen en we huilen. Zitten op de rand van de zetel omdat we willen dat de extra terrestrial het haalt. Huilen dan weer om het mooie afscheid.

Na de film haal ik mijn oude plastic pop tevoorschijn. Zo eentje, maar dan beduidend kleiner. Na jaren in een koffertje gelegen te hebben, staat E.T. nu terug op een nachtkastje. Met zijn hangbuik en grote ogen.

's Avonds in bed raken we voorzichtig zijn rode vingertop aan. En we fantaseren hoe Lukas hem in zijn kleerkast zou verstoppen, mocht E.T. ooit in de Bourgoyen landen. Hoe hij zijn buitenaardse vriend naar huis zou laten bellen. En hoe hij hem met zijn fietsje uiteindelijk in veiligheid zou brengen.

Als hier nu maar eens echt zo'n UFO zou landen...

Elliott en E.T. vliegen over het Gentse natuurreservaat Bourgoyen-Ossemeersen. Beeld Schamper. 
Uit een artikel over de mooiste plekjes van Gent. Oorspronkelijke foto: Lamazone.

woensdag 15 november 2017

Winkelhulpje spelen, 2 verkocht

En we deden ook nog van gookar en van bloemen-in-ruil-voor-schelpen.

(Aan de waterlijn is ze op zoek naar wisselgeld. Ik heb haar uitgelegd dat ze dat normaal gezien niet nodig heeft. Er wordt meestal niet gerekend met grote schelpen die zoveel kleinere schelpjes waard zouden zijn. 'Maar toch, mama. Dan heb ik al meteen een voorraad voor volgende zomer.')

dinsdag 14 november 2017

Gesponsord in natura

Of wij net een jaar door Europa gefietst hadden? Tja, twee Pino Hase fietsen met voorop telkens een kind... De gelijkenissen liggen voor de hand en de mevrouw op de dijk volgt blijkbaar ook de blog van Annelyse die met haar gezin op avontuur ging.

Maar zo zot zijn wij niet. We hebben zulke fietsen niet eens in eigen bezit! Gelukkig kennen we twee vriendelijke, fietsminnende gezinnen in de buurt, waar we ze konden lenen. En alzo fietsten wij de voorbije herfstvakantie langs de Noordzee, tot in Frankrijk.




De fietsfamilies hadden ons op voorhand verteld hoe plezant dat wel niet zou zijn. 'Het is veel meer samen onderweg.' We waren ook op voorhand verwittigd. 'Kleed de kinderen goed, vooraan vangen zij weer en wind.'

We trokken hen mutsen en dikke handschoenen aan, pakten regenbroeken in, sloegen poncho's om. Alleen die modderspatten in het gezicht, daar kun je je niet tegen beschermen.



Maar dat het dus heel plezant was. Eerst met de trein tot Oostende, verder kan niet. Er was wat spierkracht voor nodig, maar al bij al viel het mee om die twee gevaartes in de wagon te krijgen. Daarna maakten we vanuit Nieuwpoort elke dag een tocht.




Richting Frankrijk dus. Richting Diksmuide. Of gewoon zomaar, zonder bestemming, richting picknick. Het is sinds de zomer geleden dat we samen onderweg waren en ook al ligt dat niet eens zo lang achter ons, ik voelde meteen weer hoe heerlijk ik het vind om dit samen met mijn team te doen.

Een mooie plek kiezen voor een simpele boterham met kaas. Samen in het gras zitten. Kletsen en Jana die met haar ogen draait omdat haar broer alle gevoel voor mode ontbeert. Hij die lacht en zijn schouders ophaalt. 'Maar die poncho is zo leuk en zacht en lekker warm!'




Ik wou dat we dat elke dag konden doen. De kinderen ook. Blijven fietsen, heen en weer langs de dijk. Kijken naar de golven, kijken naar de wolken. Aan zijn lach en de manier waarop zij haar lach tijdens het poseren probeert in te houden, zie ik meteen weer hoe hard ze daarvan genoten hebben.





Misschien moeten we toch ook eens overwegen om een jaar met zo'n fietsen de wereld rond te trekken? Of een continent, om te beginnen?

zaterdag 11 november 2017

Voor 11.11.11 zijn we allemaal mensen

24 uur in een appartement. Een jong koppel met een baby. Tienermeisjes die het leven giechelend tegemoet zouden moeten treden. Een jongen die van zijn opa houdt. Een moeder die alleen maar het huishouden wil bestieren. Een huishoudster die brood en liefde op de plank wil.

Maar in plaats daarvan zitten ze als ratten in de val. Net als de soldaten honderd jaar geleden. Nog steeds voelt het in die loopgraven beklemmend, stel je dan 24 uur in een appartement in Syrië voor. In gedachten riep ik de hele tijd naar het scherm:

Ga daar weg.
Alstublieft, als ge kunt...
Ga daar weg!

GA DAAR WEG!



U moet gaan kijken. En regisseur Philippe Van Leeuw zijn werk laten doen. In interviews herhaalt hij steeds opnieuw dat hij geen politiek standpunt wil innemen. Het gaat niet om wie er in dit conflict gelijk heeft. Het enige wat hij vraagt, is begrip voor mensen die zulke situaties ontvluchten.

En dan, als die film er ook bij U inhakt, surf dan naar de 11.11.11. campagne Allemaal Mensen. Lees de verhalen en doe een gulle gift. Alstublieft.

vrijdag 10 november 2017

Morgen 11 november

Vorige week fietsten we tussen de zee en de rivier. Op het stuk land dat vier jaar lang blank stond en honderd jaar later nog steeds littekens draagt. We waren onder de indruk. De kinderen voor het eerst, wij voor de zoveelste keer.

Zucht.

Zucht omdat ik dan telkens ook aan de oorlogen van nu denk. Tien jaar geleden al. Vijf jaar geleden ook. Vandaag. Elke keer weer zijn dat andere oorlogen, nieuwe slachtoffers.

Stopt het dan nooit?



zondag 5 november 2017

Gookar

Op het verlanglijstje stonden een paar onverenigbare wensen. Gaan spelen met het nichtje én mijn grootouders bezoeken én een hele dag in pyjama rondhangen? Naar de Ardennen én naar de zee? Dat gaat moeilijk tegelijk.

Gelukkig zijn we sterk in plannen. Elke maand één groot schema. Kottekes en kleurencodes, op de achterkant van oude affiches. En ook al kost het schrijven hem veel moeite, ondertussen krabbelt ook Lukas op de vakantiedagen her en der iets bij. Lekker groot en twee keer, zodat het wel erg moeilijk wordt om te doen alsof we niets gezien hebben.



Ondertussen is de herfstvakantie afgevinkt. Alle verlangens ook.

vrijdag 3 november 2017

Decolletéstreepje




De koppelaarster (1625) van Gerard van Honthorst. 

Ik knip en plak even uit de beschrijving van Wikipedia: 'Het schilderij toont een jonge vrouw met uitdagend decolleté, die verleidelijk lacht naar een man met een geldbuidel. Ze bevinden zich in een ondiepe ruimte. Het licht van de kaars op tafel benadrukt haar inkijk en de kleurige kleding met verentooi. Links houdt een oude koppelaarster, met maar één tand, in de gaten wat er gebeurt. De luit verwijst naar betaalde liefde en heeft daarmee een erotische betekenis. Het schilderij zit vol contrasten, niet alleen tussen licht en donker, maar ook tussen jong en oud.'

Ze zouden een remake maken. Kledij en attributen waren geen probleem. T-shirt. Doeken. Fietslichtje. Roeispaan. Maar wat met haar decolleté? 

De dochter schminkte een streepje om reliëf en schaduw te suggereren, maar dat hielp niet echt. Haar bloes kroop ook altijd weer naar omhoog, dat streepje diende tot niets. Dan maar verleidelijk genoeg kijken. Recht in de ogen, misschien zelfs beter dan het origineel.


dinsdag 31 oktober 2017

Griezelboom

Vorige week klasuitstap in de Bourgoyen. Onder begeleiding van een meester-in-zijn-vrije-tijd-fervent-natuurliefhebber is dat uitermate interessant.



We spotten allerlei vogels en een gigantische boom die hier eigenlijk niet thuishoort. De exotische naam ben ik bijgevolg alweer vergeten. Nu ben ik daar sowieso niet goed in. Beuk, eik, es. In de lagere school kon ik ze na de les welgeteld een week lang uit elkaar houden, daarna was ik het alweer kwijt.

Fantasienamen onthou ik veel beter. Ik weet de troonboom en de wenteltrapboom nog altijd staan. En hoewel ik veel vaker in de Bourgoyen kom, zag ik, terwijl de kinderen paddenstoelen keken of elkaar met prikplanten en rietstengels ambeteerden, deze keer ook nog een griezelboom. Mijn focus zal wel door het jaargetijde bepaald zijn.


Binnenkort geef ik dus mijn eigen thematische rondleidingen. Naar aanleiding van Halloween of zo...

vrijdag 27 oktober 2017

Kleinood

Het woordenboek zegt: 'klein, kostbaar voorwerp, vaak een sieraad'.
Ik zeg: 'klein, relatief goedkoop voorwerp, vol gedachten van ontelbare waarde'.

Het boek 'Liefhebben' van de Nederlandse Laura Van Dolron bijvoorbeeld. Gebaseerd op haar gelijknamige voorstelling. 



Toen ik het boek in mijn eigen hoofd in het Vlaams hoorde, kwam het meteen binnen. Op een avond uitgelezen. Nu ligt het op mijn nachtkastje, om af en toe naar terug te grijpen. Al die mooie ideeën over liefhebben, gebundeld in een kleinood. Veel mooier dan een sieraad.

donderdag 19 oktober 2017

Lezersbrief

Beste Marc De Bel,

Op fietsvakantie neem ik meestal zo weinig mogelijk bagage mee. Vooral wanneer de weg stijgt, is minder meer. Alleen voor boeken maak ik een uitzondering. Eén dik boek gaat mee. Het gewicht maakt niet uit, zolang ik maar zin heb om het verhaal te lezen.

Dit jaar koos ik uit de bib een boek van jou. Een heel leuk boek, maar... 'Het ei van oom Trotter' was na vier dagen al uit! Een groot probleem. Hoe zou ik de volgende vier weken fietsvakantie doorkomen? Van Portugal door Spanje naar Frankrijk: zonder een goed boek is dat moeilijk. 

Ik begon zelf een verhaal te schrijven en maakte veel tekeningen, dat hielp een beetje. Ander leuk tijdverdrijf bestond uit voorlezen aan mijn kleine broer. Afwisselend met mijn mama en mijn papa vertelden we hem over de avonturen van Alexander. Mijn broer is zeven jaar en gek op verhalen. 

En toen, je gelooft het nooit, ontdekte mijn papa aan de rand van een klein eilandje midden in een grote rivier een speelgoedkrokodil, zo groot als een kloeke salamander. Hij schrok zelfs een beetje, wou eerst zeker weten of het beestje wel degelijk van plastiek was. Daarna stapte hij tussen de grote keien op ons af, met die salamander-krokodil zwaaiend boven zijn hoofd.

Op de grens tussen Portugal en Spanje: een brede rivier met leuke eilandjes


Ik noemde het speelgoedbeest Yam-Yam en mijn broer nam hem 's avonds mee in zijn slaapzak. We fietsten verder, elke dag 40 kilometer, soms overwonnen we meer dan 1000 meter hoogteverschil. 's Avonds was ik vaak moe, behalve als er op de camping een zwembad was: dan sprong ik erin. Het verdriet omdat ik geen nieuw verhaal meer kon lezen, verdween naar de achtergrond.

Tot we in Spanje onze tent opsloegen in Parada do Sil, vlakbij een enorme cañon. Het bos was daar echt sprookjesachtig en het water van de rivier soms groen, soms diepblauw. Elke ochtend en elke avond slenterden we naar een uitkijkpost vlakbij. Om het zonlicht in de cañon te zien. Ik was blij dat we niet meteen doortrokken, het was zo leuk en mooi om daar een paar dagen na elkaar te blijven.  

De camping waar alles zo mooi was ...

En toen, na twee nachten kamperen, kwam daar een pakket aan! De mevrouw die tegelijk het restaurant en de receptie openhield, gaf ons een grote platte doos. Bovenaan stond de naam van mijn mama en het adres van de Spaanse camping! 'Doe maar open,' zei mijn mama.

In het pakket zat 'De kracht van Ajajatsoe'! Het vervolg op Oom Trotter! 

Dat was zo leuk! Terwijl ik las hoe Alexander de jungle van Nigini intrekt, naar de Jiatsi in de Maanbergen, zat ik in aan een glinsterende rivier die diepe sporen heeft getrokken in een Spaans toverwoud. Ik kon me zo het nest vol eieren van Yam-Yam voorstellen! En de nachtelijke tocht door de jungle! Dat postpakket was echt een hele leuke verrassing. 

Het pakket. Leve internationale leveringen! 
Lang heeft het natuurlijk niet geduurd, jouw boek was meteen weer uit. Maar daarna heb ik ook dat verhaal - afwisselend met mijn mama en mijn papa - voorgelezen aan mijn broer. Tot en met het allerlaatste hoofdstuk!

Daarover heb ik trouwens nog een vraag. Op het einde laat je een paar keer doorschemeren dat oom Trotter en de opa van Alexander een geheim hebben. Ook Yam-Yam belooft om Alexander snel weer op te zoeken. Mijn mama vindt dat duidelijke hints voor een vervolg. Ze denkt dat je misschien van plan was om een derde boek over Alexander te schrijven. 

Wil je dat nog doen? Ik ga het zeker lezen. En mijn broer ook!

Veel groetjes, Jana.