zondag 17 juni 2018

Liefs en sorry

Ik krijg kaartjes met verontschuldigingen. Niet op het kaartje zelf, maar in de begeleidende boodschap. 'Ik weet dat je niet veel plaats meer hebt in je bagage, maar...' Op het kaartje zelf staat altijd liefs, zo veel liefs.

Liefs van mijn redactieraad, van mijn hartsvriendinnen, collega's, familie, buren, vrienden, de school, speelkameraadjes ...

Het kaartje van de scouts kwam zelfs met de post. Op ons referentie-adres! Het adres waar we niet écht gaan wonen, maar waar de komende jaren alle officiële correspondentie moet toekomen. De kiesbrief, bericht van de belasting dat we geld terugkrijgen... Daklozen hebben vaak zo'n adres, wij nu ook!

Bij het kaartje een begeleidende brief. 'Beste grootouders van Jana, met onze excuses dat wij jullie hiermee lastig vallen, maar willen jullie dit kaartje doorgeven aan haar?' Ik zei het al: sorry en zo veel liefs! Hoe kunnen wij daarvoor geen plaats maken in onze bagage!?



Noot: Ik weet niet of het met de nieuwe privacywetten nog mag, daarom een foto van een foto. Hopelijk staan die welpen er klein en onscherp genoeg op om niet herkend te worden. U kunt het mij steeds laten weten als U deze foto liever verwijderd ziet. 

vrijdag 15 juni 2018

Krantenknipsels

Heimwee op voorhand, ik weet wel zeker dat het bestaat. Het stak de voorbije weken al af en toe de kop op, de laatste dagen steeds vaker. Ik mijmer over vrienden en familie die ik ga missen. Het netwerk op school, speelvriendjes en hun ouders, mijn buren, de collega's. Ik ga hen allemaal zo hard missen. Hen en alles wat we samen doen. Bellen, dansen, afspreken, wandelen, eten, klimmen, zingen, spelen, fietsen, iets gaan drinken, praten, picknicken, op weekend ... 

Behalve mensen ga ik ook dingen missen. Fysieke dingen. De vissen die de kinderen bij mijn ouders in de vijver dompelen. Onze kano. Brood met boter en kaas. Het thema van de ouderfuif. De schapen langs de Coupure. De ladder uit onze kelder, waarmee we elk jaar een winterboom maken. De rotsblokken van Fontainebleau. De houtblokken op het midzomerkampvuur. De marshmallows putje winter. De pasta met pesto van Trafiek. La Mestiza. Het geluid van de auto uit Zwijnaarde. De fietsroute langs het water. De vuurwerkstokjes op oudejaar. De picknicktafel in het park. De plaatjes op het Pierkesbal. De trappen naar de berm in de Bourgoyen.

En dit.



Soms ligt zo'n rolletje onverwacht in de keuken. Soms ligt er eentje in het postvakje op mijn werk. Mijn vader weet dat ik graag Hij/Zij lees. En dat wij de krant alleen in het weekend op papier krijgen. Dus knipt hij van maandag tot vrijdag die stukjes uit, doet er een rekker rond, dropt het op een plek waar ik het zeker zal vinden.

Hoewel ik weet dat hij die stukjes bijhoudt, is zo'n rolletje toch nog elke keer een verrassing. Ik strijk het opkrullend papier glad, lees alle stukjes. Ik glimlach of sta stil bij wat Deprez en Claeys schrijven en bewaar ze daarna in een map.

Dat ga ik missen. Mijn vader, uiteraard, maar ook die knipsels.

woensdag 13 juni 2018

Goed omkaderd



Kieke en Knofje! In het mandje een briefje met uitroepteken. Wat zou er met haar kippen gebeuren? Haar kippen, want haar verjaardagscadeau. Iets meer dan twee jaar oud, de kans bestaat dat ze sterven voor wij terug zijn. Grote zorgen, groot verdriet.

We horen en bellen wat rond. Aha. De vrienden van Fontainebleau willen ze wel adopteren. We rijden erheen, kakelende kartonnen doos in de koffer. Verdict van de dierenarts die sowieso moest komen: 'Kerngezond!' Sinds een week of drie scharrelen de kippen daar vrij rond, tussen een heleboel andere kippen. In de weide ernaast een paar schapen. Iets verderop twee varkentjes. Een hond: Lisa. En het beste van al...

Op die halve boerderij van hen is ook een haan! Haar lieve, bruine kippen kunnen kuikentjes krijgen. Wanneer we over enkele jaren terug in Gent wonen, haalt Jana de kinderen of kleinkinderen op en hoedt ze weer als tevoren.

Ze weet het nog niet - verrassing in de bagage, dus ssssht - maar in tussentijd komt op haar nachtkastje in Vietnam een kippenkadertje. Het uitroepteken op het briefje met een van haar grootste zorgen is weggewerkt. Opgevangen. Oef.

zondag 10 juni 2018

Virtueel uitpakken

Ik kan U geen foto tonen, dezer dagen niets dan filmpjes.
En die filmpjes zijn dan weer te privé.

's Morgens is het soms het eerste wat ze zien: het landschap vanuit de lucht, een rondleiding in het appartement waar hij meteen dag 2 op botste en reportages van zijn bureau, het strand, een restaurant, zwembad, supermarkt, busrit langs rijstvelden, dorpsplein.

Zij sturen smileys terug en vandaag ook filmpjes. Van hun vaderdagcadeau's.

Want zo'n vader! (Zo'n man.)

vrijdag 8 juni 2018

Dingotheek

Een mens verzamelt gerief, niet te geloven! Gelukkig komen veel spullen bij ons uit de Kringloopwinkel. Puzzels, verkleedkleren, krantenbak, strips, gezelschapsspelletjes, rolschaatsen, kniebeschermers, servies, draagtassen, fietsattributen, scoutshemden, fluohesjes, winterjassen. De schatten die ik daar vind! 

Die schatten breng ik nu gewoon terug. De Kringloopwinkel als uitleendienst: voor een schappelijk bedrag kun je er dingen een tijdje huren. Als een spelotheek, maar dan met meer! veel meer! spullen.

Ik ga zo'n dingotheek daar nog missen. Binnenstappen, rondneuzen, iets ontdekken en denken wat voor een gelukzak ik toch weer ben. Want 'precies wat ik nodig had!' Ik hoop dat tweedehandscircuits ook in Vietnam bestaan, dat geweldige systeem waarin spullen kunnen circuleren.

Hoewel... Omdat het zo makkelijk en betaalbaar is, 'ontleen' ik in de Kringloopwinkel wel erg veel. Ik neem mij voor om in Vietnam niet teveel te verzamelen. Toen ik in de Brugse Poort een zoveelste lading binnenbracht, kreeg ik van de man in het depot een kadertje cadeau. Een dankactie of zoiets.


Grappige herinnering aan mijn goed voornemen. Ik neem het mee.
              

zondag 3 juni 2018

Op verkenning

Geen bloed, maar wel zweet en tranen heeft het gekost. Zijn vertrek was één grote deadline, onze takenlijst ontzettend lang. Maar het is gelukt! Allerliefste is aangekomen en kijk eens!


Ergens op een palet staat 500 kg te wachten: twee volwassen fietsen, twee kinderfietsen en een taart van patrouillekoffers. We hebben onze inentingen. Ons huis is verhuurd, opgeknapt en net niet helemaal leeg gehaald. We hebben onze internationale paspoorten. Afspraken met werk, school, post, mutualiteiten, bank, verzekeringen en allerlei andere instanties zijn gemaakt. We hebben een referentieadres in België. Behalve tandartscontrole zijn alle medische checks achter de rug. We hebben genoeg koffers verzameld zodat ik met de kinderen kan nakomen.

Vooraleer het zover is, schuiven wij Allerliefste dus vooruit. Hij gaat maandag meteen voor VVOB aan het werk. En de komende weken op verkenning. Kijken welk formaat dekbedden ze daar hebben bijvoorbeeld, om te weten of wij onze lievelingslakens kunnen meenemen. Het lijkt een detail, maar het maakt verschil als je aan de andere kant van de wereld snel een thuisgevoel wil krijgen. Meer fundamentele dingen zoals een huis, de straat, onze toekomstige wijk zoeken we samen wel uit. Wanneer we alle vier ter plekke zijn en Allerliefste ons al wat meer wegwijs kan maken. Handig, zo'n voorpost. Alleen... Ik mis hem nu al. Juni kan niet snel genoeg gaan.

dinsdag 29 mei 2018

Gelukkig niemand allergisch

Zal ik Pluk nog eens voorlezen? Ik vroeg het met voorbedachte rade.
Wist wat er aan zat te komen.


Allerliefste gaat voorop, een maand later komen wij hem achterna. En de beddenbakken in mijn eentje demonteren en verhuizen, dat zag ik niet zitten. Van de nood een deugd: alle matrassen in één kamer, een gezellig plan. Dus toen we bij het tweede hoofdstuk aankwamen...  'Zullen wij dat ook doen? Eerst met ons vier, daarna met drie? Lekker dicht bij elkaar?'

'Net als de Stampertjes! Ja!'


We doen niet van apenketting en eten ook geen frieten op onze matrassen. Maar verder is het bij ons wel even gezellig als bij dat langharig tuig van Annie M.G. Schmidt en Fiep Westendorp.

's Avonds is het met Lukas uitgebreid 'potje vechten': maar liefst vier matrassen om op te springen en overheen te rollen, dat vergroot het speelveld aanzienlijk. Als ik nog even in mijn boek lees, vleit Jana zich tegen me aan. 's Nachts horen we hun knottergeluidjes, net als toen. Wanneer ik 's morgens in de oksel van Allerliefste kruip, komen daar nog twee knuffelaars bij. Niet zo goed voor de rug, maar wel gezellig. Heel gezellig.

Op voorwaarde natuurlijk dat niemand allergisch is aan huisstofmijt.

zaterdag 26 mei 2018

Hoe reageren de kinderen?

Het moet zowat de meest gestelde vraag zijn. Gevolgd door: 'En wat ga jij daar doen?' Wel, de antwoorden liggen in elkaars verlengde.

Kinderen vragen er niet om dat ze zomaar verplant worden. Zeker niet als ze graag naar school gaan, en graag naar de scouts, veel speelkameraadjes in de buurt hebben en van die echt warme meters, peters en familie. Tegelijk volgen ze geïnteresseerd de app waarmee Allerliefste Vietnamees leert, weten ze al dat hun zakgeld in VND (Vietnamese đồng) in de miljoenen zal oplopen, gebruikt Lukas met veel plezier het gele Street View mannetje om virtueel ter plekke rond te wandelen en zoekt Jana het liefst van al online naar huizen.

Zoals ze zelf verwoorden: 'Vertrekken is lastig, daar zijn lijkt wel leuk.' 

Zo is het: afscheid nemen is zwaar. Aan de kast een rijstmandje waarin de kinderen briefjes stoppen. Wat willen ze absoluut meenemen? Wat willen ze voor het vertrek nog doen? Tussen het inpakken door proberen wij tegemoet te komen aan al hun zorgen en verlangens.

Zo zal het daar ook gaan. Ik ga de eerste maanden niets doen. Het is te zeggen: terwijl Allerliefste zich inwerkt in een nieuwe job, ga ik de kinderen eerst een beetje echte vakantie proberen geven, een nieuw sociaal netwerk uitbouwen, leuke hobby's proberen regelen, van alles uitzoeken, van ons huis een thuis maken, thuisonderwijs geven tot we een goede internationale school gevonden hebben en ze klaar zijn om die stap te zetten.

Daarna, als ik na een half jaar of zo weer eens toekom aan mezelf: uitrusten, lezen, uitzoeken wat ik daar kan en wil doen. Misschien ontdek ik een onverwacht talent, een nieuwe passie. Misschien leer ik wel koken. Misschien word ik freelance fotografe. Misschien word ik gastvrouw van onze hoogsteigen B&B. Misschien ga ik toeristen rondleiden. Misschien ga ik vertalen. Misschien ga ik gewoon weer teksten bewerken.

Misschien doe ik effectief niets. Ik weet het nog niet. Alleen dit. Eerst zorg ik voor mijn clan. Zodat ik op de vraag hoe de kinderen daar reageren, kan antwoorden: zeer goed.

dinsdag 22 mei 2018

Waarom we graag een tandje bijsteken

Als hij dat feest nu eens vóór ons vertrek zou plannen? Zouden wij dan ook komen? Natuurlijk! Het zou wat druk zetten op onze voorbereiding voor Vietnam, maar ik wist ook dat het zo'n deugd zou doen. En jawel. Buiten groentjes snijden, kletsen. Brooddeeg maken, kletsen. Kikkererwtenburger maken, kletsen. Mopjes maken, kletsen. Ik had niet eens door dat iemand ondertussen - achter mijn rug! - aan het schetsen was. 


De kinderen wel. Tussen alle bedrijvigheid door schoven zij aan voor een houtskoolportret. De tekeningen van Jana en Lukas gaan mee in de bagage. Mooie herinnering aan een avond vol spelen-spelen-spelen in de laatste streepjes zon. Wij aan de vuurplaat. Tot lang na de laatste streepjes zon. De hele avond lang lekker eten, kletsen, nog meer eten, nog meer kletsen.  



Rond middernacht kampvuurpannenkoeken met bosbessen. En of we niet gewoon zouden blijven logeren? Om de volgende dag met ons zeven samen op stap te gaan. Nog meer tijdsdruk op onze voorbereiding, maar zó graag.

Hij had een wandeling bedacht. Over de Wijngaardberg, naar de zwemplas van Rotselaar. Met zwempakken voor (bijna) iedereen, zodat zelfs ik in het water kon. En 's avonds nog een verrassing.  'Het is niet echt Vietnamees,' zei hij. 'Maar toch exotisch van sfeer.' Toen hij ons door de woonwijk leidde, had ik inderdaad niet verwacht dat daar een pareltje als World Kitchen zou liggen. Zo lekker! En die tuin met eethutjes! Heerlijk.

Heerlijke 24 uur. Elk tandje dat we daardoor extra moeten bijsteken, meer dan waard. *** Ach, G., ik heb nu al heimwee en verdriet dat we dit jaar niet samen gaan fietsen. Wij reserveren jullie voor volgende zomer. Daar. *** 






donderdag 17 mei 2018

Gezocht: talent

Eén van de meer absurde dingen die ik de afgelopen weken deed, was de vacature voor mijn job zo ruim mogelijk verspreiden. Absurd, want ik heb een heel goede en leuke job. Vandaag nog mocht ik op reportage in Leuven, waar Piep kunstenaars uitnodigt om in de kinderopvang hun ding te doen.

Nadat illustrator Mieke Lamiroy haar interactief beeldverhaal geprojecteerd had, schilderden de peuters van Het Toverhuis hun eigen fantasiedieren en monsters. Eerst nog aarzelend, want dat gekke doorzichtige papier kun je niet zien. Daarna vol overgave. Met zwierige uithalen. Met het handvat van het penseel. Met een sponstechniek waardoor de haren een beetje als steeldrums gingen klinken. Met alle tien de vingers. 










Daarna mocht de kinderkunst op de projector. Toen de olifant van M. levensgroot op de muur verscheen, riep L. heel luid 'Waw!' S. reikte zijn schilderij wel drie keer aan, zo fascinerend vond hij het om eigen werk geprojecteerd te zien. En nadat V. luidop fantaseerde over een dierentuin, legden alle kinderen tegelijk hun schilderij op de lichtbak. Samen met het oorspronkelijk werk van de kunstenares, inclusief transparant insteekmapje. 




Meer kan ik U niet vertellen, het volledige artikel met bijhorende interviews verschijnt pas in september in KIDDO. Dat is de jongere versie van Klasse, oftewel: hét vakblad voor de pedagogische professional. Een tijdschrift waarvoor mijn vervanger slash opvolger niet alleen op reportage mag, hij/zij wordt meteen ook eind- en hoofdredacteur.

En hij/zij mag nog veel meer leuke dingen doen. Evenementen in goede banen leiden. De projecten van mijn collega's in de kijker zetten. Relaties met de pers (verder) uitbouwen. Onze sociale media voeden. De eindredactie verzorgen van publicaties en films: stuk voor stuk standaard werken in de sector van het jonge kind. En alle linkjes waar ik net naar verwezen heb actueel houden.  

Samengevat: leuk en boeiend werk voor wie graag bezig is met taal en beeld en inhoud. Belangrijk werk ook. Want maatschappelijk relevant en zo, werk om trots op te zijn. In Gent, waar je ook nog eens terecht komt in een bijzonder fijne ploeg. Dus ik weet best waarop U nu al de hele tijd zit te wachten... De vacature!

Solliciteren kan nog tot eind deze maand. Voor meer informatie weet U me te vinden. Vraag me alleen voorzichtig uit, alstublieft. Ik weet niet of ik al klaar ben om mijn eigen job zomaar af te staan.