vrijdag 11 augustus 2017

Er is helemaal geen verband ...

... tussen foodporn, de Inca trail, cherubijntjes, Belgacom en de skyline van de Brugse Poort.

Behalve misschien mijn nieuwe camera. De oude begon te haperen, over naar een systeemcamera. Compact toestel, ligt lekker licht in de hand. Eens kijken of hij het ook zo goed doet als mijn logge spiegelreflex.

Ik moést dus wel op stap in Gent. Oefenen, oefenen, oefenen. De mensen zullen gedacht hebben dat ik aan het instagrammen was. Terwijl ik niet eens een account heb! Maar zelfs dan zou ik waarschijnlijk eerst eten / drinken en daarna pas denken: gauw, een foto.

Ach, dan is mijn eetplankje maar half leeg en mijn mocktail aangeroerd... De nieuwe camera doet het goed. Ik wil nog oefenen met scherpte / diepte / focus, met sluitertijd en ISO, maar ben nu al behoorlijk content van een paar foto's in het gouden uur, bij tegenlicht en binnen (in de Sint Pietersabdij).












maandag 7 augustus 2017

Resideren kun je al vroeg leren

Welkom heten, lokalen toewijzen, de juiste deuren ontsluiten, papieren invullen, een woordje uitleg geven, vriendelijk glimlachen, de regels verduidelijken, de vuilbakken aanwijzen, de opkuis in gang steken, alles controleren, servies en bestek natellen, het leeggoed ontvangen, alles nog een laatste keer controleren, uitzwaaien.

Doordeweeks gebeurt het door professionals, in het weekend door vrijwilligers. Haar meter bijvoorbeeld, oud-scouts en nog-steeds-van-aanpakken. Die maakt er dan een gezinsweekend van en nodigt daarbovenop vaak nog vrienden uit.

Jana zegt altijd ja: ze wil wel mee komen resideren. Het element vakantie is leuk: in het jeugdverblijf in het bos dat ze ondertussen op haar duimpje kent, is er ook altijd tijd voor spelletjes, buiten zijn, kampvuur en vrienden. En het organiseren ligt haar: beredderen, natellen, aanvinken.

Het ziet er ook zo echt uit, wanneer die twee haast professionele vrijwilligers het samen aanpakken.


vrijdag 4 augustus 2017

Op de grond / op tafel

'Ik hou van... In die rubriek geen ding, liever een situatie. Dus niet K3, maar een gebeurtenis.'
Een van de vele instructies voor de filmpjes die we op het groeifeest zouden afspelen.

Lukas had geen regie-aanwijzing nodig. 'Ik hou van spelen op de grond,' zei hij vanzelf. En ik zal U de situatie omschrijven. Of hij nu met treinen speelt, plastic dieren, Legomannetjes of een ganzenspel... Of het nu binnen of buiten is, op het parket, in het gras, in de zandbak of op grindsteentjes... Eerst zit Lukas op de grond, daarna ligt hij. Vroeger stak hij zijn achterste in de lucht, nu ligt hij meer zijwaarts.

Toen kreeg hij het fantastische fishertechnik cadeau: constructiespeelgoed waarmee je op kleine schaal echt functionerende machines kunt maken. Minirobots bijvoorbeeld, maar ook Da Vinci's uitvindingen. En wou zijn opa-architect dat samen uitproberen.

We overtuigden Lukas dat het aan tafel moest. Jopa is te oud om op de grond te spelen. Omi wil geen gaten in de knieën van zijn broek. Als de machine klaar is, kun je hem weer op de grond zetten.

Lang heeft dat niet geduurd.


Na een paar minuten was de tafel de grond en speelde hij weer op zijn manier. 

dinsdag 1 augustus 2017

Werfbezoek

'Gij schijtluis!' zei ik tegen mezelf.

Waar is het kind gebleven dat dolgraag meeging op werfbezoek, gezwind over stellingen liep en zelfs haar allereerste vakantiejob in den bouw deed?

Ik voelde de knoop in mijn maag al toen mijn vader-architect de trip naar de Galveston toren nog maar aankondigde. Leuk uitstapje voor de kleinkinderen! En toen wist ik niet eens dat het met een bouwlift aan de buitenkant zou zijn.

De schok waarmee dat bakske in gang schiet, is wel het minste. Dat schommelt, wiebelt en rammelt ook nog langs alle kanten. Het afsluithek is een raster met vrij grote gaten. Niets geen afgesloten koker. Zien dat je steeds hoger gaat, dàt is het ergste!

Toen de lift boven de dakrand van het kleinere gebouw rechtover rees, werd alles ijl. We stegen verder, in het niets. En ik kon alleen maar denken: 'Blijf rustig ademen, hou die kinderhandjes vast en laat vooral niets merken. Schijtluis dat ge geworden zijt!'

Ik denk dat dat gelukt is. Tot we terug beneden waren. Toen zei ik 'nooit meer!' en durfde ik eindelijk een foto nemen.


zondag 23 juli 2017

Slow Gent

Naar de Blaarmeersen of het centrum. De ene keer is het tien minuutjes heen, tien minuutjes terug. Een andere keer een uur heen, een uur terug.

Als wij willen vertragen, dan nemen wij de kano.



donderdag 20 juli 2017

Basecamp

Zolang de kinderen kleuters waren, zaten we met een aantal moeders op een centrale plek in het bos. Vanaf ons picknickdeken telden we de kuikens die om ons heen scharrelden. Nu de kinderen niet meer zo piep zijn en ik af en toe wat minder moederkloek, kan ik zelf die rotsen op. Ook de andere moeders zitten niet meer allemaal op het picknicklaken.

Het basecamp ziet er daardoor helemaal anders uit. Vaders in de weer. Zelfredzame kinderen. Gezellig boel.

dinsdag 18 juli 2017

Mijn zwaartepunt

'Niet zo trekken op uw armen, durf op uw benen vertrouwen! Ge moet dicht bij de rots blijven, uw zwaartepunt meer naar voor bewegen. En nu, duwen op uw voeten. Geen schrik hebben, ge kunt het.'

Ze hebben makkelijk praten, Allerliefste en zijn klimclub. Met hun jarenlange ervaring en hun training op de muur. Bij mij is het meer dan tien jaar geleden. Tien! En van de eerste keer op echte rotsen. Dan geen schrik hebben, dat gaat niet vanzelf.

Dat komt ervan, als je op het jaarlijkse bolderweekend per se wil meedoen. Er zijn minder foto's van de klimmende kinderen. (Terwijl ik op het gele parcours zwoegde, klommen zij zomaar eventjes een niveau hoger.) In ruil daarvoor: schaafwondjes en spierpijn. Maar dus ook: aanwijzingen en aanmoedigingen.

Het was precies wat ik nodig had. Ik spande mijn spieren en overwon mijn schrik. Dat van dat zwaartepunt, dat wil ik het komende jaar ontdekken door met Allerliefste wat vaker mee binnen te klimmen. Om dan volgend jaar nog meer ongebruikte spieren te ontdekken en het gevoel te hebben dat die duik in het zwembad echt wel verdiend is.

woensdag 12 juli 2017

Badspeelgoed

Zomertaakje: back-up van de computer. Ik beland bij een badsessie van Lukas, uit de tijd dat hij in één klap al zijn tanden wisselde. En ik denk: oh ja, duikbril en snorkel staan ook op de bagagelijst. Ik kan ze maar beter meteen van tussen de zeepflacons gaan vissen.

Associatief denken, heet dat. Tegen dat ik een taak kan afvinken, heb ik meestal -tig dingen gedaan die niet op mijn lijst stonden...

zondag 9 juli 2017

Ik hartje job

Niet dat de jongen zo'n springer was, maar hij had iets. Alsof het geluk diep in hem zat.
Met een brede glimlach en een vrolijke huppel in de benen wandelde hij weg.
Het was de blonde jongen met het koffertje. Zoals hij daar stond leek hij gemaakt van wind en regen.
Maanlicht dobberde op de golven.
Het was de stilte die hoorde bij erge dingen, bij ruzie en zo.
Het was de dag van de laatste avond. Of juister: de avond van de laatste dag.

Als ik zou durven, zou ik deze keer niet alleen de zinnen onderstrepen maar ook nog tekeningen uitscheuren en ophangen.

Heerlijke job heb ik. Kinderboeken lezen en er nog voor betaald worden ook.

vrijdag 7 juli 2017

Eens leidster, altijd leidster

Naast een proper onderbroek en ander eigen gerief, prop ik er nog papier en stiften bij, de speluitleg, een lijst met telefoonnummers van alle ouders, een verfrommeld papiertje met de treinuren en een extra slaapmatje voor Y.

Botinnen aan. Rugzak achterop. Als het onderweg naar het station al voelt als zoveel jaar geleden, dan tijdens het kamperen nog meer! Eerst de regels. Voorbij het bos bijvoorbeeld, ben je te ver. Enkele kinderen willen graag helpen. Piketten vastzetten, worstjes opwarmen ... Anderen gaan spelen.

Tijd gaat snel in een bos. Verzamelen voor de activiteit, anders zitten ze te laat in bed. Ik onderdruk de neiging om heel luid kapoeoeoenen te roepen. Hoe krijgen we ze uit het bos?

'Zevensprooooooongers!' En zonder dat we dat afgesproken hebben, druppelen de kinderen van het groeifeest een voor een in onze kring binnen.

Na de activiteit gaat het van kampvuur, tanden poetsen, zeker nog eens plassen en 13 nachtzoenen. De grote mensen zich samen. Met chips, pintjes en onze papieren erbij overlopen we de voorbije dag en die van morgen. Nog wat kletsen en dan, als verstandige volwassenen, allemaal op tijd een tieglijk uur in onze slaapzak.

Om 23 uur haal ik W. uit bed, zij moet nog een keer extra plassen. Om 6 uur word ik wakker van gefluister. De jongens naast mij willen dringend weer gaan spelen.



Ik weet niet of ik het nog zou kunnen: elke zaterdag opnieuw een activiteit in elkaar boksen, twee weekends per jaar organiseren en in de zomer een paar weken leiding geven hier, foerieren daar. Eén nacht kamperen was al intensief.

Maar ook heerlijk. Ik mis het wel.