donderdag 19 oktober 2017

Lezersbrief

Beste Marc De Bel,

Op fietsvakantie neem ik meestal zo weinig mogelijk bagage mee. Vooral wanneer de weg stijgt, is minder meer. Alleen voor boeken maak ik een uitzondering. Eén dik boek gaat mee. Het gewicht maakt niet uit, zolang ik maar zin heb om het verhaal te lezen.

Dit jaar koos ik uit de bib een boek van jou. Een heel leuk boek, maar... 'Het ei van oom Trotter' was na vier dagen al uit! Een groot probleem. Hoe zou ik de volgende vier weken fietsvakantie doorkomen? Van Portugal door Spanje naar Frankrijk: zonder een goed boek is dat moeilijk. 

Ik begon zelf een verhaal te schrijven en maakte veel tekeningen, dat hielp een beetje. Ander leuk tijdverdrijf bestond uit voorlezen aan mijn kleine broer. Afwisselend met mijn mama en mijn papa vertelden we hem over de avonturen van Alexander. Mijn broer is zeven jaar en gek op verhalen. 

En toen, je gelooft het nooit, ontdekte mijn papa aan de rand van een klein eilandje midden in een grote rivier een speelgoedkrokodil, zo groot als een kloeke salamander. Hij schrok zelfs een beetje, wou eerst zeker weten of het beestje wel degelijk van plastiek was. Daarna stapte hij tussen de grote keien op ons af, met die salamander-krokodil zwaaiend boven zijn hoofd.

Op de grens tussen Portugal en Spanje: een brede rivier met leuke eilandjes


Ik noemde het speelgoedbeest Yam-Yam en mijn broer nam hem 's avonds mee in zijn slaapzak. We fietsten verder, elke dag 40 kilometer, soms overwonnen we meer dan 1000 meter hoogteverschil. 's Avonds was ik vaak moe, behalve als er op de camping een zwembad was: dan sprong ik erin. Het verdriet omdat ik geen nieuw verhaal meer kon lezen, verdween naar de achtergrond.

Tot we in Spanje onze tent opsloegen in Parada do Sil, vlakbij een enorme cañon. Het bos was daar echt sprookjesachtig en het water van de rivier soms groen, soms diepblauw. Elke ochtend en elke avond slenterden we naar een uitkijkpost vlakbij. Om het zonlicht in de cañon te zien. Ik was blij dat we niet meteen doortrokken, het was zo leuk en mooi om daar een paar dagen na elkaar te blijven.  

De camping waar alles zo mooi was ...

En toen, na twee nachten kamperen, kwam daar een pakket aan! De mevrouw die tegelijk het restaurant en de receptie openhield, gaf ons een grote platte doos. Bovenaan stond de naam van mijn mama en het adres van de Spaanse camping! 'Doe maar open,' zei mijn mama.

In het pakket zat 'De kracht van Ajajatsoe'! Het vervolg op Oom Trotter! 

Dat was zo leuk! Terwijl ik las hoe Alexander de jungle van Nigini intrekt, naar de Jiatsi in de Maanbergen, zat ik in aan een glinsterende rivier die diepe sporen heeft getrokken in een Spaans toverwoud. Ik kon me zo het nest vol eieren van Yam-Yam voorstellen! En de nachtelijke tocht door de jungle! Dat postpakket was echt een hele leuke verrassing. 

Het pakket. Leve internationale leveringen! 
Lang heeft het natuurlijk niet geduurd, jouw boek was meteen weer uit. Maar daarna heb ik ook dat verhaal - afwisselend met mijn mama en mijn papa - voorgelezen aan mijn broer. Tot en met het allerlaatste hoofdstuk!

Daarover heb ik trouwens nog een vraag. Op het einde laat je een paar keer doorschemeren dat oom Trotter en de opa van Alexander een geheim hebben. Ook Yam-Yam belooft om Alexander snel weer op te zoeken. Mijn mama vindt dat duidelijke hints voor een vervolg. Ze denkt dat je misschien van plan was om een derde boek over Alexander te schrijven. 

Wil je dat nog doen? Ik ga het zeker lezen. En mijn broer ook!

Veel groetjes, Jana.  

maandag 16 oktober 2017

Paardenpension

I loooooove pedagogische studiedagen. Toch sinds ik dat als gewonnen tijd beschouw. In tegenstelling tot het weekend kun je die dag rustig op stap. Naar een pretpark of ergens anders. Want geen hobby's. En geen volk. En het huishouden zou je op die dag normaal gezien ook niet doen. Dus!

Ik wist meteen wat we het vriendinnetje voor haar verjaardag konden geven. Een uitstap. Op de pedagogische studiedag. Naar het paardenpension.





Gelukkig hadden we zon en picknick mee, want wat een mooie plek! Maar eerst kregen we een private rondleiding. Het is behoorlijk choquerend hoeveel verwaarloosde en uitgehongerde paarden maandelijks binnenkomen. Eerst in de stallen, daarna op de heerlijk grote, groene weiden van The Old Horse Lodge. In de deskundige handen van medewerkers én talloze vrijwilligers die duidelijk weten wat ze doen.

We waren zo onder de indruk dat we meteen de koe bij de horens ofte het paard bij de teugels namen: de meisjes mogen samen eentje adopteren. Paarden die geen gastgezin vinden, blijven permanent in het pension. Ze krijgen dan meters en peters die hen voor een kleine jaarlijkse bijdrage extra mogen komen verwennen.

Jana en S. willen een niet al te groot exemplaar met vlekken. Of volledig zwart. Of goudbruin. Dat zien ze nog wel. Met dat verwennen komt het alleszins helemaal in orde.

donderdag 12 oktober 2017

Hond & Hark

Na de brief...

Het fietspad moet vrij blijven. En als de bladeren lang op het gras blijven liggen, gaan ze rotten. Toch heeft de Groendienst een kindvriendelijk compromis bedacht. De bladeren worden tussen de struiken geblazen en ook op het petanqueveldje mogen de bladeren blijven liggen.

Dus wat doen de kinderen? Ze komen naar buiten met harken en kruiwagens. Na school is het hier een bedrijvigheid van jewelste. Tot vandaag, tijdens het telewerken... Een hark? Om 11u 's morgens?

Toen begreep ik het. Ze komt met hark en hond naar buiten. Gooit alles op een hoop en nadien haar hark op de petanquebaan. Speelt met hond.




Ik ga de Groendienst een mailtje sturen. Eens laten weten dat niet alleen de kinderen dankbaar zijn.

dinsdag 10 oktober 2017

Financiële actie

Aan iedereen die met z'n nummer in mijn telefoon staat: sorry. En omdat ze, terwijl ik er niets mee te maken heb, in de hoorn in de wij-vorm praat, wil ik het hier toch even verduidelijken. Het is truffelverkoop voor de scouts en de kinderen zijn nogal ondernemend. Ik heb ze niet meer in de hand.

Maar de scouts zal blij zijn.

dinsdag 3 oktober 2017

Geagte

Misschien heb ik dan toch mijn eigen hanami matsuri. Vorige week tijdens haar verjaardag, dacht ik voor de zoveelste keer: tijdens die wandeling met Allerliefste en mijn dikke buik was het precies zo, op haar eerste verjaardag ook en toen ze die fiets kreeg ook al. Elk jaar opnieuw dus, rond de tijd van haar geboorte.



Het licht tegelijk zo helder en warm. De bomen zo fel dat het binnen in huis bijna goud kleurt. Een gloed die maar een paar dagen duurt, voor en na de dag van de dochter. Daarna zijn de bomen onherroepelijk op. Uitgewaaid. Leeg. Geen enkele weerkaatsing meer.

Voor haar begint het dan nog maar. Na verjaardagsfeestjes allerlei komt ze naar buiten, steekt ze haar neus in de lucht en haar voeten in een paar laarzen. Het goud ligt nu op de grond, tijd om te spelen. Met de buurtkinderen. Samen in de bladeren duiken, eruit springen als uit een gigantische taart, bladergevecht.

De volgende dag begint het weer van voor af aan. Hark en kruiwagen uit de kelder. Speeltijd. En omdat ze dat wil doen tot wanneer de bladeren rotten...



Met aan de achterkant nog meer handtekeningen van kinderen uit de buurt, van 2 tot 12 jaar. En de burgemeester? Die schrijft de bevoegde schepen en dito dienst met mij in CC: 'Wat kunnen we voor Jana en haar vriendjes doen?'

De bladeren liggen hier nog steeds. Nog een week volop spelen, dan is het weer voorbij. Maar dan hebben we wel een heel mooi herfstbladfeest gehad. Vergelijkbaar met een Japanse kersenbloesemlente.

Dank u wel, burgemeester. Dank u wel, Groendienst.

maandag 2 oktober 2017

Whodunit

Wikipedia: Ontstaan uit het Engelse Who has done it? Een subgenre van detectiveverhalen, waarin de nadruk geheel ligt op het proberen te achterhalen wie de dader is van een moord of ander misdrijf. 

Via het internet kregen we ideeën om alles zo echt mogelijk te laten lijken. Politielint op de plaats van het delict. Bloedsporen op een douchegordijn. Tape in de vorm van een lichaam. Soms leek het wel heel echt, allemaal. 

'Liever geen moord, mama. Doe maar gewoon een diefstal. Anders gaan we daarna niet meer kunnen slapen.' 

En ze maakte toch nog een heel spannende uitnodiging met vingerafdrukken en een zegel. 'Trek je beste speurneuskleren aan.' Ik wist niet eens dat dat bestond. Maar hemd aan en hoed op, oud horloge aan een ketting en vergrootglas op zak, wijde cape en vintage valies in de hand: zo belden ze aan de deur. Net als vorig jaar in vol ornaat. Klaar om codes te kraken, getuigen te ondervragen, sporen te zoeken... Het mysterie op te lossen.

En als U nu denkt 'gewoon Cluedo', dan onderschat U mijn politiepartner en ik schromelijk. We gaven wel aanwijzingen, maar niet zomaar. Verschillende onderdelen vroegen om specifieke recherche.

Wanneer? Een combinatie van sluipspel en 1-2-3-piano liep als een rode draad door de avond. Bij elke overwinning konden ze een optie elimineren. De diefstal gebeurde niet 's nachts, niet terwijl de jarige onder de douche stond en al helemaal niet tijdens de Franse les.

Wie? En hoe? Met hun zaklampen gingen ze op zoek naar reflecterende letters in het park. In het donker verzamelden ze alles wat weerkaatste, goed voor het oplossen van twee kruiswoordraadsels.

Wat is er gestolen? Vierentwintig tekens volgens het geheimschrift 'varkenshok'. Google dat maar eens en bedenk er nog bij dat ik daarvan mijn eigen versie heb. En toch ontcijferden ze alles!

Waar? Samen op stap met de GPS, in elke U-bocht een puzzelstuk. Alle puzzelstukken bij elkaar vormen een plattegrond, met de buit pal op het kruisje.



Wat ik daar nu zo heerlijk aan vind? Behalve dat ik me nog eens mag verkleden en in het donker buitenspelen? Het speelse enthousiasme van dat groepje vrienden van haar. Ze gaan ervoor: rennen, sluipen, zoeken en denken vol overgave.

Tot ze ontdekken dat haar jongere broer het ontbijt met een bulldozer gestolen heeft. Dan wordt het spel relatief, lachen ze heel hard. 'Serieus? Moeten we daarvoor op onderzoek!?' En de ondertoon is niet 'zo stom', ze zien de humor van zo'n klein delict. 'Typisch Lukas! En dan nog op het moment dat Jana haar gaatjes laat schieten!' Waarna ze de puzzelstukken haastig bij elkaar leggen en om ter eerst naar de slaapzolder stormen, want daar ligt de buit.

Tien minuten later lagen ze in hun bed, zeven matrassen naast elkaar. Nog tien minuten later in slaap. Ook al is het geen moord en 'maar' een diefstal, de spanning van zo'n whodunit blijkt vooralsnog vermoeiend genoeg.

dinsdag 26 september 2017

(d)oor(b)oor(d)

Bericht van haar meter. En ik wist meteen: 't is gebeurd! Gaatjes in haar oorlellen, klaar voor oorbellen. Want tien. Tiener. Nooit meer een leeftijd met maar één cijfer. Daar mag wat symboliek mij. Met haar meter naar het schietkraam. Twee gaatjes AUB.

Samen met het gecodeerde bericht kreeg ik ook nog een foto doorgestuurd. Knalrode oren en stralende ogen. Zo gaat het de laatste tijd wel vaker. Het ene moment is ze al zo groot, zo wereldwijs. Het andere moment speels en kinderlijk blij. En bij momenten alles tegelijk.

Zo tussen klein en groot is het soms ook een beetje moeilijk. Het zal de komende jaren nog wel vaker gebeuren: dat ze haar natte vinger in de lucht moet steken om te voelen waar de wind vandaan komt en dan proberen haar voeten stevig in de grond te planten om niet omver te waaien.


Zoals die keer op vakantie.
Afstappen bij de waterkant.
Spelen.
De wind voelen.
Je spel draaien.
Verder doen.

* Ik wens het je, dochter-mijn, alle komende jaren. *

maandag 25 september 2017

Wederzijds fan

Ik lees altijd eerst pagina 3. De ene dag Guinevere, de andere Wouter. Ze schrijven over het leven: de schone kleine dingen en de rafelige kantjes. Over de actualiteit ook: al die belangrijke grote dingen en de soms onnozele kantjes. Ik ben fan.

Sinds deze ochtend nog meer. Zo blij dat hij die studiedag (hier alle presentaties) waarover vrijdag (in De Standaard) en zaterdag (in De Morgen) ook al veel te doen was, heeft opgepikt.

En natuurlijk maakt hij er een mopje van. Zijn liefde voor het West-Vlaams is niet de kern van de zaak. Wat dan wel? Goh, een en ander. Maar vooral: een pleidooi voor kindrijpe kleuterscholen.

Het geeft niet dat Wouter Deprez niet exact daarover schrijft. Hoe meer aandacht in het algemeen, hoe kleiner de kans dat het een politieke dovemansdiscussie wordt.

Want meer kindrijpe kleuterscholen, die zijn dus wel hoognodig.





TAAL 


Gaandeweg het kleuterschooltraject lijken kinderen met een andere thuistaal hun enthousiasme te verliezen. De leermomenten hebben bij die kinderen minder effect, en de zorgmomenten worden dan weer te weinig gebruikt om hen zaken aan te leren. Dat zegt een nieuwe studie.
We kunnen nu al voorspellen welke politieke dovemansdiscussie volgt. Rechts zal spreken over ‘taalachterstand’ en eisen dat er altijd en overal Nederlands wordt gesproken. Links zal vinden dat de ‘taalachterstand’ in feite een miskende taalrijkdom is. De kleuter met een andere thuistaal heeft namelijk notie van twee talen.
Een deel van die potentiële taalrijkdom blijft hier in Gent alvast onbenut. In veel gezinnen spreekt één van beide ouders behalve de andere thuistaal ook prima Nederlands. Toch wordt er thuis vaak maar één taal gesproken.
In ons gezin spraken we enkel West-Vlaams, een variant die een provincie verder niet verstaan werd. Zodra het kon, stuurden onze ouders ons op dictieles. Het zou ons meer kansen geven in het leven. Dat hadden mijn ouders niet alleen bedacht, organisaties die de arbeiderskinderen wilden emanciperen, hielpen hen daarbij. Welke nieuwe organisaties kunnen helpen om tweetalige gezinnen te overtuigen hun kind al van vroeg een taalvoorsprong te geven? Het zal de liefde voor de thuistaal niet verminderen. Ik spreek nog steeds het liefst West-Vlaams.

woensdag 20 september 2017

6 wijkse



Mijn buurvrouw en ik. Die keer dat we twee keer gedubbeld werden en toch koppig bleven doorfietsen. Het was tenslotte een wijkkoers. En het applaus voor de allerlaatste man wil je toch niet missen?

Dus namen wij als inwijkelingen van de Brugse Poort een paar binnenweggetjes en eindigden we toch nog vlak achter de kopgroep. Met gejuich van de kleinste maar luidste supporters over de meet, zo mag elk weekend eindigen.

donderdag 14 september 2017

Negen maanden later

Gent heeft terug stroom. Acht uur 's avonds, ik denk dat we bij de laatste wijken zijn die opnieuw bediend worden. Niet erg, voor mij mocht de elektriciteitspanne zelfs nog even blijven duren.

Wie weet wat dat negen maanden later zou geven. Extra babies misschien. Zoals de blackout babyboom in 1966 in New York. Of de flood babyboom in 2008 in Gloucestershire.

Ook al blijkt dat statistisch niet helemaal te kloppen - lees sex, lies and natural disasters er maar op na - het idee is aantrekkelijk... Geen internet, geen tv, zelfs geen licht om bij te lezen. Wat kun je in het donker nog meer doen?

Maar helaas is er dus terug elektriciteit.
Nu zit ik hier te typen, in plaats van babies te maken.

Prentje gevonden in dit artikel dat de mythe over de babyboom ook al ontkracht... Spijtig, spijtig.