zondag 24 juni 2018

Toegepast enthousiasme





Ik kreeg de foto aan het begin van de lente doorgestuurd. Toen iedereen nog een dikke winterjas droeg en wij net wisten dat we zouden verhuizen. 'We hebben ons fietsproject meteen toegepast op Vietnam!' schreef meester L. Een smiley erachteraan.

Zo is dat, op die fietsen (en brommers) daar lijkt veel meer te passen dan hier. 'Dus hebben we geprobeerd om de boekentassen van de hele klas erop te krijgen. Mama, dat weegt heel zwaar, hoor!'

Nu wist ik wel al dat zijn meester enthousiast was over onze plannen. Dat hij meteen ook toepassingen zou bedenken, vond ik verrassend. En tegelijk ook niet, natuurlijk. Want zo gaat dat op die school: ze spelen in op wat de kinderen interesseert, zo leren die bijna vanzelf alles. Wereldoriëntatie? In mei trok meester L. op de kaart een streep van Gent naar Da Nang. Tijd voor een onderzoek van alle landen onderweg: taal, hoofdstad, vlag, munt, weetjes. In juni pluizen ze alle landen van het WK uit.


Ik vind dat zo heerlijk! En die klas zo'n fijne bende! En zijn meester zo'n fijne, veelzijdige leerkracht! Eentje die zijn passie voor avontuur en natuur doorgeeft aan de kinderen. Eentje die merkwaardig genoeg tegelijk rust uitstraalt en heel enthousiast kan reageren.

Daarom ben ik nu al helemaal gewonnen voor de idee dat Lukas volgend jaar af en toe via de computer met de klas kan praten. 'Lijkt me leuk voor hem maar zeker ook interessant voor de klas!' zei zijn meester. En wij knikten als twee speelgoeddiertjes die met hun hoofd op een dashboard staan te wiebelen.

Dank je wel, meester L., voor de opvolging van Lukas en voor je goed gedoseerd en toegepast enthousiasme. Laat maar weten wanneer je daar bij ons op bezoek komt. 

vrijdag 22 juni 2018

Ik ga op reis en ik neem mee

Een mens onthoudt gemiddeld zeven dingen op een rij. Als je dat spelletje wil winnen, moet je de dingen dus clusteren. Bijvoorbeeld... Ik ga op reis en ik neem mee:
  • een onderbroek, 
  • een slaapmasker, 
  • mijn tandenborstel, 
  • haarrekkertjes, 
  • een leesboek, 
  • een opblaasbare krokodil, 
  • een bikini.

De eerste vier items vallen min of meer onder persoonlijke hygiëne, in je hoofd moet je daar één item van maken, zo komt er ruimte vrij om nieuwe dingen te onthouden. Maak daar vervolgens ook een cluster van, strandspullen bijvoorbeeld. En hup, er is in je hoofd weer plaats voor nieuwe dingen. Maak verder clusters, tot je wint.  

Wij moeten geen spelletje winnen, maar wel onze bagage beperken. Er is al 500kg mee, ik pak nu onze gewone valiezen in. Ahum, gewoon. Wat neem je mee op reis als het eigenlijk geen reis is, maar een verblijf? De gekste dingen. Denk kaasschaaf, rekenmachine, mierenlokdoosjes, zilverpoetsdoek, abacus. En dingen van betekenis.

De slippers die ze van haar meter kreeg. Een greep uit de vogelveren die ik jarenlang verzamelde. Magneten en postkaartjes voor op de koelkast daar. De kubb. Speelgoedautootjes, massa's speelgoedautootjes. Hun favoriete dekbedovertrek. Mijn mooiste bladwijzers. Lievelingsoorbellen. Twee fotoboekjes met van die plastic hoesjes: op elk nachtkastje eentje dat de kinderen in de loop der jaren zelf hebben samengesteld. Hun tandendoosjes. Kader met kippenveer. Kader met een stukje autobaan. 

Dingen die ik op reis nooit zou meenemen.

Als ik daarover vertel, krijg ik erg leuke reacties. Iemand zou het beeldje van haar oma inpakken. Iemand anders zijn supporterssjaal. Een naaimachine. De koekjestrommel. En U? Welk voorwerp zou U meenemen? Wat kunt U niet missen? Waarmee zou U zich onmiddellijk ergens thuisvoelen?

Of bent U echt helemaal onthecht?

donderdag 21 juni 2018

Fluweelzacht

Wij wonen in de stad als op het platteland. De Vooruit op 10 minuutjes fietsen en een achtertuin met een poortje. Langs dat poortje rennen kinderen in en uit onze tuin, in en uit ons huis. Ook grote mensen komen zo binnen. 'Is er geen belet?' roept mijn buurvrouw dan. In haar stem hoor ik doorleefd erfgoed (haar kindertijd bracht ze door in een kleinere gemeente) en lichte ironie (nu woont ze in de stad, hip en fris).

Zo gaat dat hier. Sociale woonblokken en smalle rijhuizen. Bijhorend speeltuintje, voetbalveldje, petanquebaan. Knotwilgen die net niet bezwijken onder het gewicht van hun eigen takken.

In die setting: een bonte mix bewoners. Oude Gentenaars die ik tot mijn scha en schande niet altijd zo goed versta. Als ik drie keer wablief vraag, herhalen ze het mét accent in het Algemeen Beschaafd Nederlands. Nieuwe Gentenaars die hun kroost meenemen naar het consultatiebureau iets verderop, naar de speeltuin met de twee glijbanen: een voor de kleintjes, een voor de groten. Hippe Gentenaars die voor hun verjaardag slingers ophangen in het park. Geëngageerde Gentenaars (oud en nieuw) die voor hun partij flyeren of straffer nog: zich kandidaat stellen.

En elk zijne goedendag. Zwaaien. Knikken. Een praatje.

Met R. over de draad die onze tuinen scheidt. Met de tuinslang geeft hij onze frambozenstruiken die ondertussen ook zijn kant uitgroeien, de hele zomer lang elke avond water. Na een paar moppen zegt hij 'Allez Elleke, ik ga wat tv kijken,' en verdwijnt weer naar binnen. Met zijn broer E., die een paar huizen verderop woont.

N. als hij zijn hond uitlaat. Altijd altijd altijd, praten over hoe het gaat, over het leven. 'En de groetjes aan [Allerliefste]!' Als ik zijn vrouw M. tegen het lijf loop. 'Maar meiske toch.' R. en N., zij zorgen voor onze kippen als we er niet zijn. Als ze een paar kinderpagina's van Dag Allemaal verzameld hebben, steken ze een bundeltje binnen. Net als voetbalstickers of andere spaaracties.



M. en M. van het winkeltje... Lekkere spekken en goud waard. De overbuurman die in de opera zingt, heerlijk als zijn raam open staat. De man die zijn hond uitlaat als wij naar werk-en-school vertrekken: elke ochtend perfecte timing. De meisjes van rechtover, leidsters bij een andere scouts, altijd zwaaien. En dan heb ik het nog niet eens over de vriendinnen/schoolmama's die in onze straat, om de hoek, een straat verderop wonen!  

Als ik een prijs mocht uitreiken voor de warmste buurt van België, dan koos ik de mijne. Ons poortje en dan vooral het geluid wanneer het open klikt, dat ga ik missen.

zondag 17 juni 2018

Liefs en sorry

Ik krijg kaartjes met verontschuldigingen. Niet op het kaartje zelf, maar in de begeleidende boodschap. 'Ik weet dat je niet veel plaats meer hebt in je bagage, maar...' Op het kaartje zelf staat altijd liefs, zo veel liefs.

Liefs van mijn redactieraad, van mijn hartsvriendinnen, collega's, familie, buren, vrienden, de school, speelkameraadjes ...

Het kaartje van de scouts kwam zelfs met de post. Op ons referentie-adres! Een adres in België waar we niet écht gaan wonen, maar waar de komende jaren alle officiële correspondentie moet toekomen. De kiesbrief, bericht van de belasting dat we geld terugkrijgen... Daklozen hebben vaak zo'n adres, wij nu ook!

Bij het kaartje een begeleidende brief. 'Beste grootouders van Jana, met onze excuses dat wij jullie hiermee lastig vallen, maar willen jullie dit kaartje doorgeven aan haar?' Ik zei het al: sorry en zo veel liefs! Hoe kunnen wij daarvoor geen plaats maken in onze bagage!?



Noot: Ik weet niet of het met de nieuwe privacywetten nog mag, daarom een foto van een foto. Hopelijk staan die welpen er klein en onscherp genoeg op om niet herkend te worden. U kunt het mij steeds laten weten als U deze foto liever verwijderd ziet. 

vrijdag 15 juni 2018

Krantenknipsels

Heimwee op voorhand, ik weet wel zeker dat het bestaat. Het stak de voorbije weken al af en toe de kop op, de laatste dagen steeds vaker. Ik mijmer over vrienden en familie die ik ga missen. Het netwerk op school, speelvriendjes en hun ouders, mijn buren, de collega's. Ik ga hen allemaal zo hard missen. Hen en alles wat we samen doen. Bellen, dansen, afspreken, wandelen, eten, klimmen, zingen, spelen, fietsen, iets gaan drinken, praten, picknicken, op weekend ... 

Behalve mensen ga ik ook dingen missen. Fysieke dingen. De vissen die de kinderen bij mijn ouders in de vijver dompelen. Onze kano. Brood met boter en kaas. Het thema van de ouderfuif. De schapen langs de Coupure. De ladder uit onze kelder, waarmee we elk jaar een winterboom maken. De rotsblokken van Fontainebleau. De houtblokken op het midzomerkampvuur. De marshmallows putje winter. De pasta met pesto van Trafiek. De behandeltafel van mijn kinesist. La Mestiza. Het geluid van de auto uit Zwijnaarde. De fietsroute langs het water. De vuurwerkstokjes op oudejaar. De picknicktafel in het park. De plaatjes op het Pierkesbal. De trappen naar de berm in de Bourgoyen.

En dit.



Soms ligt zo'n rolletje onverwacht in de keuken. Soms ligt er eentje in het postvakje op mijn werk. Mijn vader weet dat ik graag Hij/Zij lees. En dat wij de krant alleen in het weekend op papier krijgen. Dus knipt hij van maandag tot vrijdag die stukjes uit, doet er een rekker rond, dropt het op een plek waar ik het zeker zal vinden.

Hoewel ik weet dat hij die stukjes bijhoudt, is zo'n rolletje toch nog elke keer een verrassing. Ik strijk het opkrullend papier glad, lees alle stukjes. Ik glimlach of sta stil bij wat Deprez en Claeys schrijven en bewaar ze daarna in een map.

Dat ga ik missen. Mijn vader, uiteraard, maar ook die knipsels.

woensdag 13 juni 2018

Goed omkaderd



Kieke en Knofje! In het mandje een briefje met uitroepteken. Wat zou er met haar kippen gebeuren? Haar kippen, want haar verjaardagscadeau. Iets meer dan twee jaar oud, de kans bestaat dat ze sterven voor wij terug zijn. Grote zorgen, groot verdriet.

We horen en bellen wat rond. Aha. De vrienden van Fontainebleau willen ze wel adopteren. We rijden erheen, kakelende kartonnen doos in de koffer. Verdict van de dierenarts die sowieso moest komen: 'Kerngezond!' Sinds een week of drie scharrelen de kippen daar vrij rond, tussen een heleboel andere kippen. In de weide ernaast een paar schapen. Iets verderop twee varkentjes. Een hond: Lisa. En het beste van al...

Op die halve boerderij van hen is ook een haan! Haar lieve, bruine kippen kunnen kuikentjes krijgen. Wanneer we over enkele jaren terug in Gent wonen, haalt Jana de kinderen of kleinkinderen op en hoedt ze weer als tevoren.

Ze weet het nog niet - verrassing in de bagage, dus ssssht - maar in tussentijd komt op haar nachtkastje in Vietnam een kippenkadertje. Het uitroepteken op het briefje met een van haar grootste zorgen is weggewerkt. Opgevangen. Oef.

zondag 10 juni 2018

Virtueel uitpakken

Ik kan U geen foto tonen, dezer dagen niets dan filmpjes.
En die filmpjes zijn dan weer te privé.

's Morgens is het soms het eerste wat ze zien: het landschap vanuit de lucht, een rondleiding in het appartement waar hij meteen dag 2 op botste en reportages van zijn bureau, het strand, een restaurant, zwembad, supermarkt, busrit langs rijstvelden, dorpsplein.

Zij sturen smileys terug en vandaag ook filmpjes. Van hun vaderdagcadeau's.

Want zo'n vader! (Zo'n man.)

vrijdag 8 juni 2018

Dingotheek

Een mens verzamelt gerief, niet te geloven! Gelukkig komen veel spullen bij ons uit de Kringloopwinkel. Puzzels, verkleedkleren, krantenbak, strips, gezelschapsspelletjes, rolschaatsen, kniebeschermers, servies, draagtassen, fietsattributen, scoutshemden, fluohesjes, winterjassen. De schatten die ik daar vind! 

Die schatten breng ik nu gewoon terug. De Kringloopwinkel als uitleendienst: voor een schappelijk bedrag kun je er dingen een tijdje huren. Als een spelotheek, maar dan met meer! veel meer! spullen.

Ik ga zo'n dingotheek daar nog missen. Binnenstappen, rondneuzen, iets ontdekken en denken wat voor een gelukzak ik toch weer ben. Want 'precies wat ik nodig had!' Ik hoop dat tweedehandscircuits ook in Vietnam bestaan, dat geweldige systeem waarin spullen kunnen circuleren.

Hoewel... Omdat het zo makkelijk en betaalbaar is, 'ontleen' ik in de Kringloopwinkel wel erg veel. Ik neem mij voor om in Vietnam niet teveel te verzamelen. Toen ik in de Brugse Poort een zoveelste lading binnenbracht, kreeg ik van de man in het depot een kadertje cadeau. Een dankactie of zoiets.


Grappige herinnering aan mijn goed voornemen. Ik neem het mee.
              

zondag 3 juni 2018

Op verkenning

Geen bloed, maar wel zweet en tranen heeft het gekost. Zijn vertrek was één grote deadline, onze takenlijst ontzettend lang. Maar het is gelukt! Allerliefste is aangekomen en kijk eens!


Ergens op een palet staat 500 kg te wachten: twee volwassen fietsen, twee kinderfietsen en een taart van patrouillekoffers. We hebben onze inentingen. Ons huis is verhuurd, opgeknapt en net niet helemaal leeg gehaald. We hebben onze internationale paspoorten. Afspraken met werk, school, post, mutualiteiten, bank, verzekeringen en allerlei andere instanties zijn gemaakt. We hebben een referentieadres in België. Behalve tandartscontrole zijn alle medische checks achter de rug. We hebben genoeg koffers verzameld zodat ik met de kinderen kan nakomen.

Vooraleer het zover is, schuiven wij Allerliefste dus vooruit. Hij gaat maandag meteen voor VVOB aan het werk. En de komende weken op verkenning. Kijken welk formaat dekbedden ze daar hebben bijvoorbeeld, om te weten of wij onze lievelingslakens kunnen meenemen. Het lijkt een detail, maar het maakt verschil als je aan de andere kant van de wereld snel een thuisgevoel wil krijgen. Meer fundamentele dingen zoals een huis, de straat, onze toekomstige wijk zoeken we samen wel uit. Wanneer we alle vier ter plekke zijn en Allerliefste ons al wat meer wegwijs kan maken. Handig, zo'n voorpost. Alleen... Ik mis hem nu al. Juni kan niet snel genoeg gaan.

dinsdag 29 mei 2018

Gelukkig niemand allergisch

Zal ik Pluk nog eens voorlezen? Ik vroeg het met voorbedachte rade.
Wist wat er aan zat te komen.


Allerliefste gaat voorop, een maand later komen wij hem achterna. En de beddenbakken in mijn eentje demonteren en verhuizen, dat zag ik niet zitten. Van de nood een deugd: alle matrassen in één kamer, een gezellig plan. Dus toen we bij het tweede hoofdstuk aankwamen...  'Zullen wij dat ook doen? Eerst met ons vier, daarna met drie? Lekker dicht bij elkaar?'

'Net als de Stampertjes! Ja!'


We doen niet van apenketting en eten ook geen frieten op onze matrassen. Maar verder is het bij ons wel even gezellig als bij dat langharig tuig van Annie M.G. Schmidt en Fiep Westendorp.

's Avonds is het met Lukas uitgebreid 'potje vechten': maar liefst vier matrassen om op te springen en overheen te rollen, dat vergroot het speelveld aanzienlijk. Als ik nog even in mijn boek lees, vleit Jana zich tegen me aan. 's Nachts horen we hun knottergeluidjes, net als toen. Wanneer ik 's morgens in de oksel van Allerliefste kruip, komen daar nog twee knuffelaars bij. Niet zo goed voor de rug, maar wel gezellig. Heel gezellig.

Op voorwaarde natuurlijk dat niemand allergisch is aan huisstofmijt.