Ivoor

Wij zijn vandaag veertien jaar getrouwd. Enter Google. Dat is een ivoren huwelijk. 

Een olifantentand kan natuurlijk niet. Dan maar een symbolische referentie. In België zou ik hem een pak chocolade geven. Van dat ene merk, U weet wel, met die olifant.

Maar hier in Vietnam is geen Côte d'Or te verkrijgen. En anders zou die reep tussen winkel en koelkast toch al helemaal gesmolten zijn. 

Toen dacht ik aan het geweldige cadeau dat hij me eerder deze week gaf. En om een onverklaarbare reden plots ook aan Amy Winehouse. 

Valerie, dat klinkt toch verdacht veel als Ivory? 

Dicht bij de originele tekst gebleven, maar er natuurlijk wel mijn eigen draai aan gegeven. A mess vervangen door a bless. En ontdekt dat affair mooi rijmt op colour of my hair. Nog wat Flemlish ertussen. Mascara op en gouden microfoon erbij. 

Meer kan / mag ik daar eigenlijk niet over zeggen. Behalve dit: veertien jaar, en nog altijd samen zingen in de keuken.  

     

Karaoke

De zoon was logeren, dus wij gingen met de dochter uit. Poepchique gaan eten deden we zo al een keer. Wat nu? Ik contacteerde zes bars in onze buurt. 

Overal meer dan welkom. 

Tarief per uur?

Omgerekend iets minder dan 10 euro.

En of ze ook Youtube hadden? Want al die liedjes die ik op mijn favoriete meezingkanalen geoefend heb...

Maar natuurlijk!

Konden ze anders ook wat foto's doorsturen?

Op basis daarvan maakte de dochter uiteindelijk haar keuze.

Groot gelijk. Als je toch naar een karaokebar gaat, dan the real thing. 

Ze hadden ons amper in de kamer met de psychedelische lichtshow binnen gelaten, of Allerliefste typte al een zoekterm op het scherm. Jana lichtte de microfoons uit de houder met de gouden engelenvleugels. Die typische Vietnamese, heerlijke karaoke-echo lieten we aan. En daar begon het eerste nummer al, mijn favoriet.

De ober die onze bestelling wilde opnemen, kreeg iets op de kaart aangewezen. Geen speekseldruppel uit mijn mond op de microfoon die eraan dacht om voor een limoensapje mijn absoluut succesnummer te onderbreken. Blijven doorzingen, 86 punten! 

'Raak daar maar eens boven,' zei ik al een beetje hees en absoluut overmoedig. En Jana typte meteen het volgende nummer in, 89 punten! Dan was het aan Allerliefste. Daarna een romantisch duet. Dan weer aan mij. Dan Jana en ik. Dan Allerliefste en Jana. Dan... Ik haalde zeker niet de hoogste score.

Maar ik hield wel onze lijst bij:

• She's a maniac, of course
  
• Jolene, de dochter heeft een folky zangstem
  
• El Rey, voor onze bariton  
  
• Waka waka, dochter met bewegingen
  
• The ring of fire, dochter en ik aan een denkbeeldig kampvuur
  
• We are never ever getting back together, springende dochter
  
• Hakuna Matata, te zingen met drie
• Hit me baby one more time, alledrie met dat kreuntje
  
• Girls just wanna have fun, moeder-dochter 
  
• Lava song, vader-dochter
  
• Killing in the name of, 99 punten! (rara, door wie? en maar vloeken)
  

 

Daags nadien beginnen we aan een lijst voor de volgende keer. Ja, die volgende keer komt er sowieso. (Note to myself: op Karafun zingt het iets makkelijker, op Sing King is de muziek minder bewerkt. En dus beter.)

in de categorie duetten:

• I got you babe, voor het ritme 
• Don't go breaking my heart, voor dat wuiven met dat vingertje
• Turn around, vollenbak gaan
  

bij voorkeur te zingen door Allerliefste

• I can't help falling in love with you, voor de heupbewegingen
• Can't take my eyes of off you, voor de sexy titel
  

nog door mij in te oefenen:

• Nothing's gonna change my love for you, voor de hoge noten
  
• Ella elle l'a, voor de Franse tongbrekers 
• Eternal flame, ik ben niet beschaamd 
• Flashdance, mijn vast repertoire uitbreiden 
• Without you, als we  dan toch al vals aan het zingen zijn (zonder tweede stem, makkelijker)
  

allemaal samen uit volle borst:

• Volare en Bamboleo, voor de lol
• The power of love, want waarom niet?
  

voor Lukas, die misschien ook wel eens mee wil:

• Hello Muddah, Hello Faddah, of deze met tekeningen, want grappig
  
• Not big enough, voor de cowboyschreeuw, bestaat gelukkig nog niet in karaoke versie
• Dancing Queen, want 'good old ABBA,' zegt hij.

voor Jana

• J'aime la vie, niet gemakkelijk
• het hele meezingkanaal van Like Me op Ketnet 

 de kinderen samen

• True colors, tweestemmig uit de toon
  

 

En dat U dat dus ook gewoon thuis kunt doen, met een tube tandpasta en een internetverbinding. 

Foto's en fimpjes van onze avond enkel op verzoek te verkrijgen.   

     

Lockdown dag 31, mislukt dansje

U kent waarschijnlijk ook dé danshype van het moment. Op Jerusalema dat eerst gewoon een lied was, aanvankelijk geen nummer 1 voor Masterkg ft Nomsebo. 

De officiële dansvideo erbij was energiek, geestig ook, maar nog steeds te moeilijk om viraal te gaan. 

Waren het de dansers van Fenomenos do Semba die het uiteindelijk populair maakten? 

Sindsdien duiken filmpjes op van mensen die al etend dansen. Dansen met verjaardagscake! Met de Haitiaanse national dish! En is dat daar spaghetti? 

Er zijn ook veel video's zonder eten. Balletdansers in opleiding. Dansende baby's. Hele schoolpleinen. Politie. Medisch personeel op de parking van het ziekenhuis. Aziatisch-Amerikaanse line dancers. 

De beste filmpjes vind ik die waarin de dansers met hun eigen versie komen. Op een trouwfeest. Met springtouw. Vier opgeschoten schooljongens. Op straat. En deze paters en zusters.

Hoe ik al die linkjes kan leggen? Ha! Ik melde me bij Lukas' juf aan als vrijwilliger. Als year 5-6 elk vanuit hun eigen kamer samen zouden dansen, kon dat de klas dan wat dichter bij elkaar brengen? Aan het begin van een online schooljaar is dat een beetje zoeken...

Ik had mijn online dansklas grondig voorbereid. Zelfs de tekst opgezocht en ontdekt dat die politiek gevoelig ligt. Daarmee zou ik ze zeker niet enthousiast maken, beter een batterij filmpjes. Ik zou hen via mijn scherm van elke versie slechts een paar seconden tonen, zodat ze een idee kregen van het wereldwijde fenomeen. Half en half in de verwachting dat de beelden aanstekelijk zouden werken.

Daarna geen filmpjes meer, maar op het scherm live samen de passen leren. Ik had op voorhand zelf tot zwetens toe geoefend en in mijn hoofd alvast deze instructies naar het Engels omgezet. Maandag zou ik in een kwartiertje alles aanleren. Woensdag nog eens vijf minuutjes oefenen. Tegen vrijdag vlotjes. 

De week daarna nog een paar keer. Gewoon voor de goesting, het plezier van samen dansen. En dan vrijdag, wanneer de klas via het scherm samen luncht, misschien een opname mét eten?

Ha! Dat had ik gedacht! Maar ik heb tenminste geprobeerd... En behalve onze student voor wie het hele opzet eigenlijk bedoeld was, kunnen wij de passen hier in huis ondertussen allemaal.

     

Groen licht voor het roze district

Alleen de grenzen blijven gesloten, al de rest mag nu open. Disco's, nachtclubs en karaokebars krijgen als laatste groen licht. Waarom dat meer dan 50 dagen zonder community besmettingen moest duren?

Ik denk dat het te maken heeft met speeksel en microfoons doorgeven en zo. Allerliefste vindt mij naïef. Volgens hem gaat het om verkapte vormen van prostitutie. En drugstrafiek. Corona als aanleiding of excuus om een en ander onder controle te krijgen.

Ik zou de controle graag nog eens helemaal verliezen. Al die tijd zo flink de kinderen en alle maatregelen opgevolgd! Idem voor een handvol vriendinnen, we moeten allemaal dringend losgelaten worden.

Mijn lijst met favoriete meezing nummers wordt na vanavond zeker aangevuld... 

(c) karaoke bar in Da Nang

40-aine

'Staan de Spice Girls er al bij?'
'Neen. Welk nummer?'
'Zigazig ah! En Swedish Designer Drugs?'
'Ja, natuurlijk.'

5 minuten later

'Pulp Fiction en de Lambada!'
'Oké, voeg ik ook toe.'
'Vette house?'
'Ja. No limits!'
'Oké. En genoeg reggaeton en latino ska?'
'Massa's.'

een kwartier later

'Ella ell'a van France Gall?'
'Toegevoegd.'
'Soulsister? Angèle?'
'Ja, redelijk wat Belgische artiesten.'
'Rage against the Machine?'
'Staat er al lang op.'

half uur later 

'Dat ene nummer. Tadadadah, tadadadadadah.'
Ik zing hoog en laat mijn handen als regen naar beneden dwarrelen.
'Van Michael Jackson of The Jackson Five, denk ik.'
Hij zoekt tot hij het vindt.
'Behalve de King of Pop, ook iets van de King of Rock?'
'Komt in orde.'
 
nog eens 5 minuten later 

'Pure disco? Amy Winehouse? 99 luchtballonnen? Africa van Toto?'
'Maar ja, wat had je gedacht!'
'Volare?'
'Oké, zet ik erbij.'



Toen ik eenmaal wist dat ik ook naar mijn eigen verrassingsfeest mocht komen, was er geen houden meer aan. Allerliefste had al een hele fijne lijst aangelegd, samen hebben we die tot zo'n 200 nummers opgedreven.

Zicht vanaf de dansvloer, toen. Maar dan met lampjes in het donker...

Een jaar later staan daar nog méér nummers bij. Coole suggesties van de kinderen ook. 'Welcome to the Jungle', Havana natuurlijk en Taio Cruz. Lukas kan zo enthousiast zingen dat 'girls just wanna have fun'. En Jana houdt van meezingers uit musicals, Grease moest er ook bij. Jamaarja, dacht ik, dan ook My Favorite Things! 

De lijst is mijn ultiem dansfeest. Eclectisch, en zonder overgang. Grote hits, veel cliché. Als het maar allemaal steengoede nummers zijn, zo ergens tussen de jaren 60 en 2020. Beweegbaar ook. Op een feestje wil ik swingen, poho-en, huppelen, walsen, headbangen, hakken, swishen, heupwiegen, tangodansen, hiphoppen, catwalken, twisten, springen.

***********

Gisteren was ik jarig. Veertig. Hoe een 40-aine vieren wanneer bijna iedereen in quarantaine zit?

Allerliefste was geweldig, hij maakte nog maar eens een geheim evenement aan. 'Ellen weet er niets van, kijk in onze lijst en stuur haar een dansfilmpje. Dan kan ze met jullie toch een beetje een feestje bouwen...'

Ik had het eerst niet door. Van Mexico tot Tokyo, al die mensen (uit Gent zelfs baby's en oma's!!) die mij voor mijn verjaardag danspasjes stuurden. Tot ik in de nummers een patroon begon te zien. Tiens! Weer iets uit mijn lijst...

Bij deze, voor U, de volledige lijst. Meer dan 200 nummers and counting, voor als U ook graag in uw keuken danst. Isabella Rossellini, vriendin E. en ik in elk geval wel.
               

Corona & karaoke

In één van de eerste posten over Corona schreef ik al hoe dat virus liedjes in mijn hoofd plant. Beter dat dan koorts in mijn lijf.

Bovendien moeten we hier tijdens onze halve quarantaine vooral proberen de sfeer erin te houden. En proberen om niet in de opkomende paniek en paranoia mee te gaan.

Daarom ben ik zo blij met dit info-lied van de Vietnamese overheid. Cooo-ronnah, coooo-ronnah!



Nog beter zijn de dansadaptaties die sindsdien op het internet circuleren. Dankzij TikTok, een virtueel dansplatform dat hier in Azië razend populair is. Bij de jongere generatie misschien zelfs even populair als karaoke.



Zoals het filmpje hierboven staan er ondertussen honderden op het internet. Jonge gasten, families, soldaten... die in de straten of gewoon thuis een Corona dansje doen. De tekst kennen wij nog niet vanbuiten, maar veel bewegingen wel al. Het helpt bij het handen wassen.

Tot in de VS hebben ze het fenomeen opgepikt. Dat het filmpje zich maar snel verspreid. Sneller dan Corona. Viraal gaan, heet dat dan zeker?


Edit: Hij zijn de instructies voor Vietnam's Corona danscompetitie. Deel 1 en deel 2.
      
      

La Compagnie Créole

Un virelangue (ou casse-langue ou fourchelangue) est une locution (ou une phrase ou un petit groupe de phrases) à caractère ludique, caractérisée par sa difficulté de prononciation ou de compréhension orale, voire les deux à la fois. On parle aussi de trompe-oreilles lorsqu’une phrase est difficile à comprendre et donne l’impression d’être en langue étrangère. 

Ik verzamelde voor de dochter een lijstje Franse tongbrekers. De inleiding hierboven begrijpt ze nog niet helemaal, en samen moeten we ook op de vertaling van de tongbrekers zelf opzoeken. Meestal is het natuurlijk pure nonsens, genre 'de kat krabt de krollen van de trap'. Maar de zinnen zijn goed om de Franse spraakspieren te oefenen. 

Op de internationale school moeten de Francofone leerkrachten hetzelfde gedacht hebben. Het lied dat ze voor het kerstconcert uitkozen, vraagt serieuze inspanningen. Jana én Lukas kunnen het helemaal, ik bijna. Soit. In vergelijking met zeemzoete kerstliedjes is dit ambiance verzekerd.

Billy Jeans

Meng de Aziatische voorliefde voor selfie opportunities in mooie decors met de onverschilligheid voor al dan niet authentiek, en je krijgt hier - in Hội An! - themaparken vol Hội An.

We hadden het al gehoord: ergens op een eiland en ergens binnen in een grote loods zijn de historische gele gevels nagebouwd voor toeristen. Binnen een straal van luttele kilometers kun je hier dus kiezen tussen het origineel en het duplicaat. Dat laatste is mooi verlicht, niet te druk, erg comfortabel. Droog als het regent en lekker fris als het buiten zindert. 

Wij gingen naar het eiland. Met een handvol leerkrachten en alle oudere leerlingen van de internationale school. Die van het secundair voeren in de lente namelijk hun eigen stuk op. Alice in Wonderland, de hoofdrol is door een Koreaanse weggekaapt, de dochter wordt verteller.

'Inspiratie opdoen' was officieel het doel van ons bezoek. Tijdens het (gratis) voorprogramma van de (betalende) show: decor en kostuums kijken, dansers observeren, ideeën opdoen. En of ze ideeën opgedaan hebben! 

De acteurs van Hoi An Impression speelden lieflijk traditionele dorpscènes na. Bij de waterput, op het plein, in de ninja-school. Een paar politieke gebeurtenissen, zoals een gearrangeerd huwelijk tussen Vietnam-Japan-China. (Hoe die driehoeksverhouding precies in elkaar zat, was mij niet helemaal duidelijk.) En het grootstedelijk leven. 

Het bordeel met dronkenlappen en meisjes van plezier was nog redelijk subtiel, met een beetje goede wil kon je er ook grapjassen en danseressen in zien. Het volgende tafereel was veel minder subtiel. Eerst klonk de Vietnamese versie van Billy Jean door de luidsprekers. Billy Jeans. Daarna ging het over op nog-steeds-de-grootste-hit van Britney Spears. U weet wel, met die clip waarin ze als kortgerokt schoolmeisje door de gangen huppelt. 

De acterende scholieren waren zo mogelijk nog korter gerokt. De das die ze hier als deel van het uniform dragen, werd al snel losgeknoopt en als soort-van-attribuut gebruikt. U kunt zich daar wel iets bij voorstellen. De directeur draaide zich met grote ogen naar ons, die enkele ouders die mee waren. De leerkrachten keken verschrikt naar hun leerlingen en naar Lukas, een van de weinige primary kinderen die mee waren. 

'Oei, dit was niet de bedoeling.' Wij haalden onze schouders, lachten het weg. Voorzichtig polsend zei ik: 'Op een manier is het misschien nog hoopgevend, dat zo'n themapark niet alleen fake vroeger uitbeeldt maar ook very real hier en nu.' 

En hij danst niet eens zo graag

Ellen completes another turn around the sun on Saturday 4 May.

She loves dancing to goofy 70's, 80's, 90's and 2000's classics but has not had many chances since moving to Hoi An. So let us grasp the excuse and get groving!

This is a last minute low-key set up. We bring our own music to Salt Pub at An Bang beach, each orders food and drinks for themselves on site.

Ellen and the kids will be there from 17h30, have some dinner, play on the beach and eventually end up dancing the night away.

This dancing queen does not need any more 'things'. You being there will be a great gift already, even more so if you dance. No pressure, everybody decides how crazy or cool his/her dance moves will be!

Kids are welcome to dance and/or play on the beach, but please supervise your own offspring. 

**********************************************

Allerliefste publiceerde de voorbije week een evenement. Vrijdag kreeg ik een paar berichten. 'Leuk, een feestje!' Ik wist van niets. 

*********************************************

Ik ga weinig uit, maar een paar keer per jaar moét ik toch echt dansen. Vaste nummers zijn het Pierkesbal, de Feniksfuif en de winterwende op het werk. 

Daarbovenop komt meestal nog een feest of twee van vrienden. U kent het wel, wanneer iemand trouwt of een rond getal verjaart. Ook een half uurtje, met allerlei kinderen bij een kampvuur of in de keuken van een weekendhuisje, reken ik mee. 

Eens om de zoveel maanden dansen, dat is toch niet te veel gevraagd? 

Hier in Vietnam zingen mensen liever karaoke. Ook plezant, maar te weinig schwung. Ik zeg dus al maanden dat ik goesting heb in een feest met bewegen, met echte energie. Dat ik het desnoods zelf ga organiseren. Dansen wil ik. 

*********************************************

Nadat iedereen toegezegd had, kreeg ik vrijdag ook een uitnodiging. Zie hierboven. Ik was welkom op mijn eigen verjaardag. 

Heerlijk om via de pagina wensen en verzoekjes te krijgen. 'Dit is niet alleen een cadeau voor jou, maar ook voor ons,' schreef Jade. En Marianne postte dit.

Ja, ze beginnen me hier ondertussen al goed te kennen. Veel voorpret, zo online.     

*********************************************

Gisteren zaterdag was ik jarig. 's Avonds was het zover.

********************************************* 

Hij heeft de speellijst voor mij bewaard.

*********************************************

Wat is hij toch geweldig.
    

Twee tanden en negen rong

Twee tanden en lang haar, hippie als hij is jaagt onze gastheer er het hele repertoire van The Beatles door. Begeleid door de elektrisch versterkte gitaar zingt Allerliefste volop mee.

Ik heb hem in de vorige post over karaoke nergens vermeld en hij wil het officieel ook niet geweten hebben, maar eigenlijk doet mijn Allerliefste dat graag. Zingen. In een microfoon. (Hij weet zelfs hoe hij de foutjes verdoezelende galm moet ontwijken.) 

Gelukkig. Zonder karaoke zouden wij hier minder makkelijk integreren. Samen zingen is vooral in Centraal Vietnam ontzettend populair. En laten wij daar nu net wonen! En rondtrekken!

In en rond Kontum bezoeken we enkele dorpen van de Ba Na (of Bahnar). We herkennen de paalwoningen van een eerdere passage langs de Bru-Vân Kiều en de gemeenschapshuizen van een eerder verblijf bij de Katu (Co Tu).

De gemeenschapshuizen (rong) staan op palen hoog of laag en hebben allemaal hetzelfde bouwpatroon. Twee lange balken en twee korte die in elkaar haken. Een rieten dak dat puntig de hoogte in schiet. De versiering van trappen, dak en binnenkant verschilt van dorp tot dorp, maar is altijd sober.  





In en rond de rong speelt het hele leven zich af. Onder het rieten dak wordt muziek gespeeld en ceremoniële rijstwijn gedronken. (Soms een bedenkelijke combinatie.) Christelijke Ba Na vieren er de eucharistie. Kinderen krijgen er soms les in hun oorspronkelijke taal en cultuur.

Tussen de palen die de vloer ondersteunen spreken jongeren af om samen rond te hangen en op hun telefoon te kijken.

Op het plein voor de rong wordt jaarlijks het Koh Kpo festival gehouden. Als eerbetoon aan Yang, hun oorspronkelijk god, steken de Ba Na dan zoals stierenvechters een waterbuffel neer. Tegenwoordig gebeurt het meestal symbolisch, met een ceremoniële namaakbuffel. De offergaven belanden in manden aan de grote mast op het plein. 

Is er geen festival dan wordt er op het plein gevoetbald. En het volleybalnet hangt zo hoog dat brommers er makkelijk onderdoor kunnen. 

Na de laatste rong belanden we zoals gezegd bij die ene Ba Na met lang haar en een elektrische gitaar. Hij lacht zijn twee tanden bloot en serveert ons rijst in bamboestokken. Hij trekt ons geweven Ba Na kleren aan, laat ons rijstwijn drinken, doet ons op de gong slaan en zingen. 

Gelukkig doen we dat dus nog redelijk graag. 

      

Ik heb een prachtige stem

Als onze familie hier zou wonen, hadden we nog meer feestdagen achter de kiezen. Nu bleef het beperkt tot personeelsfeest, buurtfeest, schoolfeest.

We waren goed voorbereid. Lucky money in een rood envelopje, karaokenummers in ons hoofd. Laat die kinderen met hun bedelgrote ogen maar komen, duw die microfoon gerust onder onze neus.

De zoon zou Hello Muddah, Hello Faddah zingen, de dochter iets met een ironische ondertoon (Let it go of zo, karaoke mag je niet al te serieus nemen) en ik zou Eurovisie '86 achterna gaan. Het exotische van Frans, daar houden ze van.

Helaas, als je J'aime la vie zoekt, kom je uit op een versie met tekst én zang. Een volwaardig karaoke kanaal heeft Sandra Kim niet. Ik zou dus boven haar stem moeten uitzingen hoeveel ik van het leven hou, thuis toch maar eerst even oefenen. Na de elfde keer is het resultaat nog altijd niet perfect, maar goed genoeg.

Op het feest zelf hoor ik door de microfoon niet wat het publiek hoort, maar ik denk wel dat het overkomt. Alsof ik echt vijftien jaar ben, zo overtuigd zing ik. Alleen een vette jaren '80 kuif ontbreekt. 'You really have an amazing voice,' zegt iemand achteraf.

Ik kijk verbaasd, zo goed zing ik nu ook weer niet. Zat er op de microfoon zo veel echo dat het al mijn uitschuivers maskeerde? (Daarvoor dient die echo tenslotte.) Thuis vertelt Allerliefste de ware toedracht. Mijn microfoon stond uit, het publiek hoorde enkel la Kim en dacht dat ik dat was. Woo-ooowooooow! La vieieieie... Si tuuuuuu e-e-e-es làààààààà! 

Nu kan ik op feestjes dus nooit meer karaoke zingen. Of toch niet echt. Wil ik mijn reputatie in stand houden dan moet ik het ofwel bij deze ene keer laten, ofwel reeds voorgezongen versies kiezen en steeds mijn microfoon uitzetten.

Ik denk dat ik voor dat laatste ga, geloofwaardig playbacken is tenslotte ook een kunst. Suggesties voor nummers met grootse gebaren en geweldige stemmen altijd welkom. Ik heb tot Tết volgend jaar om me voor te bereiden. 
     

Afspeellijst

Voor Uw familiefeest vanavond, een bijzondere afspeellijst.

1.



2.



3.



4.



5.



De kinderen hebben wekelijks een uurtje koor. Het resultaat daarvan zagen we op het feest dat de school vlak voor de wintervakantie organiseerde. Met zang en dans en toneel en kledingvoorschriften (rood en groen) en een hart dat zwol naarmate de nummers vorderden.

Want vergis U niet, nummer 1 is schattig en leuk maar ook verdomd moeilijk. Hippopotamus, zing dat maar eens snel.

Van nummer 2 wist het publiek niets. A capella verrassing van een groepje ouders en staff voor de kinderen. Alleen deze zin klonk een beetje gedateerd: 'for black and for white, for yellow and red one, let's stop all the fight'. Dat veranderden we in 'let's all be reminded of how far we've come'. Met gitaar, trompet en klarinet, blaasinstrumenten die zorgen voor kippenvel. 

Nummer 3 kreeg dankzij Jana een intercultureel tintje. Ze vertelde over Coté Koer en maakte de muziekjuf warm voor dit soort talenmengsel. Refrein in het Japans, Noors, Vlaams, Frans, Spaans, Duits en Koreaans, strofes in het Engels. 

Nummer 4 hoorde ik thuis al als duet. Jana zong met haar jaar de partij van David Bowie, Lukas bromde met zijn graadsklas de partij van Bing Crosby. Op het podium klonk het zoals tijdens de repetities thuis, naast de toon en uit het ritme, maar heerlijk.

Nummer 5, ach nummer 5. Jana met vijf andere sopranen de aarde, Lukas met de rest van jaar 3-tot-6 de aanstormende generatie kinderen die het voor de aarde opnemen.

Ik wist waarom ik een zakdoek in mijn mouw had gestoken. Zelfs andere ouders kwamen het zeggen. 'Enkele maanden hier-alles-nieuw en zie die daar staan! Borst vooruit, mond wijd open en sterren in hun ogen. Ongelooflijk.'

Vandaar, voor uw feest vanavond, een bijzondere afspeellijst.
  

Continenten gaan ontdekken

'Oh, en voor ik het vergeet, Jana van de Papegaaiduikers komt waarschijnlijk ook niet meer naar school.' Idem voor Lukas van de Kolibries.

**** Dank u, lieve vrienden, voor dat ene verrassende zinnetje, 
maandagavond in jullie ruimtevaarderslied. **** 

Plechtige proclamatie

Dat haar laatste schooldag een met traantjes zou zijn, wist ik al toen ze kleuter was. Ik kan het niet anders uitdrukken dan met een paar clichés. Zoals zij zich daar al na een paar weken thuis voelde, alle tijd en ruimte kreeg om te groeien en (open) te bloeien... Zonder in details te treden: wat haar leerkrachten en eigenlijk dat hele team - van het middagtoezicht tot de directie - voor haar gedaan hebben, is onbetaalbaar.

Ik wist alleen niet dat die laatste schooldag een jaar vroeger zou komen.

De Feniks zocht en vond een mooie manier om daarmee om te gaan. 'Tenslotte is zij ook een schoolverlater.' Dus mocht ze meedoen met de centrale toetsen die elke leerling op het einde van de lagere school aflegt. En met de proclamatie.

De voorbereiding alleen al!
'Goed,' antwoordde ze als ik na school naar de toets vroeg.
'En de piramide is vandaag gelukt!'
Of 'Goed. En ons filmpje is klaar!'
'Goed. De uitnodiging zit in mijn boekentas!'
'Goed. We hebben het liedje gekozen!'
'Goed. Er komt ook nog een verrassing!'

We namen ook oefenbundeltjes door, hoor. Maar de proclamatie was duidelijk belangrijker dan de toetsen. Dus zat ik gisteravond met haar broer en haar peter-in-plaats-van-papa op een harde houten bank. De peter in zijn nopjes, Lukas uiterst alert. Want de kans bestaat dat hij het zesde leerjaar terug in België doet. En ik weet nu al: ook op zijn proclamatie zal ik een traantje wegpinken.

Geen probleem, daar bestaan zakdoeken voor. Zo ben ik op alles voorbereid, dacht ik. Tot ik dat meisje uit het vijfde zag, tussen al die grote zesdes. Ik voelde van alles door elkaar: onzekere gedachten waar ik helemaal niet op voorbereid was. 

Wat is ze groot, wat doet ze dat goed! Wat is ze nog klein, laat haar nog maar even zo blijven... En wat zijn wij toch van plan? Weg van dit warme nest, weg uit haar vertrouwde omgeving?

Tot Pharrell Williams uit de boxen schalde. Dat moet ik doen! Eén. Goed naar haar kijken. Hoe ze daar potverdorie toch maar tussen die zesdes staat. Oogverblindend te blinken. Twee. Blij zijn om wat geweest is. Bedankt, Feniks. Echt zo hard bedankt. En drie. Dat liedje in mijn hoofd houden.

Hun versie.

En deze.

Goodnight Saigon

Ik pak dozen in, heel veel dozen. Met Classics 1000 op de achtergrond. Iemand noemde de voorbije week van radio 1 'een feest van de herkenning'. Ik verbaas me zelf ook over hoeveel herinneringen ik heb bij al die nummers uit de recente muziekgeschiedenis. 'Dat liedje leerde ik op taalkamp. En dat zongen wij op tweedaagse. Toen was ik verliefd. Toen had ik liefdesverdriet. En herexamens. Oh ja, die autorit. Die fuif. Die zomer.' Hebt U dat ook?

Op nummer 485 staat Goodnight Saigon, een klassieker waarbij ik tot nog toe geen enkele connotatie had. Maar het zal U niet verbazen, mijn hoofd zit vol Vietnam. Middenin het inpakken val ik stil. Nummer 485. Billy Joel zingt over de oorlog daar. 'And it was dark.' 



Allerliefste en ik hebben het er al over gehad. We willen de kinderen inlichten. Maar hoe vertellen we over die oorlog? En wat precies? Als ze in bed liggen, kijken wij beneden naar The Vietnam War, de reeks die momenteel op Canvas loopt. Het is - zoals altijd - een gruwelijke oorlog. They all went down together.

Toch kunnen we de kinderen er maar beter over vertellen. Want nog voor het vertrek vangen ze hier al een en ander op. Soms vragen familie en buren die zich die periode herinneren of alles daar nu veilig is. Sommigen weten zelfs waar Da Nang ligt: op de vroegere demarcatielijn. Wat zullen de kinderen ter plekke dan niet horen? We moéten de kinderen erover vertellen. Maar hoeveel? Wat wanneer? En hoe?

Nummer 485 krijg ik voorlopig niet uit mijn hoofd.
    

Karaoke maniak

Duh! Op een Aziatisch themafeestje kan een karaoke toch niet ontbreken? Het stond netjes aangekondigd op de affiche en leidde meteen tot consternatie. Het feest zou inzakken! Wie gaat er nu onmiddelijk na de band op het podium springen! Zo vroeg op de avond, zo nuchter op de maag!

'Oh,' zei M. 'Ik ken wel iemand die dat durft, daar heeft ze zelfs geen alcohol voor nodig.' En daarmee won M. een weddenschap.

Want wat was nu het ergste dat kon gebeuren? Dat ik vals zou zingen? Het belangrijkste van karaoke is dat je het overtuigd brengt. Niet zo toonvast, maar dus wél vol overgave, beet ik de spits af. Kort daarna merkte ik - pal onder de spotlichten - wat er nog kan misgaan. Tijdens het eerste refrein en ook in de tweede strofe: op de karaokemachine zag de tekst er helemaal anders uit dan op Karafun.

Ja, sinds ik de affiche voor de ouderfuif zag, staat dat Youtube-kanaal op. Sommige nummers van Karafun klikte ik na 5 seconden weg: te hoog of te laag, te snel of te traag. Uiteindelijk belandde ik bij Maniac. Dat zou ik op het podium brengen!

Zo deed ik dat dus. En iemand zette mij swingend en al op facebook.
Gelukkig alleen een foto, geen filmpje.

Nu wil ik dat hier even checken. De tekst is toch echt wel: 

It can cut you like a knife
If the gift becomes the fire
On the wire between will and what will be _____ en niet willin and will be?

She's a maniac, maniac
I sure know _____ en niet I'm sure of?

And she's dancing like she's never danced before

Toch?

Enfin, ik had thuis zoveel geoefend dat ik op het podium gewoon mijn eigen versie zong. Die van Karafun dus. Daar ga ik nu op mijn eentje mee door, als niemand thuis is. Want Karafun heeft nummers die ik mee kan kwelen. Je weet wel... Eternal Flame. True Colours. En Bright Eyes. Killing me softly. En Total Eclipse of The Heart. Alsof ik weer aan het kampvuur zit. Tot plots Queen voorbij komt, met Don't stop me now. En Waka Waka van dat WK indertijd. Op Karafun mag het ook goed fout zijn.

Om maar te zeggen: Karafun heeft dramatische nummers en swingende nummers, thematische speellijsten zelfs. Dit is niet gesponsord, ik zing gewoon graag. Kattevals en uit de maat. Maar vol overgave. Want dat is wat telt.
     

Het Felle Oosten

Ik sta weer langer in de badkamer dan normaal. Mijn lokken moeten ingevlochten en mijn jukbeenderen geaccentueerd. Gelukkig steekt de mama van de dochters met de sluike haren een handje toe. Zij kent er alles van. Keurt ook mijn rommelmarktjurkje goed. Zijdezachte stof, donkerblauw met kleine witte en gouden bloemetjes. Alles klopt.

Klaar voor de schoolfuif met als thema het Verre Oosten. Maar dan - zoals elk jaar - met een hoek af. Het Felle Oosten, U snapt hem wel.

The Parents zullen van de partij zijn. Elk jaar opnieuw speelt die heerlijke band van mama's en papa's op school, ze stellen hun speellijst altijd volgens het thema samen. Ik ga er van uit dat Bowie er ook tussen zal zitten.



En ik vind het nu al een geslaagd feestje.
    

Bob

Terwijl Elisa in mijn oren giechelt, naai ik labeltjes op nieuwe scoutshemden, doe ik een grote afwas, veeg ik de living, plooi ik sokken in bolletjes, dek ik de ontbijttafel voor de volgende dag.

Zes afleveringen. Hoe langer de podcast, hoe meer huishoudelijk werk ik kan verzetten. Deze keer minder dan anders, het verhaal van Elisa neemt mij teveel in beslag.

Als tienermeisje werd ze verliefd op haar overbuurjongen. Bob. Niemand had ooit van hem gehoord. Tot Elisa, dement en verward, over niemand anders meer praat. Is ze vergeten dat ze over hem moest zwijgen? En waarom moest ze over hem zwijgen? Wat is er tussen hen gebeurd?

Nele Eeckhout, Siona Houthuys en Mirke Kist van het AudioCollectief SCHIK willen dat mysterie ontrafelen. Zes afleveringen lang slingeren ze heen en weer. En ik met hen. Want de 84-jarige Elisa is fragiel, vergeetachtig en verward. Ze fantaseert ook veel. Bestaat Bob echt? Hoe vind je iemand terug die er misschien nooit is geweest?

Een echte whodunnit, lees ik ergens, maar thriller-spannend wordt het nooit. 'Een podqueeste vol poëzie' lees ik ook. Dat is het. De queeste zette me zelf ook aan het denken. Wat zit er in mijn onderbewuste opgeslagen? Wat ga ik vergeten? Wat ga ik onthouden?

Het slotnummer, gemaakt door Paulien Rondou (Catbug), vat de melancholie helemaal. Bob en Elisa houden handen, smeren broodjes in de maneschijn. 

Alle zes afleveringen van Bob? Luister.
     

Les années musique

Na het bericht van mijn vader leg ik meteen de dubbel-cd op. 'Kun jij werkelijk àl die nummers meezingen?' vraagt de vriendin die op bezoek is. Ik vertel over de avonden in het bureau van mijn vader. Hij op zijn computer, bezig met plannen en offertes, ik op een hoge kruk bij de cd-speler. Van klassiek over jazz tot Frans chanson, van evergreens over avant-garde tot grunge. Mijn muzikale bagage kreeg ik daar op die kruk mee.

Het is nu zoveel jaren later. Ik luister nog steeds lekker ouderwets naar cd's, pluis de teksten uit. En elke keer dat er een muzikale held of heldin van ons sterft, zijn we samen een beetje triest. Ik probeer dan te bedenken wel nummer ik nu het mooiste vind, maar heel vaak is dat onmogelijk, want zo gekleurd door specifieke herinneringen.

Haar déclaration d' amour bijvoorbeeld... Het is misschien niet het beste nummer, maar toen mijn kennis van het Frans al wat beter was en die over de liefde nog nihil, vroeg ik om tekst en uitleg. 'Papa, ze zingt hier dat ze van hem houdt als hij er niet is. Als hij triest is. Als ze tegen hem praat en hij niet naar haar luistert. Je t'aime quand je te parle et tu ne m'écoutes pas. Hoe kun je zo van iemand houden?' Dat ik dat later wel zou begrijpen. En inderdaad, bij momenten begin ik het te begrijpen.

Bij deze een liefdesverklaring voor mijn vader. Ik weet niet welk nummer van France Gall ik het mooiste vind, maar *** papaatje, hiermee kun je nog eens helemaal in de titirititi opgaan... ***

Pagina 218/219

De bladwijzer die de uitgeverij erbij geeft, is eigenlijk een lijstje. 'Muzieksuggesties bij het lezen van Noord', staat er bovenaan. Sien Volders raadt specifieke nummers aan van The Stanley Brothers en Flatt & Scruggs, van Leonard Cohen en Gillian Welch.

Terwijl ik met de personages ronddwaal tussen de bergen, de bomen, de rivieren van Noord, speelt haar lijst op de achtergrond. Daarna 'zoveel Townes Van Zandt als de lezer verdragen kan'. Als het lijstje op is, zoek ik nog wat bluegrass. De Athabasca Barnburners, snelle banjo's waar je met wat zoekwoorden uit het verhaal vanzelf op uitkomt. En uiteindelijk deze van Jeff Buckley.



Adam zingt het voor Sarah, op een cassette op pagina 218/219.

Het boek en de muziek doen precies wat ze moeten doen, deze laatste donkere dagen onder een dekentje in mijn zetel. Niet dat elke roman een hoorspel voor volwassenen moet worden, schreef ik eerder al. Maar het idee om een blokje tekst aan te klikken waarna muziek begint te spelen die je nog meer in het verhaal trekt, ligt me wel.

Tot aan de epiloog van Noord. Het jaartal duidt 1976 aan, dat is zo'n vijftien jaar vóór het verhaal. Ik zet alle muziek uit, lees de laatste bladzijden in stilte en moet net als I. 'wenen, maar niet heel hard'.

Dus luister. En lees het boek. Want Noord is mooi. De winters daar. En hoe belangrijk vriendschap, brieven, muziek, liefde en telefoontjes op donkere dagen zijn. De zomers daar. En de energie die je lijfelijk voelt als de natuur barst. Kampvuren, verhalen, onderweg zijn, kunst en schoonheid overal.

Het zijn allemaal dingen in werk en leven die ertoe doen, daarvoor alleen al moet je Noord lezen. Voor de compositie van het verhaal en de klare schrijfstijl, uiteraard. Maar bovenal voor de mannen en vrouwen die er met weinig woorden toch onvoorwaardelijk voor elkaar zijn.


Edit: Een dag later speelde Radio 4, de Nederlandse equivalent van Klara, in Opium ook een paar nummers van de bladwijzer. Boekenlegger, zeggen ze daar in het Noorden. En Sien Volders doet ook mee.