Lockdown dag 28, checkpoint Charlie

Niet dat wij elkaar anders elke dag zien, maar ik mis haar!

Ze woont in Đà Nẵng en daar geraken we nu niet. Als het moet, zouden we er nog naar de spoed kunnen, maar zeker niet meer naar de supermarkt. De stad is van alle andere afgeschermd en volledig in lockdown. Veel strenger dan de vorige keer, schrijft ze: 

Ook alle werven liggen nu stil. Er mogen geen afhaalmaaltijden meer geleverd worden. Pizza moet je zelf maken, anders eet je illegaal. En de boodschappen op de markt worden strikt gereglementeerd. Er zijn bonnenboekjes voor even en oneven dagen, om te voorkomen dat iedereen elke dag gaat.

Hier in Hội An is de lockdown iets minder streng. Geen bouwwoede meer, maar wel nog afhaaleten. En ook al doen we dat niet, boodschappen kunnen in principe elke dag. Ook om medische redenen mogen we het huis verlaten. Een blokje om valt daar niet onder, helaas hebben wij geen hond uit te laten.

We zien Vietnamese kinderen wel hun straat op en af lopen. Allemaal met masker op, zelfs het kleintje op de heupen van de oudste van de troep. Gezinnen spelen badminton voor hun deur. Zelf zoeken we verlaten paden tussen de rijstvelden om toch af en toe te gaan fietsen. Ook weer met mondmasker op. Veertig graden en vochtig, dat is zwaar ademen. Stevige conditietraining.

Het voorbije weekend fietsten Jana en Allerliefste 12 kilometer heen, 12 terug. Bestemming? De wegversperring tussen Đà Nẵng en Hội An. 

In theorie moet het Delta November zijn, tussen de Belgen onderling noemen we die checkpoint Charlie. Van ons clubje gaat daar nu elk weekend iemand heen. Dan geeft de ene wafels en bier mee aan de fietser van dienst, de andere iets liefs en/of onnozels. Ruilen tegen pesto. En zelfgebakken brood dat aan onze kant dan weer versneden en verdeeld wordt.

Dit weekend waren Jana en Allerliefste kandidaat. Een blond meisje met een fluohelm op een fiets, dat valt hier natuurlijk op. Dus stopt Allerliefste voor de zekerheid bij de post waar ze zich straks op de terugweg moeten registreren. 'We want to go to the roadblock. Quick exchange with a co-worker. Okay?'

Vanachter zijn spierwit masker keurt de politieman het goed. 'Maar vanaf morgen kan dat niet meer.' Alles wordt nog strenger. 

Ze fietsen snel door, bergop in het zweet. Vijftig meter voor de blokkade stopt Jana langs de kant, Allerliefste rijdt tot aan de versperring. Tassen over de hekkens heen en weer. Een snel 'hallo' en 'hou u goed!' Tijd of sfeer om daar gezellig voor een foto te poseren is er niet. 

Daarna langs de controlepost voor wie van de tussengrens terugkomt. De official die hen eerder te woord stond, wuift hen door. De temperatuur van dat blonde meisje moet niet gemeten worden. 

Snel naar huis, voor boterhammen met de lekkerste confituur ter wereld.

***** Dank u, Đà Nẵng! *****

       

Neerslaan

Maandag Đà Nẵng op slot. Woensdag volgt Hội An, waar wij wonen. 

Dat zagen we aankomen. 

 

'Mogen we nu opnieuw niet meer buiten komen?'

'Gaan ze ons weer thuis komen bezoeken?'

'Hoe lang denk jij dat het deze keer zal duren, mama?' 

'Gaan ze nog veel nieuwe besmettingen vinden?' 

'Starten we het schooljaar online?' 

'Wordt het strand ook afgesloten?'

'Hoeveel eten hebben we nog in huis?' 

'Denk je dat ze ons ook gaan testen?'

'Moeten kinderen die traceer app ook op hun telefoon zetten?'

 

We proberen zo goed mogelijk te informeren, zonder hen te alarmeren. 

'In andere landen spreken ze over de tweede golf. En dat ze ervoor willen zorgen dat die golf geen tsunami wordt. Hier komen ze al in actie als er nog maar een rimpel op het water is. Echt, we zijn veilig.'

Na een telefoontje met mijn zus gebruik ik nog een andere metafoor. 'In België moeten we opnieuw opletten dat de brand niet onblusbaar wordt', zegt zij. 'In Vietnam reageren ze op het eerste kleine vonkje,' vertel ik de kinderen. 'En zo formuleert de regering het hier ook. 'Together we need to stamp this out.' Iedereen wil dit snel weer neerslaan.'

De kinderen hebben veel vragen maar gaan er verder rustig mee om. In ons kot blijven en online naar school, we weten ondertussen wel dat we dat kunnen. Alleen ...

Omdat de besmettingen nu dichterbij zijn, is er binnen de expat gemeenschap - maar zeker ook onder de Vietnamese bevolking rondom ons! - wel wat meer onrust. Allerliefste volgt het allemaal heel goed, zijn collega's uit Đà Nẵng houden ons ook consequent op de hoogte. 

Zo komt het dat hij mij soms midden in een call wenkt. 'Ge moet nú naar de markt!'

Dan haak ik vier fietstassen aan mijn voor- en achterdrager en koop ik kilo's groenten waarmee hij saus maakt en onze diepvriezer vult. Het lijkt ons nochtans straf dat de markt op slot zou gaan, mensen moeten tenslotte blijven eten. 

Maar inderdaad gaan er verhalen de ronde dat één van de vleesverkoopsters besmet zou zijn. (Een afdeling waar ik gelukkig nooit kom.) En inderdaad zien we dat ook grote kramen na de middagpauze niet meer open gaan. En dat sommige kleine kramen tout court gesloten blijven. 

Later worden die verhalen dan weer ontkracht, nog een paar dagen later gaan mijn vaste kramen toch weer open. Winkels sturen we op voorhand een berichtje. 'Ben je open? Heb je brood? Is er yoghurt?' Wat kan, laten we aan huis leveren. 

Binnenshuis zijn we veilig, wilde verhalen proberen we buitenshuis te houden. 

Dat lukt natuurlijk niet helemaal. De dochter ontvangt de grafieken al langer op haar telefoon, voor het eerst ziet ze dat er nu ook dodelijke slachtoffers zijn. Gelukkig zijn er ook dagen waarop er minder nieuwe besmettingen zijn, 28 tegenover 40 bijvoorbeeld, over dat soort cijfers gaat het hier. De app toont ook hoeveel mensen genezen en dat stijgt ondertussen ook weer. 

'We zijn veilig,' blijven we herhalen. Sommige beelden helpen ook. 'Zie hoe grondig ze het aanpakken!'

De ongeveer 80.000 Vietnamezen die in de populaire badstad op vakantie waren, worden op een paar dagen tijd allemaal geëvacueerd en moeten thuis in (vaak bewaakte) quarantaine. Als je niet eerlijk vertelt dat je in Đà Nẵng was, krijg je een zware boete. Verder komt er niemand meer in of uit. Foto komt uit deze reportage van Vietnamplus.

Ook de landsgrenzen worden opnieuw extra gecontroleerd. Geen illegale immigratie meer, deze fotoreportage toont hoe er nog meer leger wordt ingezet.

Het Nieuwsblad vertelt ergens in een verloren zin dat Đà Nẵng een noodhospitaal met 700 bedden bouwt. Vietnam Express maakte er een indrukwekkende fotoreportage van.

Đà Nẵng wordt ontsmet. Idem voor Hội An, daar ontsmette het leger het hele historische centrum. De huizen van wie contact had met een besmette persoon, worden apart (en extra) behandeld. Wij zijn lang niet zeker of dit nu de meest effectieve maatregel is, maar indrukwekkende propaganda is het wel. Ook daarom maakte Vietnamplus deze fotoreportage.

Koortsachtig worden nog meer besmette mensen opgespoord én aan elkaar gelinkt. De bronnen worden snel duidelijk: een ziekenhuis,vervolgens een trouwfeest, enzovoort. Razendsnel gaan hele gebouwen, straten, wijken in quarantaine (dat is bovenop de lockdown). Volgende stap is heel Đà Nẵng testen, de stad telt meer dan een miljoen inwoners. Om te voorkomen dat er binnenkort te weinig sneltesten zijn, worden de verschillende bloedstalen van één gezin samen in een buisje gemengd. Pas als het resultaat positief is, moeten er voor dat huishouden aparte testen komen. Ook íedereen die de voorbije maand in Đà Nẵng was, wordt thuis getest. Nog een fotoreportage van Vietnamplus. En deze hartbrekende post met kinderen ...

 

'Een land dat het tot voor kort zeer goed deed,' schrijft de redactie van de VRT over de nieuwe uitbraak in Vietnam. Ik vind dat ze dat eigenlijk nog altijd heel goed doen. 

     

99 dagen

Vrijdag 24 juli vieren wij onze laatste vakantie-avond. De volgende dag starten we de 744 km terug naar huis. Een tocht van 14 uren en 18 minuten, zegt het navigatiesysteem. 

Allerliefste zet er vaart achter. Hij voelt wat er de komende dagen staat te gebeuren. 'Hoe sneller we thuis zijn, hoe beter'.

Op zaterdag 25 juli ging Vietnam de 100ste dag zonder binnenlandse besmettingen in. 

Dat de grafiek ondertussen wel nog steeg, kwam doordat Vietnam zijn overzeese landgenoten terug naar huis haalt. Op elke vlucht zitten wel een paar mensen met corona. Omdat ze bij aankomst allemaal, besmet en niet-besmet tegelijk maar apart, meteen in quarantaine gaan, was dat geen probleem.

Foto (c) VNA uit dit artikel van Vietnamplus

Al die tijd - zo'n drie maanden na de opheffing van een eerste lockdown - kon de bevolking virusvrij (en ook zonder al te veel maatregelen) leven. En wij dus in het Noorden op vakantie!  

Helaas komt tegen de middag het bericht waar iedereen in en rond Đà Nẵng voor vreesde... We lezen het terwijl we kort de benen strekken. De man die eerder positief testte op verschillende sneltesten, blijkt ook effectief besmet. Het labo in Nha Trang bevestigt. 

(Sneltesten zijn hier veel gevoeliger dan volwaardige labotesten. Het laat de regering toe om massaal te testen, twee uren na bloedafname krijg je al resultaat. Positief betekent niet noodzakelijk dat je het virus draagt, wel wordt dan een neus- en keelstaal voor meer grondige analyse naar een labo gestuurd. In quarantaine wacht je dan tot je daags (maximum twee dagen) nadien het verdict krijgt.)

De casus komt meteen ook internationaal in het nieuws. 'En daar schrijven ze wel over!' zeg ik verontwaardigd naast de bestuurderszetel. Dat Vietnam het bijna 100 dagen zonder lokale besmettingen deed - en vooral wat andere landen van die aanpak kunnen leren - dat kwam alleen in alternatieve media aan bod.  

 

Collega A. stuurt vanuit Gent een foto van toch een redelijk groot artikel in de krant. Een paar weken eerder deze meer structurele analyse en haar complimenten. 'Chique!'

 

Ook Het Laatste Nieuws pikt het persbericht op: 'Hoe de vijftiger Covid-19 precies heeft opgelopen, is niet duidelijk. De man is maandenlang niet in het buitenland geweest.'

Allerliefste speculeert achter het stuur. 'Het kan een lek zijn in het ziekenhuis waar de man voor andere chronische aandoeningen behandeld werd. Daar zaten namelijk ook teruggehaalde Vietnamezen in zorg-quarantaine. Andere mogelijkheid is besmetting via een aantal Chinezen die (over zee) illegaal het land binnen kwamen. Of via Vietnamezen die te voet de grenzen met Laos en Cambodia overstaken.'

Het blijft onduidelijk, maar de volgende dagen worden wel tientallen smokkelaars opgepakt.

Ondertussen pingt zijn telefoon roodgloeiend. Ook al zijn er officieel nog geen maatregelen afgekondigd, we weten wat komt. Het team in Đà Nẵng moet activiteiten beginnen annuleren / verplaatsen / online voorbereiden. Het team van Hanoi moet zo snel mogelijk naar huis.

Wij ook. Allerliefste geeft plankgas waar het mag. Gemiddeld 60 kilometer per uur, op stukjes echte autosnelweg is het maximum 100. Ik ben behalve co-piloot ondertussen ook zijn secretaresse. Thuy vraagt dit, wat typ ik? Phương Anh wil overleggen. Antwoord ik dat je haar in de late namiddag belt? 

We overnachten in een fantasieloze nhà nghỉ onder de baan. Dankzij de typisch Vietnamese harde bedden en het bijhorende buurtlawaai zijn we vroeg wakker. Om 6 uur 's morgens zitten we in de auto, ontbijten doen we onderweg wel, wanneer we een uithangbord voor phở zien.

Zondagmiddag komen we aan in Đà Nẵng. We rijden meteen door naar een van de grootste supermarkten in de stad. Mondmaskers op. Ontsmettingsgel voor, na en tijdens.

In de supermarkt is het druk, van de 2-meter-regel die opnieuw geldt, is nog niet veel te merken. Al goed dat winkelkarretjes vanzelf voor wat afstand zorgen. 

Iedereen weet dat de stad de komende dagen op slot gaat. Vers eten zal er altijd zijn, maar droge voeding sla je beter in. Pasta en peulvruchten zijn in Hội An niet altijd verkrijgbaar. Wij hebben na onze vakantie niets meer in huis. We hamsteren.

Met een koffer vol vuile was, het laatste restje zonnecrème, ontbijtgranen, 12 dozen melk, WC papier, tandpasta, olijfolie, een stevige rekening, mooie herinneringen en te veel adrenaline rijden we naar huis. 

Net op tijd. Om middernacht gaat Đà Nẵng op slot.