Het Mexico van Zuid-Oost-Azië

Hierboven de jarige. Omdat het haar dag is, mag zij zeker zeven keer op de piñata slaan. De kinderen achter haar elk één keer. De vader die langer dan een week aan deze reuzegrote taco geknutseld heeft, wil zeker zijn dat elk kind aan de beurt komt. Lukas en Jana staan ook in de rij.

Die vader, dat is de beroemde kok Trần Thanh Đức. Op 16 jaar uit Vietnam gevlucht. In een doos op een boot. Overboord. Een doos op zee. Ergens aangespoeld. Uiteindelijk in de Verenigde Staten beland, een hele tijd in Mexico gewoond.

Verdacht veel gevaarlijke situaties overleefd, alsof hij net als een kat negen levens heeft. Aan de afwas gestaan, in Europese ski-oorden gekookt en - met uitzondering van Afrika - smaken van over de hele wereld leren kennen. Terug in Vietnam beland, restaurant geopend en op een Viet Kieu verliefd geworden.

In Hội An en Đà Nẵng nog meer toprestaurants geopend en samen drie dochters gekregen. Ze gaan naar de internationale school, de jarige is een van mijn journalisten. Ze schrijft stukjes over haar honden - What to do when you get a pet? - en haar lievelingsgerecht. Ceviche, op een Mexicaanse tortilla die ik ook wel lekker vind.

'Zal ik voor jullie eens klaarmaken,' zegt Đức dan. En ik kan bijna niet geloven dat hij thuis nog lekkerder kookt dan in zijn restaurants. We mochten al een paar keer aan de familietafel aanschuiven en kennen ondertussen een groot deel van zijn en haar levensverhaal. 

Hij en Allerliefste vertellen graag over hun respectieve jaren in Mexico. Đức kan zich wel vinden in de stelling van Allerliefste, dat Vietnamezen eigenlijk de Mexicanen van Zuid-Oost-Azië zijn. Goed gezind, graag samen, luidruchtig en altijd voorsteken.

Dus toen Mai ons voor haar verjaardagsfeestje uitnodigde, kon ik het thema al raden.    

De boer en de vulkaan

Dat hij echt wel dood was geloofden ze pas toen we weer beneden waren, aan de voet van de Núi lửa Chư Đăng Ya. Maar eerst moesten we ze dus nog naar boven. 






Prachtig uitzicht op 975 meter boven de zeespiegel, voor Allerliefste het moment om te plengen. 'Hoe lang duurt dat, papa? Er gaat toch echt niets gebeuren, hé?'

Kort tevoren vertelde hij hen nog hoe een Mexicaanse boer op een dag een vulkaan tot uitbarsten ploegde. 'De omliggende dorpen werden op tijd geëvacueerd, nu zie je enkel nog de kerktoren boven de lava uitsteken. Onwezenlijk maar spectaculair.'

Het is een mooie herinnering maar niet zo geschikt voor kinderen aan de rand van een krater. Tegelijk illustreert het verhaal wel hoe vruchtbaar de combinatie van as en gestolde lava is. Daarom ploegen boeren daar graag.




Dat boeren van lava houden merken we, zelfs in de krater zijn velden aangelegd.

Het is een warme droge dag, bij elke stap stampen we een wolk stof omhoog. September is hier het hoogseizoen, dan staan de flanken vol bloemen. 'Komen we dan nog eens terug?' Nu de vulkaan niet gerommeld heeft, zijn de kinderen eindelijk enthousiast. 

Nog eens terugkomen als alles frisgroen is, waarom niet? Probleem is dat we dat tot nu toe bij elke inlandse trip in Vietnam zeggen. Als we alles twee keer doen draait het er misschien nog op uit dat we hier ook twee keer zo lang blijven...
     

Intercultureel Halloween

De verkleedkoffer verhuisde niet mee. Wel een pluimpjesraket, zo kregen we toch bijna alle attributen klaar geknutseld. Enkel het groene aapje lieten we achterwege, te moeilijk voor te tijdelijk. En daarbij... Ook zonder lijkt ze op het skelet van Frida Kahlo. Hij wil niet - nooit! - geschminkt worden. 'En daarbij... In het begin van de film is Miguel nog geen skelet!'


 




Voor het grote griezelfeest op school verkleden ze zich dus als twee personages uit Coco, de film die U dringend ook eens moet zien. Ze vinden het leuk dat ze bij elkaar passen, maar aarzelen ook wel een beetje. Want de richtlijnen zijn duidelijk. Eén: niet te eng, er zijn ook kleintjes bij. Twee: hou rekening met het Vietnamese geloof in voorouderlijke geesten.

Is een skelet ook een geest? Jana vraagt op voorhand even rond. Net omdat Vietnamezen het leven na de dood vrezen en vieren, wordt Halloween hier - zeker in de steden - steeds populairder. Spookachtigen zijn te mijden. Geen witte lakens. Verder mag het zo griezelig, bloederig of doods als je maar wil. Skeletten zijn oké.

Zonder verkleedkoffer! stellen we kostuums samen die voor Vietnam en ook voor kleine kinderen geschikt zijn. Wanneer we 's ochtends in de weer zijn met kleren, haar, gezicht en gitaar, knijp ik even in mijn arm. Dit is globalisering. Via een Amerikaanse film brengen twee kinderen uit België het Mexicaanse feest van Dia de los Muertos naar Vietnam.

En meteen ook wat kleur op de speelplaats.

Gij zult kindveilig reizen

Angkor Wat en Thom en zo: al die tempels liggen in Siem Reap, een stad die van het toerisme leeft. In een arm land als Cambodja brengt dat helaas ook wantoestanden mee. Kinderen werken er als bedelaar, verkoper, goedkope arbeidskracht of prostituee.

Gelukkig zijn er ook tegenbewegingen en kun je als toerist mee het verschil maken. Child Safe Movement geeft zeven tips, enkele daarvan klinken bekend en heel logisch. Meld kinderarbeid, meld sekstoerisme. Er staat meteen een hele lijst telefoonnummers bij. 

De volgende tip, gespot boven de spiegel van een toilet, is verrassend. Kinderen zijn geen attractie, ik vrees dat ik daar al tegen gezondigd heb. 
 

Een andere tip hoorde ik voor het eerst op een straathoek van Mexico Stad. 'Geef niets aan bedelende kinderen.' Geen geld, geen speelgoed, geen snoepje. Geen balpen, geen eten, geen kleren. Hoe hartverscheurend ook, hoe hard dat ook tegen je gevoel indruist.

Kinderen die bedelen of verkopen gaan niet naar school, in plaats daarvan dragen ze bij aan de inkomsten van hun familie. En zolang die kinderen iets toegestopt krijgen, zal de familie hen erop uitsturen: de straat brengt immers meer op dan de school. Zo blijven kinderen dankzij jouw goedbedoelde generositeit gevangen in een leven van armoede en afhankelijkheid.



Wat dan wel? Steun organisaties die structurele hulp bieden, organisaties die kinderen (gratis en degelijk) onderwijs geven en families volwaardige inkomsten van menswaardige arbeid. Bovendien (en ook dat heb ik van mijn collega straathoekwerkers in Mexico geleerd) kunnen organisaties kinderen en families makkelijker tot hulp te overhalen als de straat geen 'winstgevend' alternatief meer is.

Ook voor mij (en helaas ook in Gent) voelt het nog steeds contra intuïtief, maar weet: de volgende keer dat U van uw hart een steen maakt, doet U eigenlijk net goed. Hier zijn ze allemaal, de zeven tips voor kindveilig toerisme.
   

Boksen

Die keer dat wij onze tent in de regen moesten opzetten en iemand van onder zijn shelter naar de kinderen wenkte. 'Kom maar schuilen.' In de weer met natte zeilen, loerden we af en toe van onder onze kappen naar hun gekeuvel. 'Zo babbelen, zeg!' zeiden we tegen elkaar. 'Zeker Hollanders.'

Zwitsers! Waarmee de kinderen - en dan vooral de dochter - afwisselend Frans en Engels hadden gepraat. Aangevuld met universele gebaren voor eten. En chocolade klinkt in veel talen natuurlijk hetzelfde. Maar toch. Waar komen jullie vandaan? Waar gaan jullie naartoe? Hoe heten jullie? Hoe oud zijn jullie? Een hele conversatie. 

Even later klonk ergens Ed Sheeran en was ik weer helemaal gerust gesteld. Het Engels van hun liedjes is nog steeds heerlijk fonetisch. De bijpassende boksbewegingen van een vertederend onhandige coördinatie.



*** Darling, klinkt het daar bij jou ook voortdurend uit de boxen? 
Y recuerdas entonces? ***
    

Gevaarlijk, die tv

Hij stuurde een brief. Of het daar zo gevaarlijk was als op tv? Want hij had Amores Perros gezien. Mexico Stad leek niet echt een fijne plek om te wonen. Of ik alsjeblief voorzichtig zou zijn? Terug naar huis keren misschien?

Ik vond het wel lief, maar lachte het ook onbekommerd weg. Mijn opa! Weet hij dan niet dat films maar verhalen zijn? Mexico Stad is niet half zo gevaarlijk als ze op tv laten uitschijnen. 

Sinds vrijdag laten Allerliefste en ik ons gijzelen door Ingobernable, een nieuwe serie op Netflix. Speelt zich af in, jawel, Mexico Stad. En ik denk de hele tijd: amai, de mensen die daar wonen... Zo gevaarlijk!

Chamaco

Een jongen van zes heet in ons taalgebied een venteke, een jochie, een baasje, een knul, een kwajongen, een mannetje, een ... Namen die ik bij hem niet helemaal vind passen. In Mexico zeggen ze chamaco. Dat is Nahautl voor venteke, jochie, baasje, knul, enzovoort. 

Chamaco klinkt beter. Hij is er het archetype van. Hoe hij zo zot verbaasd was die keer dat er een vlinder op zijn schouder kwam zitten. Daar stond hij blij zijn enthousiasme te beteugelen. Bleef zo stil mogelijk staan opdat de vlinder niet zou vliegen. 

De uitdrukking op zijn gezicht. Die opgetrokken schoudertjes. Onverholen trots en pretvonkjes in zijn ogen. Het zijn die dingen die een onvervalste chamaco van vandaag precies zes jaar doet.  

* Proficiat, chamaco! Wat word je groot. Nog een jaar of twee, dan ben je acht en bijna chamaco af. En dat is goed. Groei maar, letterlijk en figuurlijk. Al drie tanden los, alleen met de fiets die berg op, stapels broeken die te klein worden, Lego constructies die steeds ingewikkelder worden. Je geniet van die sprongen vooruit, dat groot worden zo tastbaar is. Ik ook. Maar zo lang het duurt, geniet ik er ook nog van dat je nog even een echte chamaco bent. Zes zoenen en honderd kriebels! * 

Mexico Megalopolis

Het was in eerste instantie die reeks in de krant die mij nieuwsgierig maakte. Op een dag stond de middenpagina vol vrachtwagenwassers. Een andere keer ging het over de Mexicanen en de dood. 'Misschien moeten we dat fotofestival dit jaar maar eens doen. Mexico Megalopolis, het loopt nog een tijdje.' Tot het einde van zo'n tentoonstelling in zicht komt, natuurlijk, dan wordt het plots dringend. Wij gingen op het nippertje en een beetje tussendoor.

De foto's waren sterk, maar Knokke was koud en nat en de scenografie was niet altijd je dat. Zo stonden de carpoolers van Alejandro Cartagena een beetje verloren op een parking. De link is logisch, maar als er vlak voor de mooi uitvergrote foto's een echte truck geparkeerd staat, zie je er niet zoveel van.

Idem voor de zwart-wit fotografie van Iturbide. Misschien stond dat heel bewust op een pleintje met zwart-wit motieven, maar als ik scenografe van dienst was, zette ik haar werk op een strand. Met meer licht en wind, om recht te doen aan dat magisch realisme.

Ik denk dat er meestal wel een concept achter zat. De fameuze stadszichten van Pablo Lopez Luz tussen de appartementsblokken bijvoorbeeld. Helikopterbeelden van megalomane steden in schril contrast met die steriele balkonnetjes, het heeft zeker iets. Maar geef diezelfde Lopez Luz een beetje ruimte en het werkt voor mij al veel beter.

Stadszicht van Lopez Luz tussen de appartementen

Lopez Luz in een park: de grens tussen Mexico en de VS

Eigenlijk is dat mijn conclusie. Knokke, zet volgend jaar uw hele fotofestival op uw dijk en uw strand, in uw duinen en parken. Ik wil er gerust 5 kilometer meer voor fietsen, kijk eens wat het doet!

La ley del monte van Mauricio Palos

Melba Arellano over de grandeur van burgemeester & gemeentehuis
(zet hier dan toch verkiezingsborden zoals bij Palos!)

Lipstick reportage van Maya Goded

Maar goed, ik ben geen scenografe, wat weet ik er eigenlijk van? En als U van fotografie houdt en/of van Mexico, het loopt nog tot nu zondag, ga maar. Het zal bovendien beter weer zijn.

De Rockies roepen

Pater Pieter Jan De Smet heeft als missionaris in het Noord-Amerika van goed twee eeuwen geleden momenteel zijn eigen tentoonstelling lopen. In het Caermersklooster in Gent, The Call of the Rockies. Of hoe de Indianen in de VS onder de voet zijn gelopen.

De expo toont de grote strategische bewegingen: een kaart met in zoveel mogelijk Indianendorpen een missiepost, een lijst met verdragen die geschonden werden. Maar ook sporen van het dagelijkse leven: voorwerpen die verwijzen naar heilige riten en rituelen, kleren van mooi bewerkte dierenhuiden, fijn naaiwerk, mocassins, een babywieg.

De combinatie van die twee - volk en culturele rijkdom versus systematische vernietiging - maakt dat je op het einde stilletjes naar buiten gaat. Wat hebben we daar in godsnaam en ook in Gods Naam aangericht?



Ik denk dat de kinderen die boodschap min of meer begrepen en ook bewondering opvatten voor de Indiaanse cultuur. Vraag is alleen hoe lang dat allemaal blijft hangen.

Hun verwondering zal misschien wel standhouden. Het Caermersklooster heeft dat bovendien slim gestimuleerd met een werkboekje. 'Het Grote Indianenexamen' bevat leuke (teken)opdrachten waarmee ze de hele tentoonstelling lang zijn bezig geweest. Op het einde - al had ik niet de indruk dat het de standaard procedure was - kregen ze elk een bouwpakket om thuis een dromenvanger te maken. Ze hangen al boven hun bed en Jana weeft momenteel op zijn Indiaans. Ergens zal die bewondering om het cultureel Indiaans erfgoed dus wel doorsijpelen.

Rest nog het besef dat Amerika niet toevallig ontdekt is maar brutaal veroverd. Hoe lang gaat dat beklijven? Het hoeft niet per se, ze zijn nog jong. Trouwens, onszelf kennende zullen we eventuele fouten in hun latere geschiedenisboeken wel verbeteren. Hen laten discussiëren met de leerkracht. Het boekje met alle info van deze tentoonstelling er nog eens bijhalen. En als het in de lessen ontbreekt, desnoods thuis vertellen over de positie van Native Americans vandaag. Ik hoor in gedachten al hoe Allerliefste dat gaat aanvullen met verhalen over de indígenas. Komt wel goed met dat bewustzijn.

(Ze gaan ons vreselijke ouders vinden.)


Edit: Dit verslag staat al een tijdje klaar en wordt nu ingehaald door de actualiteit. Suzan Shown Harjo vraagt AA Gent om de indiaan uit het logo van de club te verwijderen. We hebben het er hier aan tafel - de kinderen met gespitste oren - al uitgebreid over gehad.

Ik geloof dat het haalbaar is om met een Gentse kwinkslag te zeggen: 'Sorry, het is gegroeid uit zattemansgebral van honderd jaar geleden. We hadden nooit de bedoeling om iemand te schofferen, we wisten het niet. We verzinnen een alternatief voor die geuzennaam en dat logo, een blauw-wit negenduust of zo. En naast comon blue-white bedenken we met de tijd nog wat nieuwe liedjes en leuzes. Dat komt in orde.' Tradities zijn geen statische dingen, zo moeilijk kan dat toch niet zijn?

(De supporters gaan mij misschien ook vreselijk vinden.)

Feest in Filot

Het voorbije weekend trokken we naar Filot om het tienjarige huwelijk van twee van onze beste vrienden te vieren: meter L. en meterman S. 

Voor een gezelschapsspel vroegen ze ons vooraf om een herinnering aan hen door te sturen. Dit is de mijne. 

Lieve L. en S., ik ga het niet hebben over hoe L. en ik elkaar tijdens het foerieren op Gilwell beter leerden kennen en steeds meer apprecieerden, hoe zo de vriendschap groeide en de rest geschiedenis werd. Neen. Ik wil het hebben over een moment daartussenin, toen ook de respectieve partners in beeld kwamen. Ik mocht S. dan wel al kennen, nog lang na de start van onze vriendschap bleef het zo dat Allerliefste alleen via mij van jullie hoorde. Allerlei verhalen, terwijl hij jullie nog nooit te zien had gekregen. Dat kwam pas toen we op vrijdagavonden begonnen met onze zwempartijtjes in Van Eyck.

Dus vertel ik jullie onze eerste gemeenschappelijke herinnering aan jullie. Het valt - toevallig of niet - op jullie trouwdag, tien jaar geleden.

In de brievenbus - nummer 4 - van ons toenmalig appartement in México D.F. zat plots een rode enveloppe. Aan het handschrift zag ik meteen dat dit alleen maar jullie trouwuitnodiging kon zijn! Hoewel zelf gemaakt (en met heel veel liefde, dat zag je zo), moet dat met die internationale postzegel erop toch een dure affaire geweest zijn! 

En dat puur voor de geste! Want jullie wisten - ik geloof dat we dat gemaild hadden of dat jullie voor mijn vertrek naar Mexico gezegd hadden dat jullie zouden trouwen en dat we toen collectief zuchtten 'tja, je kunt nu eenmaal geen feest uitstellen, er zullen altijd mensen aan het zwerven zijn' - jullie wisten wel dat Allerliefste en ik met enkel een studentenbeurs en wat kindergeld tussendoor niet naar België zouden terugreizen.

Toen we dus toch een symbolische uitnodiging kregen was ik daarvan zeer aangedaan. Wouter vertrok kort daarna met een extra onderzoeksbeurs naar Colombia en Ecuador, ik scharrelde al mijn centen bijeen en ging hem in Quito opzoeken: op een groezelig avondmarktje hoog in het gebergte kochten we daar een hamaca matrimonial, een dubbele handgeweven hangmat voor twee personen. Het werd ingepakt in een plastic zak en dat vonden we toentertijd zo charmant dat we daar zelf niets meer aan toegevoegd hebben. Het leven zoals het is.

Via via (ik denk via mijn ouders die ons kwamen bezoeken) is dat groezelige zakje toen bij O. geraakt die wél naar het feest zou komen. Mailsgewijs werd hij in het plan betrokken om dat (waarschijnlijk meest marginale) cadeau op jullie trouwfeest af te geven. We hadden over en weer afgesproken dat ik hem zou bellen, ongeveer wanneer hij aan het begin van jullie avondfeest in de rij zou staan om het bruidspaar te kussen.

Rekening houdend met zeven uur tijdsverschil, kwamen Allerliefste en ik rond de middag naar huis. We woonden in een gedeeld appartement en gingen dus naar ons eigen kamertje waar aan een gammel bureautje slechts één stoel stond en verder enkel nog een dubbele matras op de grond lag. We vlijden ons neer op die matras, hielden het toestel tussen onze hoofden geklemd en zetten de luidsprekerfunctie aan. We toetsten O.'s nummer in waarna hij zijn telefoon doorgaf aan jullie: dat was het hele plan, dat was de verrassing! 

En een verrassing was het. Terwijl Allerliefste en ik ons voorbereidden om jullie samen uitgebreid proficiat te wensen, hoorden we aan de andere kant alleen maar 'Ooooh! Jullie bellen van zover!!! Oooooohhhh! Wijs!!!! We zullen snel neerleggen want dat kost zoveel!! Wat zijn we blij met jullie telefoontje!! Daaaag!!!!'

Ik herinner me nog dat we elkaar daarna aankeken. Dat was het?

En we glimlachten breed. Jullie klonken in die ene minuut overduidelijk héél gelukkig.
   

Bicyclette et trotinette

Over die keer dat wij naar Marrakech, euhm, Parijs gingen.

Zalig weer. We deden met de kinderen zo goed als àlle klassiekers: Eiffeltoren, Notredame, Sacré Coeur, Centre Pompidou en Parc de la Villette.

En hoewel ons appartementje toevallig op de roze metrolijn van al onze bestemmingen lag (en binnenkort wordt dit mijn bestemming in de metro), legt een mens tijdens het citytrippen altijd heel wat kilometers af. Daarom namen we zijn bicyclette (loopfiets) en haar trotinette (step) mee.

Geen enkele keer 'is het nog ver - jij moet mij dragen - ik wil naar het appartement want ik ben moe' gehoord. Zo vlot ging het allemaal: in en uit de metro, op en af te stoep, soms tegen Parijse of toeristenschenen die precies nog nooit zo'n loopfietsje hadden gezien. (En die zeker nog nooit hadden ondervonden hoe snel dat kan gaan en hoe onverwacht die wendingen kunnen zijn!)

Maar eigenlijk gingen we voor Frida. Een heerlijk atelier in Centre Pompidou. We werkten aan haar bureau, bouwden skeletten na, tekenden portretten, lagen in haar spiegelbed...

... en zaten in de tuin van haar blauwe huis.

Die keer dat wij naar Mexico, euhm, Parijs gingen.

Frida et nous

Wij hebben iets met Frida uit Mexico en daarom gingen we naar Parijs. Logisch toch?



Frida et moi : une exposition-atelier autour de... door  centrepompidou

Uruapan mexican son

In de statistieken van mijn blog staan lezers van over de hele wereld. Mexico, Rusland en de VS, bijvoorbeeld. Niet dat ik daar zoveel vrienden heb, daar staan nu eenmaal de grootste servers te draaien...

Ook Zuid-Afrika staat in het lijstje. Dat valt dan weer te verklaren door Allerliefste: terwijl hij daar aan het werk is volgt hij ons online. Meestal stuur ik hem dan bloggewijs een heel fout romantisch nummer.

Deze keer eentje waarvan ik zeker weet dat hij heel hard zal moeten lachen.




Want weet je nog, darling, toen Jana in fonetisch Engels dat liedje zong? 'Alias and Balias I used to know!' Om maar te zwijgen van mijn vader die The Beatles fonetisch nazingt. Of, nog erger, The Zombies. Misschien moet ik hem de juiste tekst eens doorsturen. Enfin, voor ik hier een hele conversatie met jou aanga, kom maar gewoon weer snel terug naar huis.

Baby wordt peuter

Januari 2011, in Mazunte:

Augustus 2012, in Antwerpen:

Mijn god, wat gaat het snel!

Frida's tenen

Gelukkig is het bijna genezen, maar door een stom en koppig accident leek het bij mij in bad recent erg veel op de badkuip van Frida Kahlo. Mijn linkervoet was goed vergelijkbaar maar haar rechter.

Frida Kahlo - Lo Que el Agua Me Dio

Al liggen bij mij andere dingen in bad. Zowel in realiteit (badeendjes, soms) als qua symboliek.

Ik ken Frida's werk in de eerste plaats door de biografie van Herrera. Daarna kwam de film en god, wat hou ik van haar schilderijen en de zinnetjes die ze overal schreef, krabbelde, borduurde. In de D.F. zag ik ook haar huis/huizen, haar tuin, de poppen in papier maché, haar juwelen, spullen en prullen en de verzameling indigena beelden die ze met haar echtgenoot Diego Rivera aanlegde. Zo mooi allemaal. (En ook Jana is ondertussen goed op de hoogte van "Frida en haar man Diego".)

Kortom, ik ga dat beeld van mijn bloedende teen in bad nog missen. Al denk ik in bad ook vrij vaak aan dat schilderij wanneer ik niet gewond ben. En daarin ben ik niet de enige - lang - lang - lang - lang niet. Maar om nu een foto te gaan trekken van mijn eigen gewonde Frida-tenen?

Tipografie

Het probleem is dat ik dat soort dingen altijd verlies.... Net toen ik dacht dat ik de ideale bladwijzer had gevonden, bracht Allerliefste een nieuw exemplaar mee uit Mexico.

(De meeste cadeau's gaan traditioneel naar de kinderen - een bladwijzer pakt niet veel plaats in de valies en 't is een cadeautje dat ik wel vaker van hem krijg: hij zoekt er de bijzondere exemplaren uit.)

Deze doet het goed: door het magneetje blijft hij zitten, het risico op verlies wordt aanzienlijk kleiner. En al kon de tipografie beter, de tekst die A. voor mij uitzocht, zorgt voor een brede glimlacht telkens ik mijn boek open sla.  

Analogie

Naar analogie met de dingenboekjes, presenteer ik U eindelijk:

Allerliefste kreeg het bij aankomst thuis en zag dat het goed was.

Verpakking (3)

Maar deze vind ik allicht nog de beste, want de meest authentieke.
Gisteren op het plan ingetekend: in onze tuinkamer zullen we maïs proberen te planten.
Zwarte en gele-van-een-andere-soort, uit Guatemala.

Allerliefste ging ernaar op zoek en kreeg ze via-via uiteindelijk aangeboden door een lokaal priesterfiguur, verpakt in een zakje dat tot de standaard uitrusting behoort van alle indìgenas in die streek, handmatig geborduurd met een kruisjessteek waarvoor je hogere wiskunde nodig hebt.

Hier valt het natuurlijk een beetje uit de toon, maar toch... Mooi, hé?

Verpakking (2)

En deze vind ik ook een hele mooie.

(En een hele lekkere!)

Verpakking

Sinds vorige week is Allerliefste terug thuis.
Ik wilde zoveel inhalen, dat ik nu pas post over de cadeautjes.

Maar, hebt U dat ook, dat de verpakking soms het meest charmeert?