Het leukste dak ter wereld

Bangkok heeft een paar waterparken. Omdat alleen bovenop de wolkenkrabbers nog plaats is, liggen die bijna allemaal op een dak. We slaan de duurdere waterdaken over en nemen de metro naar Fantasia Lagoon.

Alleen al die metro is de moeite. Want tegelijk Monorail! Skytrain! Wanneer we aan onze halte uitstappen en het waterpretpark op de hoogste verdieping van een mall zien blinken, is Lukas helemaal niet meer te houden.

Ik denk dat we ons nog nooit zo snel omgekleed hebben. Hokjes in en zwemkleren aan. Ik blij dat ik mijn zwem-shirt boven mijn bikini kan trekken. Anders had ik in de mall nog snel een badpak moeten kopen, een bikini is blijkbaar 'geen gepaste zwemkledij'.

Snel die hokjes weer uit. Zonnecrème smeren. Kastje huren. Spullen proppen. Badmuts huren. Zwembril op. Plattegrond checken.

We staan vlakbij de toren met de glijbanen. We willen de fantasie fontein doen, de magische jungle, de piratenboot en àlle glijbanen. We hebben een band nodig om in de luie rivier te dobberen, dus weer naar de rental booth.

Dan klinkt er kerstmuziek en duiken een paar mascottes op. We zijn de enige buitenlanders, voor ons wordt er naar het Engels vertaalt. 'All children join!' roept de kerstvrouw door haar luidspreker. Ook al begrijpt Lukas niets van wat er te gebeuren staat, hij stapt zonder aarzelen in het spel. Is dit een quiz? Een race? Verstoppertje? Een zoektocht?

Lukas haalt zijn schouders op. 'Ik zie wel wat ik moet doen.' Waren we hier gewoon op reis en was de zoon niet al anderhalf jaar in een ander land, andere taal, ander netwerk, andere cultuur ondergedompeld, dan geloof ik nooit dat Lukas zomaar zou meedoen. De kinderen zijn het echt wel gewoon geworden om zich ergens voor te smijten. Als je dat niet leert, blijf je altijd maar aan de zijlijn wachten. 

Net zoals ik ondertussen geleerd heb om met volslagen wildvreemden te praten. Vriendelijk maar niet te lang, en zónder online vrienden te moeten worden. Een Thaise familie vraagt waar we vandaan komen. 'België? Oh, ik heb ooit een ladyboy van daar gekend. Die was zo mooi, wow! Wat vind je van Bangkok?' Natuurlijk ook heel mooi.

Ik herhaal het nog een keer als we elkaar in de luie rivier tegenkomen. In onze dubbele zwemband, wachtend tot de gigantische emmer gevuld raakt, kantelt en een vloedgolf veroorzaakt. 'Bangkok is really fascinating,' zeg ik. En ik bedoel inclusief dit water-dak-pretpark. Bovenop het Bangkae shoppingcentrum.

Het is goedkoper dan de andere en een beetje verouderd. De glijbaan glijdt niet echt vlotjes, zelfs niet als we onze zwem-shirts opschorten. Op de valse vulkaan staan de watervallen droog. Sommige delen zijn afgesloten. Hier en daar is wat verse verf of meer onderhoud nodig. Het is waarschijnlijk de reden waarom we daar de enige toeristen zijn.

Maar het heeft zoveel charme. De redders kunnen geen Engels maar lachen samenzweerderig met ons mee als we onze kinderen nakijken die gillend met hun dubbele band naar beneden slieren. (En dan maar moeilijk meer op het volgende deel van de wildwaterbaan geraken.) We moeten nooit ergens aanschuiven. De sfeer is gemoedelijk en iedereen zó ontzettend vriendelijk.

En wat als de glijbaan niet echt vlot? Is het niet hoe dan ook fantastisch! Glijden met zicht op Bangkok en onder ons auto's in de file.

Eenhoorns moeten ook eten

'Ge gaat toch zeker geen slaatje eten!' vraagt Allerliefste. 'Als ge in een Eenhoorn café zit, moet ge ervoor gaan. Eten en drinken in regenboogkleuren.' Zoals zo vaak heeft hij natuurlijk gelijk.

Ik ben in de menu bij de slaatjes beland, vind dat het er al behoorlijk kleurstofrijk uitziet. En de pagina daarnaast ronduit onappetijtelijk. Maar het is bijlange niet waarvoor we gekomen zijn. Ik moet maar naar de toog kijken om te zien wat hier werkelijk de bedoeling is.

De kinderen, die weten tenminste wat er besteld moet worden. Drankjes die recht uit een chemisch labo lijken te komen. Wafels met omgekeerde hoorntjes. Pannenkoeken onder een toren van suikerspin. Zoet zoet en nog eens zoet. Als het maar geen echte voedingswaarde heeft.  

En ook niets dat een gastronomische ster verdient. Zolang het maar in een ster komt. Zelfs de confituur wordt hier zo geserveerd. Zoetigheid met een fotografische meerwaarde. Eten als een plaatje, om door te sturen naar vrienden en vriendinnen. 

Het is lekker, maar véél. Twee bordjes en vier roze lepels, dat is genoeg om een heel gezin een suiker rush te bezorgen. Ook al zaten er stukjes banaan in de gele pannenkoek. Aardbei in de oranjerode en kiwi in de groene.

Willen we alles op krijgen, dan moeten we traag eten. Ondertussen een beetje rondkijken. Achter de neplederen turquoise zetel staat een rek vol verkleedkleren. Sommige kun je zo aantrekken, andere zijn te koop. Net als een hele rij knuffels, balpennen, prullen.

Nog wat eten. Nog wat rondkijken. Aan het plafond hangen eenhoorns in alle maten en gewichten. Het behang is zo overweldigend dat Jana na een tijdje mijn zonnebril opzet. Nog wat eten. We checken het toilet. Doodgewone witte muren, maar wel een spiegel uit duizend stukjes. We tellen de lichtjes in de roze kerstboom. Nog wat eten. Tot we echt niet meer kunnen.    





Terwijl Allerliefste afrekent, trek ik nog wat foto's. Daar staat hij, naast de eenhoorn ballonnen. Handen samengevouwen, Thaise buiging om de dienster te danken. 'When in Bangkok, do as Thai do... Eat like (a) unicorn!' had hij eerder naar familie verstuurd.

Een man die zonder verpinken een roze café binnenstapt. 'Natuurlijk. Die van de Belgische ambassade hier rechtover zijn hier toch zeker ook al binnengestapt!'  
'Misschien houden ze hier wel hun verjaardagsfeestje, hé papa?'
'Dat zou ik ook doen. Drinken jullie die bekers nog leeg?'
'We kunnen niet meer. Maar dit was écht leuk!' 

De rest van de namiddag hebben we met die bekers rondgelopen.
      

Het wemelt hier van de slangen

Thailand heeft meer dan tweehonderd slangensoorten. Daarvan zijn zo'n drie dozijn giftig, enkelen dodelijk. Snel het juiste antigif krijgen is van levensbelang, daarom richtte het Rode Kruis in Bangkok het Queen Saovabha Memorial Institute op.

Het is een ziekenhuis met een terrarium. Op weekdagen kun je om 11 uur in een auditorium toekijken hoe de slangen op een operatietafel achter glas gemolken worden. Want dat is blijkbaar de juiste term voor het trekken van slangengif, dat daarna gebruikt wordt voor onderzoek, de productie van tegengif en andere medicijnen.

Als je lang genoeg blijft, krijg om half 3 een show te zien. In het weekend en op feestdagen wordt er geen gif gemolken, dan is er alleen maar een show. Om 11 uur. Met een bijzonder grappige presentator en bijzonder enge slangen. Ik slaak de hele tijd gilletjes, zelfs wanneer de slangenmensen bezweren dat het exemplaar in hun handen niet giftig is.

In het museum nog meer griezelige weetjes. Skeletten en afgestroopte huiden. Die tanden, de manier waarop ze hun prooi binnenhouden, de spijsvertering. Bah. Onder het museum een terrarium met afgesloten hokken. Buiten grote kooien waarin witte muisjes als aas rondhuppelen en een paar open hokken met waterslangen.

We staan aan het begin van onze reis door Thailand. Na Bangkok gaan we door naar een nationaal park. Daar zullen zeker bomen en gras en struiken en slangen zijn. Ik maak een aantekening in mijn hoofd. Het ziekenhuis met antigif is op ongeveer drie uren rijden.

Blij dat ik weet dat het er is. Hopelijk moeten we niet terugkeren, kunnen we het bij dit toeristisch bezoek houden. En neen, Lukas is niet gebeten door een slang. De rode afdruk in zijn nek komt van een gigantische albino python die na de show rond de kinderen gedrapeerd werd.

Ik mocht ook. Ik wou niet.