De duidelijkste krant

De dag dat zij - een kleuter nog - vroeg wat 'indexsprong' precies betekende, besloten we: als ze treffelijk kan lezen, krijgt ze een abonnement. Sinds september is het zover. Cadeau voor haar 8ste verjaardag: een schoolabonnement op Wablieft.

Elke week op woensdag of donderdag valt hij in de bus, de duidelijkste krant van het land. Elke week is ze benieuwd. Wat is het nieuws? Welk woord zoekt het kruiswoordraadsel? Ik kijk er ook telkens naar uit, samen met haar én vanuit professioneel oogpunt. Wat zet de redactie op de cover? Hoe brengen ze het nieuws in heldere woorden? Hoe doseren ze deze keer slecht en goed nieuws?

De krant circuleert bij veel volwassenen thuis, in het tweedekansonderwijs en in talloze lessen NT2, Nederlands als tweede taal. Ook veel kinderen lezen Wablieft. De redactie is zich daar duidelijk van bewust. Zo las ik op de eerste schooldag een reportage over kinderen die in hun pyjama naar de klas mochten komen, kwestie van rustig aan het jaar te beginnen. Vorige week stond de nieuwe K3 op de cover. Op de sportpagina's ging het al eens over Zwerkbal van Harry Potter in het echt.

Maar schijn bedriegt. Het is géén kinderkrant (zoals deze). De redactie brengt ook slecht nieuws. Bijvoorbeeld: de aanslagen in Parijs.

Ik was benieuwd hoe ze het zouden aanpakken. Vind het alweer knap gedaan. Een greep uit de artikels verspreid over de cover en pagina 4.

• 'Parijs in rouw': mooie titel. Beter dan pakweg 'Gruwel in Parijs' zoals zoveel media gebruiken.
• Droge feiten, niet verbloemd maar wel ontdaan van details: 'De daders van de aanslagen schoten op gewone mensen in een concertzaal, op een terras, op straat. Er vielen meer dan 130 doden.' 
• Wablieft stelt ook kritische vragen: 'Frankrijk reageert hard en bombardeerde al in Syrië. Zullen de bommen op Raqa en op andere plekken in Syrië de terreurgroep IS zwakker maken?'
• En er is altijd een woordje uitleg: 'De dienst voor inlichtingen is van de overheid. Speurders van de inlichtingen houden mensen in de gaten. Hielden ze de daders voldoende in de gaten?'

Maar het meest gecharmeerd was ik door de opiniepagina. 'Deze week schrijft Wablieft geen mening. Er zijn zoveel meningen, zoveel oordelen. Daarom laat Wablieft deze plek nu wit. We denken aan alle slachtoffers van geweld.'

Andere media zouden een gelijkaardig standpunt uitwerken in een column van een hele pagina. Wablieft houdt het kort maar krachtig. Het is van het zuiverste dat ik deze week over Parijs gelezen heb. Wablieft bestaat 30 jaar. Als het aan mij ligt nog vele jaren. Wij blijven geabonneerd.
     

Kijk naar de helpers

Helaas, er is de laatste maanden weinig anders dan gruwelijk nieuws, ik ken onderhand de adviezen over 'hoe vertel je vreselijke actualiteit aan kinderen'. Vandaag doe ik er niets mee. Een reeks aanslagen in Parijs, waar we geweest zijn en nog teruggaan? Dat komt te akelig dicht bij hun wereld. Dus zetten we de radio uit en leggen de krant buiten bereik. (Geen TV in huis is deze keer wel handig.) Het is regel 1: scherm (kleine) kinderen af van info en beelden.

Van mij mogen ze best weten hoe de wereld in elkaar zit. Dat het niet altijd rechtvaardig of veilig is, dat er vreselijke dingen gebeuren. Geïnformeerd zijn ze hier wel degelijk. Dat er mensen (en kinderen) omkomen door bommen en in bootjes, door bevingen en bandieten, dat weten ze zeer goed. Maar op één of andere manier zijn dat dingen waarbij ik telkens kan zeggen dat het hen nooit zal overkomen. Bij dit nieuws kan ik dat niet beloven. Dus hou ik het liever van hen weg. Ver weg. Ik wil niet dat ze zich zorgen maken, bang zijn. Daarvoor hebben ze later nog tijd genoeg.

Mijn kleuter ga ik hopelijk weg kunnen houden. Ik denk niet dat de gruwel maandag spontaan in de vertelkring aan bod zal komen. Mijn 8-jarige is sowieso een alert kind - en bij dit soort dingen snel ongerust. Ik heb daarom liever dat we het haar zelf kunnen vertellen, voor ze elders iets te horen krijgt. Maar misschien doen we het pas maandagochtend. 'Er zijn dit weekend aanslagen gebeurd in Parijs, er zijn veel mensen gestorven, het was heel erg en het zou kunnen dat er vandaag op school over gepraat wordt.' Als ze vragen heeft - en die kans is groot - krijgt ze antwoord. Als ze beelden ziet - maar die kans is kleiner - dan doe ik zoals de moeder van Fred Rogers.

Ik besef wat een enorme luxekwestie deze vraag is. Twijfelen of en hoe ik mijn kinderen negatieve berichten uit de actualiteit vertel. Er zijn moeders en vaders die geen keuze hebben: ze zitten er met hun kinderen middenin.

Maar ik weet het dus niet. Hoe pakken jullie dit aan? 

Edit: Info die ik de komende week waarschijnlijk nog nodig zal hebben... De tips bij jeugdjournaal Karrewiet. Deze blog voor rouwverwerking. En hoe het nieuws afstemmen op de leeftijd van het kind. Grotendeels gesprokkeld via I.

    

Vlakbij

En dat Fontainebleau, dat ligt dus vlakbij Parijs. Omdat we toen niet op de Eiffeltoren raakten, ondernamen wij een nieuwe poging.

Wij, dat zijn een paar 'vrouwen van', Lukas en zijn nieuwe vriend Daan.

Tot we de wachtrij zagen. Wie van de andere kant van de wereld komt, wil misschien graag uren aanschuiven. (Hoewel, een ticket kopen kan ook online.) Maar voor ons was het geen optie.

Dus deden we iets anders héél toeristisch: varen op de Seine.

langs "de Nortedame", Lukas' favoriete gebouw

En dan toch nog: vliegeren in het park aan de Eiffel.
   

Bicyclette et trotinette

Over die keer dat wij naar Marrakech, euhm, Parijs gingen.

Zalig weer. We deden met de kinderen zo goed als àlle klassiekers: Eiffeltoren, Notredame, Sacré Coeur, Centre Pompidou en Parc de la Villette.

En hoewel ons appartementje toevallig op de roze metrolijn van al onze bestemmingen lag (en binnenkort wordt dit mijn bestemming in de metro), legt een mens tijdens het citytrippen altijd heel wat kilometers af. Daarom namen we zijn bicyclette (loopfiets) en haar trotinette (step) mee.

Geen enkele keer 'is het nog ver - jij moet mij dragen - ik wil naar het appartement want ik ben moe' gehoord. Zo vlot ging het allemaal: in en uit de metro, op en af te stoep, soms tegen Parijse of toeristenschenen die precies nog nooit zo'n loopfietsje hadden gezien. (En die zeker nog nooit hadden ondervonden hoe snel dat kan gaan en hoe onverwacht die wendingen kunnen zijn!)

Maar eigenlijk gingen we voor Frida. Een heerlijk atelier in Centre Pompidou. We werkten aan haar bureau, bouwden skeletten na, tekenden portretten, lagen in haar spiegelbed...

... en zaten in de tuin van haar blauwe huis.

Die keer dat wij naar Mexico, euhm, Parijs gingen.

Frida et nous

Wij hebben iets met Frida uit Mexico en daarom gingen we naar Parijs. Logisch toch?



Frida et moi : une exposition-atelier autour de... door  centrepompidou