Alles onder controle

Eerst bleven we voor alle veiligheid binnen, daarna vluchtten we op vakantie. Dus hadden we niet genoeg beeldmateriaal. 

De redactie van Karrewiet, waar Jana naar mailt als er iets nieuwswaardig gebeurt, heeft er gisteren toch nog iets moois van gemaakt. (Hier de volledige uitzending van 13 oktober en het - lichtjes aangepaste - bericht op Instagram.)

Simon vertelt het verhaal meer persoonlijk. (Wie oh wie zouden toch die vrienden zijn bij wie hij ging logeren?) Zij wou niets zeggen over dweilen in ons ondergoed, veel te schaamtelijk. 

Haar uitleg is misschien eerder technisch, maar wel zeer juist. Het feit dat er voor de storm al ongewoon veel regen viel, heeft de ramp ernstig verzwaard. En dat hier op een week tijd zoveel valt als het Belgische jaargemiddelde, dat is bijna niet te bevatten. 

In ons origineel filmpje vertelt Jana op het einde ook nog over de dodelijk slachtoffers en de vermisten. Haar laatste zin is niet 'alles goed', maar 'nu is alles onder controle'. Een belangrijke nuance die in de montage verdween. 

Nog twee stormen op komst. Voor Vietnam hoop ik van harte dat die snel onder controle zullen zijn.

          

Thaise cinema

Waarom wij in Bangkok per se naar de cinema wilden.

(1) Om een film te zien die we in Vietnam niet te zien krijgen.

(2) Om dit mee te maken.



In Thailand gaan geloof en monarchie hand in hand. De koning is een Boeddhist en zo zijn alle Thai. De Thai vereren Boeddha en hun koning. Telkens het nationaal volkslied weerklinkt, om 8 uur 's morgens en 6 uur 's avonds, in huis, op straat, in de supermarkten en metrostations, stopt iedereen waar hij of zij mee bezig was. Mensen staan stil en tonen 90 seconden lang respect.

Daarna gaat het leven weer verder. Of de film.

Want ook in de cinema gaat het zo. Voor elke vertoning speelt de koninklijke hymne. De hele zaal rijst recht, sommigen zingen mee. Thaise koninklijke etiquette, inbegrepen in het cinematicket, dat wilden wij niet missen.
     

Dictatuur rijmt op censuur

Sommige concepten moeten wij aan de kinderen niet meer uitleggen. Wat democratie betekent, bijvoorbeeld, en wat de gevolgen zijn als die aan diggelen ligt. Met het eenpartijstelsel van Vietnam ondervinden ze dat namelijk zelf.

Zo kunnen ze nooit gehoor geven aan de opeenvolgende oproepen van Greta Thunberg. Zelfs als zou hun school (hoogst waarschijnlijk) achter een klimaatmars staan, stakingen en optochten zijn hier verboden. De enige vorm van actie die de kinderen hier kunnen voeren, is het strand opruimen. Niet echt iets dat veel structurele verandering teweeg brengt.

Zo weten ze dat hier in huis een paar verboden boeken rondslingeren en - update! - dat ze de nieuwste film van DreamWorks niet kunnen zien. Waarom niet? Let in de trailer tijdens de 17e en 18e seconde maar eens goed op.



Zag U de kaart van de Zuid-Chinese Zee? Zelfs die naam horen ze hier niet graag, zeg liever Oost-Aziatische zee. Vietnam gaat niet akkoord met de stippellijn op de kaart. De eilanden die China in de film en ook in het echt claimt, zijn volgens Vietnam eigenlijk Vietnamees.

En dus wordt de film hier niet gedraaid. Pech voor wie het komende regenseizoen graag eens naar de cinema zou gaan. Het concept censuur moeten wij aan de kinderen ook al niet meer uitleggen.
         

Vijf: (film) tonen

En toen dachten we zo: vrijdagavond tonen we op school alle posters van de kinderen en daarna een film. Hmmmmm. Wat past op Internationale Vrouwendag bij popcorn? Wat draaien we na een week wetenschappen en feminisme?

Hidden Figures, het vrij onbekende maar waargebeurde verhaal van drie briljante vrouwen.

De kinderen gaan dat verhaal vanavond in het Afro-Amerikaans moeten volgen, een accent dat we hier nog niet zo veel gehoord hebben. Dus bekeek ik op voorhand de trailer met hen. 


      

Let me ask you... If you were a white male, would you wish to be an engineer?
Mary Jackson: I wouldn't have to. I'd already be one.

In die quote zit de essentie van de hele film, legde ik uit. Of ik weer ga moeten wenen, willen zij vooral weten. Natuurlijk.

Maar U misschien ook wel? 
        

We hadden belangrijk bezoek

Zijn ze al aangekomen? En hebben jullie nu ook zo'n kapsel? De voorbije weken kregen we uit België heel andere vragen dan 'hoe is het daar'.

Sommige vragen begrepen we pas als we de Belgische reportages hoorden over de ontmoeting tussen Donald Trump en Kim Jong-un. Hier in Vietnam doen ze namelijk niet zo aan transparante verslaggeving. En al zeker niet als het gaat over een bezoek van de Amerikaanse president en de Noord-Koreaanse leider. Dan wil Vietnam vooral tonen hoe belangrijk het is.

Kijk eens hoe groot ons wapenarsenaal! Dat geen inwoner het waagt om kritiek te uiten! Dat geen minderheid aan opstand durft te denken! Dat geen buurland een vinger uitsteekt! Dat niemand hier ook maar iets in zijn hoofd haalt!

Er was blijkbaar even sprake van dat de Amerikaanse president en de Noord Koreaanse leider elkaar in Đà Nẵng zouden ontmoeten. Al een geluk dat het allemaal in Hà Nội gebeurd is, wat een circus was dat hier anders geweest ...

Maar we hebben ons wel geamuseerd met de fait divers van het bezoek van die twee. Dit kan ik U daarover vertellen.

Neen, niet alle kinderen hebben hier nu blond of kort geschoren haar. De kapper knipt deze kapsels in de hoofdstad duizend kilometer naar het Noorden, hier halverwege het land geen valse leiders die van ontmoetinkje kunnen spelen. Als de gelijkenis te groot was, riskeerde je trouwens uit het land gezet te worden.

Karrewiet uitzending van 20 februari 2019 en het filmpje waarop de reportage gebaseerd is

De aankomst was live te volgen op het Youtube kanaal van Global News. Ik krijg van mijn nieuwsjunkie het ene bericht na het andere. Tussendoor een foto van een groene taxi bij het hotel. 'Kim Jong-un komt aan in een groene Mai Linh auto, dat gaat Lukas leuk vinden!'

Die journalisten moeten zich soms behoorlijk amuseren als ze zich vervelen. Voor de grap een ordinaire Mai Linh taxi naar het hotel sturen, tsssssss. Al was de aankomst van de Noord-Koreaan per trein ook wel speciaal.

Lang na hun vertrek horen wij pas dat alles vervroegd en in mineur is afgelopen. Alweer dankzij de Belgische media, het (jeugd)journaal kunnen wij altijd pas de volgende dag bekijken. Maar zeker Karrewiet is vaak wel duidelijker en juister dan wat we hier in Vietnam te weten komen. Dus blijven wij het nieuws op die kleurrijke achtergrond volgen.

Hier de volledige Karrewiet uitzending van 28 februari 2019

Vietnamees is ook wel grappig

Het leidingwater is hier niet drinkbaar, ook niet voor de Vietnamezen zelf. Sommige huishoudens voeren wekelijks grote tonnen aan, wij hebben tussen de eettafel en de keuken één kraan met drinkbaar water. Aangesloten op een filtersysteem stroomt het draag, het duurt even om een kan te vullen. Ondertussen oefen ik mijn bekkenbodemspieren of Vietnamees.

Vlakbij de kraan hangen namelijk schoolposters die we dag na dag kunnen wisselen. Sinds ik op Vietglish Fun belandde, draai ik vooral het fruit en de dieren vooraan. Dankzij het karate varken en de huilende appel weet ik tenminste hoe ik die pagina's moet uitspreken.

Want neen, louter op spelling en accenten voortgaan, kan ik nog lang niet. Of ik ooit zo expressief ga durven spreken, weet ik ook niet zeker. Zo hoort het nochtans, te vlak verstaan de Vietnamezen mij niet. 

Vietnamees is moeilijk

Het Vietnamees kent geen vervoegingen, zinnen bouw je zo.

'Ik zijn Ellen. Ik hebben kind twee.'
'Wij zwemmen gisteren.'
'Hij werken morgen aan voorstel.'
'Hoe zijn jij vandaag?'

Of toch ongeveer. Allerliefste en ik willen les volgen. Om nieuwe woorden en de juiste volgorde te leren en om de toon goed te krijgen. Want zes toonaarden, dat geeft aan zes gelijk gespelde woorden toch zes verschillende betekenissen.

Ga je naar omhoog dan betekent cá vis, blijf je vlak dan betekent ca tas (kop). Ik klik bij de vertaalrobot dus altijd op de luidspreker. Hoe wordt dit woord uitgesproken? Op Youtube is 123 Vietnamese mijn favoriete kanaal. De les over toonaarden staat op 'automatisch herhalen'. 



Ik hoop dat mijn echte juf ook een bril draagt en met krijt schrijft, dat vind ik wel iets hebben. Verder verwacht ik niet dat ik ooit vloeiend Vietnamees ga praten. Het zal al heel wat zijn als ik op de markt fruit en groenten kan benoemen en de prijs versta, als ik de buren iets meer dan goedendag kan zeggen en de taxichauffeur de weg kan wijzen. Ja, dat hoort hier zo.
     

Engels is moeilijk

Na de herfstvakantie schakelt Jana over van vijf naar twee uren Engels voor anderstaligen. Lukas blijft het hele pakket ondersteuning gebruiken. Hij praat er nochtans ook al lustig op los. Onlangs op het strand, mijn oren vielen open. 'This is a castle for the king of the Middle Ages.' Maar dan fonetisch. Want die spelling is zo verdomd moeilijk.

En dat weten die Engelstaligen zelf precies ook wel.



Lang vooraleer dit filmpje verscheen schreef Gerard Nolst Trenite al een gedicht waarvan veel native speakers het einde niet halen zonder fouten of opzoekwerk of zonder over hun eigen tong te struikelen. Probeer The Chaos zelf eens en vergelijk gerust met de gesproken versie.

De vakantie is voorbij. Ze krijgen opnieuw huiswerk. Elke dag hetzelfde. Woordenlijsten. Spelling oefenen. 
    

Het mysterie van de glimlach

'Zeker niet Neil Armstrong,' zeggen ze in Vietnam. Wie dan wel eerst op de maan was, daar raken ze precies zelf niet uit. Sommigen zeggen dat het een meisje was: dat klinkt als het verhaal van Chang'e. Anderen verwijzen naar een dikke man, de kinderen komen thuis met nog een andere versie.

'Hij heet Cuội, we zagen een filmpje in de klas.' Kleine kans dat U het helemaal uitkijkt. Online duren 10 minuten een eeuwigheid.

 

Korte samenvatting dan maar. Vriendelijke jongen, naam 'Glimlach'. Helpt altijd iedereen, stopt wilde buffels en zo. Wanneer hij meisje uit water redt, verdrinkt Cuội zelf. Groot verlies, dus ook vandaag nog groot verdriet bij kinderen. Gelukkig zie je Cuội bij volle maan. Ga dan vliegeren en dansen, doe dingen waar Cuội van hield.

Dus die leeuwendans tijdens het Volle Maanfestival is een oud kinderspelletje? Tot zover kan ik volgen. Maar verder zie ik in het filmpje vissen die ook bij Tết Nguyên Đán (Vietnamees nieuwjaar) een belangrijke rol spelen. En sterren, konijnen, lichtjes, een fee. Is die fee Chang'e, het meisje in de maan? Horen die konijnen niet eerder bij haar? Is Cuội de jongen met de brede glimlach, oftewel het personage met het enge masker? En wie is dan Chú Cuội, de houthakker?

Geen wonder dat verhalen en tradities hier als phở (Vietnamese soep) door elkaar lopen. In Vlaanderen valt moederdag ergens in mei, dan wel op 15 augustus. Sommige kinderen krijgen speelgoed op Sint-Maarten, andere op 6 december. Vlaanderen telt nog geen vijftienduizend vierkante kilometer, Vietnam meer dan driehonderdduizend!

Wat ik moet onthouden is dat er veel volk op de maan leeft en dat Neil Armstrong zeker niet de eerste was. Verder ga ik dit weekend gewoon genieten van het feestgedruis.

Tytgat truffels

Mijn ene collega is de échte moeder van Tina. De andere heeft het favoriete neefje en nichtje van 'de Jappe' in huis. De regisseur van theater Stap is familie van. Daarom dus slingert op bureau al maanden een lege doos Tytgat Chocolat.

Toen we ein-de-lijk the making off zouden bekijken, vulde ik de doos met wereldwinkel truffels. 'Van mijn collega's!' zei ik. 'Een cadeautje van achter de schermen. Want making off betekent dat we alles achter de schermen gaan zien.' En daarmee zat mijn voorlopig laatste uitleg erop.

Want oh jee, wat hebben we vaak op pauze geduwd.

Waarom werken die mensen daar op de inpak? Ik leg het concept beschutte werkplaats uit. Waarom moet Tina weg? Wat is een uitwijzing? Allerliefste legt het migratiebeleid uit. Waarom moeten ze stiekem geld pakken? Ik herhaal de uitleg van de serie, over verlengde minderjarigheid. Waarom heeft Spijker iets tegen homo's. Allerliefste legt misbruik uit en dat je dan iemand in vertrouwen moet nemen. Wat zijn die boekhouder en zijn opa met de fabriek van plan? Waarom komen die Duitse chocoladebazen op bezoek? Ik leg moeilijke woorden uit: CEO, Raad van Bestuur, statuten en hoe dat allemaal werkt.

Waarom foetert die man als zijn mama 'welkom in Joegoslavië' zegt? Waarom mag Jasper het liedje niet zingen dat hij van Tina geleerd heeft? Waarom mogen ze niet naar het ziekenhuis? Waarom wordt Jasper gevangen genomen? Waarom hebben Tina en Katarina papieren gebruikt van dode mensen? Allerliefste legt zeker dertien keer de burgeroorlog uit van ex-Joegoslavië uit, waar nu de grenzen liggen, hoe mensen in het 'verkeerde' gebied raakten en hoe de onderlinge spanningen nog steeds doorwerken.

Na elke uitleg duwen we weer op play.



En als zij het niet zag, trokken we wenkbrauwen naar elkaar. Ja, onderling hebben we het ons meerdere keren afgevraagd. Is het wel zo'n goed idee om met de dochter samen te kijken?

Zo hard als zij met Jasper meeleefde. Toen ze voorvoelde dat hij de trein zou missen. Toen het groepje voortvluchtigen onderling ruziemaakte. Toen ze een lift van de motards van de politie kregen. Toen Jasper en Spijker alleen verder trokken. Toen ze door twee agressieve bestuurders werden belaagd. Toen Spijker ziek werd.

Duizend keer. 'Hij gaat toch zeker zijn lief in Kosovo terugvinden, hé?'
 'Mijn collega's zweren dat op het einde alles goed komt.'
En voor het slapen gaan zong ik het liedje dat Raymond in de intro zingt.
'Alles komt in orde, liefste, alles komt weer goed.'
Dat hielp een beetje. 'Ik weet het wel, maar het is zo spannend.'

En zo schoon. Warm. Hartverwarmend.

Nu bijna alle truffels op zijn, nu we het ontroerende einde en de reportage achter de schermen hebben gezien, is ze laaiend enthousiast. Ze steekt de doos in haar boekentas, vertelt erover in de kring. 'Vriendschap en liefde, daar gaat het over. En positief denken.'

Thuis herinnert ze er mij regelmatig aan. 'Toftief denken, mama! Django zegt het ook.' Dan lach ik. En kriebel haar. 'Spannend, maar uiteindelijk wel goed dat we samen Tytgat Chocolat gekeken hebben, hé. Alles komt altijd in orde.'
     

Rabot

Ik zag de film over het Rabot in het Rabot. Die wijk ligt op 10 minuten fietsen van mijn deur. Privé kom ik er wekelijks wel een keer. Professioneel ook af en toe. Het is één van de armste wijken van Gent. Er is veel ellende, maar ook veel goesting om er iets van te maken.

In haar film 'Rabot' volgt Christina Vandekerckhove de laatste bewoners van de laatste toren van het Rabot. Het sociaal woonblok gaat, net als de andere twee, tegen de vlakte. Iedereen moet daar weg. Tijdens de laatste maanden gaat het zoals altijd: er is eenzaamheid en armoede, er zijn dromen, er is liefde. 

 


Morgen avant-première in de cinema. Ge zijt van Gent als ge gaat kijken.

Home Phone

Project ruimte. 'In de klas hebben we samen naar E.T. gekeken. En toen zei die hoom foon!' (Want Lukas kent met moeite Nederlandse spelling. In het Engels spreekt hij zeker weten nog helemaal fonetisch.) 'Wat betekent dat eigenlijk?'

'Dat hij naar huis wil bellen. Home is huis. Of eigenlijk thuis. Phone is telefoon. Soms ook bellen. Maar E.T. zegt volgens mij phone home, niet home phone.'

'Jawel! Hoom foon!'

Er zit niets anders op dan samen naar de film kijken. Niet slecht voor een gure herfstdag. En jawel, E.T. moet de taal nog leren. In de Nederlands gesproken film zegt hij eerst hoom foon. Daarna phone home. We stoten elkaar aan. Zie wel! En we lachen en we huilen. Zitten op de rand van de zetel omdat we willen dat de extra terrestrial het redt. Huilen dan weer bij het afscheid.

Na de film haal ik mijn oude plastic pop tevoorschijn. Zo eentje, maar dan beduidend kleiner. Na jaren in een koffertje gelegen te hebben, staat E.T. nu terug op een nachtkastje. Met zijn hangbuik en grote ogen.

's Avonds in bed raken we voorzichtig zijn rode vingertop aan. En we fantaseren hoe Lukas hem in zijn kleerkast zou verstoppen, mocht E.T. ooit in de Bourgoyen landen. Hoe hij zijn buitenaardse vriend naar huis zou laten bellen. 'Hoom foon!' 'Phone Home!' En hoe hij hem met zijn fietsje uiteindelijk in veiligheid zou brengen.

Als hier nu maar eens echt zo'n UFO zou landen...

Elliott en E.T. vliegen over het Gentse natuurreservaat Bourgoyen-Ossemeersen. Beeld Schamper. 
Uit een artikel over de mooiste plekjes van Gent. Oorspronkelijke foto: Lamazone.

Voor 11.11.11 zijn we allemaal mensen

24 uur in een appartement. Een jong koppel met een baby. Tienermeisjes die het leven giechelend tegemoet zouden moeten treden. Een jongen die van zijn opa houdt. Een moeder die alleen maar het huishouden wil bestieren. Een huishoudster die brood en liefde op de plank wil.

Maar in plaats daarvan zitten ze als ratten in de val. Net als de soldaten honderd jaar geleden. Nog steeds voelt het in die loopgraven beklemmend, stel je dan 24 uur in een appartement in Syrië voor. In gedachten riep ik de hele tijd naar het scherm:

Ga daar weg.
Alstublieft, als ge kunt...
Ga daar weg!

GA DAAR WEG!



U moet gaan kijken. En regisseur Philippe Van Leeuw zijn werk laten doen. In interviews herhaalt hij steeds opnieuw dat hij geen politiek standpunt wil innemen. Het gaat niet om wie er in dit conflict gelijk heeft. Het enige wat hij vraagt, is begrip voor mensen die zulke situaties ontvluchten.

En dan, als die film er ook bij U inhakt, surf dan naar de 11.11.11. campagne Allemaal Mensen. Lees de verhalen en doe een gulle gift. Alstublieft.
   

Kleinood

Het woordenboek zegt: 'klein, kostbaar voorwerp, vaak een sieraad'.
Ik zeg: 'klein, relatief goedkoop voorwerp, vol gedachten van ontelbare waarde'.

Het boek 'Liefhebben' van de Nederlandse Laura Van Dolron bijvoorbeeld. Gebaseerd op haar gelijknamige voorstelling. 



Toen ik het boek in mijn eigen hoofd in het Vlaams hoorde, kwam het meteen binnen. Op een avond uitgelezen. Nu ligt het op mijn nachtkastje, om af en toe naar terug te grijpen. Al die mooie ideeën over liefhebben, gebundeld in een kleinood. Veel mooier dan een sieraad.

Gevaarlijk, die tv

Hij stuurde een brief. Of het daar zo gevaarlijk was als op tv? Want hij had Amores Perros gezien. Mexico Stad leek niet echt een fijne plek om te wonen. Of ik alsjeblief voorzichtig zou zijn? Terug naar huis keren misschien?

Ik vond het wel lief, maar lachte het ook onbekommerd weg. Mijn opa! Weet hij dan niet dat films maar verhalen zijn? Mexico Stad is niet half zo gevaarlijk als ze op tv laten uitschijnen. 

Sinds vrijdag laten Allerliefste en ik ons gijzelen door Ingobernable, een nieuwe serie op Netflix. Speelt zich af in, jawel, Mexico Stad. En ik denk de hele tijd: amai, de mensen die daar wonen... Zo gevaarlijk!

Ondertussen in de wachtzaal

't Is dat wij een abonnement hebben op het wijkgezondheidscentrum. Bij momenten zitten we meer in de wachtzaal dan in onze eigen living. En dus gedragen wij ons daar zoals thuis.

Zo op zijn gemak besloot Lukas onlangs om de vissen de krant voor te lezen. Precies het soort spel waar hij thuis ook op zou komen. En niemand die op- of omkeek. Actualiteit bij het aquarium is daar blijkbaar heel normaal.

Toen ik over mijn verbazing heen was en begon te filmen, zat hij al lang bij de sport. Maar geloof me vrij, pagina per pagina toonde hij de vissen de volledige Wablieft.

Schaatsen op sloefen

Hij was er gisteren niet bij. Dus toen ik plannen maakte om op een rustiger moment terug te keren, wilde hij zeker mee. 'Want misschien ga ik dat nooit meer meemaken, zo in de natuur!' Klimaatopwarming, hij had een punt. Vooraleer het weer zou dooien, fietsten we van school - nog met hun boekentassen op de rug - zo snel we konden recht naar de bevroren plas.

En toen ... zakte hij door een wak en brulde hij de hele Bourgoyen bij elkaar. Gelukkig was er, behalve een paar verloren wandelaars en drie schoolvriendjes, verder niemand te bekennen.

Al bij al was het maar een klein oponthoud. Ik warmde zijn voeten tussen mijn benen. De andere moeder toverde short en turnpantoffels van haar zoon tevoorschijn. Ik viste een fietsbroek uit zijn boekentas. En hup, daar ging hij weer. En of hij de winterse natuur echt heeft meegemaakt! 



Schuif schuif. 'Echt cool. Hoor je het geluid?' Schuif schuif schuif. 'Hoor je het geluid?'

Restauratiewagon

Zwaai zwaai wintervakantie, tot volgend jaar. Dan gaan we voor omi en jopa weer goudvissen vrijlaten in de vijvervoortuin. Bij de meter marshallows en nieuwjaarsbrieven roosteren boven het kampvuur. Van die ijstaartstokjes met sterretjesvuur afsteken op oudejaarsavond.

En een nieuwe hapjestrein bouwen, van de keuken naar de tafel.

Allerliefste kijkt er nu al naar uit. Al was hij ook wel heel tevreden over de editie 2016.



En hier het ontwerp van 2015, van 2014, van 2013.
   

Zevensprong

Zeven in 2017. Niet alleen hij, maar alle kinderen geboren in het jaar tien.

Samen zitten ze nu in het eerste leerjaar. Hét jaar waarin ze al die belangrijke dingen te weten komen. Letters worden woorden worden zinnen. Cijfers worden hoeveelheden die je desgewenst kunt splitsen, optellen, aftrekken. Het leven een avontuur met zoveel interessante dingen: het weer, vroeger, schoonheid, het lichaam, gebouwen en machines, goed zijn, alle landen van de wereld, muziek, beroepen, het dierenrijk, kunst. En het besef groeit: er valt hier op deze planeet zoveel te ontdekken! Op school gebeurt het voorlopig nog allemaal onder de noemer 'project'.

Maar ook buiten de school vergroot de actieradius. En daarmee zijn hele leefwereld. Hij mag, kan, durft meer. Van boekenclub naar meerdere hobby's per week: zwemmen en scouts erbij. Als er niets te doen is, speelt hij het liefst een hele dag thuis in zijn pyjama. Nog steeds met auto's, sporen, blokken. En die fascinatie voor mobiliteit, techniek en bouwen heeft hij nu al zo lang, dat we ons soms afvragen of het een wegwijzer is voor later. Idem voor de speelkameraadjes. Misschien worden sommige vrienden van vandaag vrienden voor het leven?

Ik kan de toekomst niet voorspellen, maar zie de sprongen die hij in die richting maakt. Al dat groeien! Al die veranderingen die elke dag voor onze ogen gebeuren! Dat moeten we vieren.

We doen het samen met andere kinderen van de lichting '10 / '17. In de lente komt er een groeifeest. Zeker weten. Thema: de Zevensprong.



Wordt vervolgd.

Beter dan het origineel

Onze computer heeft nog vijf gigabyte aan vrije ruimte. Al de rest is ingenomen door filmpjes en foto's en andere bestanden. Het vertraagt de hele boel. Dus ben ik de laatste dagen bezig met wissen, kopiëren, archiveren. En wat kom ik tegen?

Vraag me niet meer hoe ze indertijd op die song kwamen. Was het in de zomer van 2014 een hit op de radio? Op school? Bij vriendjes? En kunt ge geloven dat ik de originele versie niet meer terug vind? Zo hard is hun parodie al die tijd in mijn hoofd blijven hangen, dat ik begot niet meer op de juiste woorden kan komen.

Bij deze. Let op de zeer duidelijke articulatie links.