Strandwandeling

Na zo veel storm...

 

Zijn voeten wassen we wel weer wanneer hij beter is

Het moest ervan komen, na zo veel regen en wind is Lukas ziek. Gelukkig heeft Vietnam magische middeltjes.

Vamco

Dit weekend passeerde nummer 13, voorlopig de laatste storm van het seizoen. Sommige bomen die al die tijd stand hadden gehouden, zijn alsnog tegen de vlakte gegaan. 

Ontworteld. Het vogeltje bij de buren is nu bladerloos. 

Een paar uren later is de boom terug recht getakeld. Met een driepikkel en een katrolsysteem, de ketting ratelde als op een speeltuin waar tien kleuters enthousiast bakjes zand naar hun houten toren takelen.

De boom wordt vastgebonden aan de pilaren die ook het dak ondersteunen. Als hij weer recht staat, wordt de vogelkooi terug gehangen. 

Wat een veerkracht hier. Soms denk ik dat dit woord speciaal voor Vietnam is uitgevonden. 

             

Etau

Ondertussen ben ik de tel kwijtgeraakt. Nog een storm. Het voelt tegenwoordig alsof ik bij de brandweer werk. Regenlaarzen in regenbroek.

Voor als ik de deur moet uit stormen. In de weer bij noodweer. U snapt het wel. 

      

Stilte voor en na de storm

Een paar uren vooraleer de ergste storm sinds 20 jaar aan land komt, schijnt de zon. Het is een absurd prachtige dag, als ik niet beter wist zou ik denken dat er niets aan de hand is. 

Misschien is dit wel de beruchte stilte voor de storm? 

De natuur houdt zich koest. Vogels vliegen bijna niet, hanen kraaien maar heel af en toe, honden hoor ik al helemaal niet.

De mensen maken wel veel lawaai. Het geluid van brommers die af en aan rijden. Laatste inkopen, vandaag sluit de markt al rond de middag. Getimmer overal. Daken worden vast gelegd en ramen gebarricadeerd. Het snerpen van kettingzagen. Bomen worden in allerijl tot op hun stam gestript. Geroep in menselijke kettingen. Zandzakken en teilen vol water worden op golfplaten gehesen, zodat die niet weg waaien. 

Wel luid, zo'n stilte voor de storm. Er hangt iets vreemds in de helderblauwe lucht. Doortastendheid die aanstekelijk werkt maar ook wel zenuwachtig maakt. 

Veel vrienden van ons die dichter bij de zee wonen, moeten evacueren. De buitenlanders zoeken zonder uitzondering hotelkamers waar Wifi gegarandeerd wordt. In de bergen zijn de voorbereidingen urgenter. 

Klik hier en hier, voor de enorme logistieke operatie tijdens de stilte voor de storm. 

Na de storm klinkt het al even vreemd. De natuur is terug gaan liggen. Alles rustig, zonnig en ongewoon helder. Mensen komen opnieuw buiten. Schade opmeten en aan grote werken beginnen. 

Ons dak van palmbladeren, dat bijna weggewaaid was, ligt omgeplooid op het gebinte. Tegen de volgende storm moet het zeker hersteld worden, liefst nog extra verstevigd. Het zwembad kan wachten, dat kunnen we misschien beter legen als dit hele stormseizoen gepasseerd is. Er drijven niet alleen blaadjes in, op de bodem liggen stenen uit de tuin en drie tl-buizen. 

Luxeprobleem. Niets in vergelijking met de schade die anderen hebben opgelopen. 

Đà Nẵng likt zijn wonden, in de bergen is een volledig dorp onder een landverschuiving verdwenen. Online circuleert een foto van een jongetje dat uit zo'n modderstroom gered is, ik kan me niet voorstellen hoe bang hij moet geweest zijn. Dit blijkt de zwaarste storm in 20 jaar, de menselijke en materiële kost is enorm.

            

Molave

Alweer een zware storm gepasseerd. Of zeg maar: tyfoon. 

Een tyfoon is een orkaan, maar dan afkomstig uit het Noord-Westen van de Stille Oceaan. Waar het dit jaar dus helemaal niet zo stil is.

En dat komt dan weer door La Niña, een fenomeen dat maar om de zoveel tijd voorkomt en dat meteorologen nog steeds niet helemaal begrijpen. Het heeft iets te maken met veranderingen in de stromingen van de oceanen, waardoor het koude water uit de peilloze diepten naar boven komt en de temperatuurverschillen met de lucht te groot worden. Het veroorzaakt meer en uitzonderlijk zware stormen, dat is de essentie. 

De voorspellingen voor Molave waren inderdaad niet min.

Nog nooit meegemaakt! De foto's tonen niet eens hoe zwaar het was. Dit filmpje toont het iets beter. De wind waaide standaard 120 kilometer per uur. Rukwinden tot 160 kilometer per uur !!!!!

Het huis stond urenlang te trillen. Deze storm duurde een volle dag, van 's morgens 6 uur tot 's avonds 6 uur. Twaalf lange gejaagde uren, waarin je eigenlijk niet echt iets kunt doen. Te veel onrust om huiswerk te maken, spelletjes te spelen, een boek te lezen of zelfs maar een film te kijken. (By now we know the drill, alle toestellen waren opgeladen.)

Toen het eindelijk weer kalmer werd en "gewoon" regende en woei, kwam de focus terug. De elektriciteit niet, dus warmden we een vooraf klaargemaakte schotel op ons kampvuurtje. 

Daarna toch nog een poging tot huiswerk maken. En spelletjes bij kaarslicht.

Onderwaterwereld

Neen, geen aquarium met vissen in kristalhelder blauw, maar straten vol modderig, bruin water. 

Het historisch centrum van Hội An staat nog steeds helemaal blank. Alleen de bomenrij doet vermoeden waar de rivierbedding eindigt en de kaai begint.

Iets hogerop ligt nog een straat parallel aan de kade. Er staat een bordje dat waarschuwt voor 'dangerous area' en er liggen een paar boten die normaal gezien toeristen vervoeren. Met lampjes 's avonds romantisch op de rivier.

'Come and see,' wuift een man. 'My father will take you on a tour. Vrije bijdrage. Please.' Dit is voor velen de enige manier om nog iets te verdienen, nu al dagen na elkaar. De markt is onder gelopen en dus gesloten. Idem voor alle eetstalletjes, alle winkels, alles. 

'Oké.' We klimmen aan boord. De vader die in de Amerikaanse oorlog zijn onderbenen verloren is, knikt en neemt zijn peddel. De zoon die een beetje Engels kent kruipt vooraan op de boeg, samen varen ze ons naar de kaai.

We worden allemaal stil. Het voetpad waar het zo mooi foto's nemen is, kunnen we niet meer zien. Onder elke deur stroomt het water door. De kamers achter al deze voorgevels staan onder water. 

Bruin, modderig aardewater, dat alles aantast en vuil maakt. Al dagenlang kunnen deze families niets anders doen dan wachten tot het weer wegtrekt. Dan pas kunnen ze beginnen opruimen en kuisen. Dan pas kunnen ze hun meubels, als ze die konden opstapelen, opnieuw op de grond zetten. En weer gewone leefruimte creëren. 

Tot dan moeten ze op een veel te kleine oppervlakte met veel te veel samen leven. Zonder inkomsten, hopen dat er snel weer betere tijden komen.  

We varen langs de markt. De stalletjes die met plastic zeilen zijn afgedekt en ingepakt, staan tot aan hun middel in het water. Daartussen drijft afval. Dichtgeplakte dozen vol koopwaar dat - zelfs als het geen voedsel bevat - waarschijnlijk bedorven zal zijn, onherroepelijk verloren. 

We steken de rivier over. De oever aan de overkant kunnen we alleen dankzij de rij palmbomen vermoeden. Verder is het ook daar één grote watervlakte.

Met een bocht van negentig graden ligt onze boot nu dwars op de kade. We varen van de rivier weg, twee straten verder slaan we terug in. Hier woont zijn familie, parallel aan de rivier. Aan de paal met het straatnaambord hangt een volle plastic zak. Misschien wil iemand daar hoog en droog wat spullen bewaren.

De vader roept iets naar een schoondochter die met een baby van 14 maanden op haar arm door het water komt waden. 'Deel van een tweeling,' zegt onze bootsman trots. Ze reikt hem een plastic zakje met twee blikjes Vietnamese frisdrank aan. Voor onderweg, ze hopen de hele dag te kunnen werken. 

Wanneer we terug naar de rivier varen, peddelen twee buren voorbij. Zij willen vandaag ook nog iets verdienen. 

Ook voor ons bootje tijd om terug te keren en nieuwe klanten op te pikken. Stroomopwaarts is het stevig peddelen. We varen langs het plein met de bamboe platformen op palen. Aan een goed verborgen tempel komt het water tot aan de dorpel, binnen kun je waarschijnlijk wel droog bidden. 

'Can you get off.' Het is niet echt een vraag, eerder een mededeling. Nu al? Hier? 'Yes, please. The police...' We begrijpen het. Natuurlijk mag er in het overstromingsgebied niet zomaar rond gevaren worden. Er zit veel stroming op het water, ook zonder ramptoerisme hebben de hulpdiensten genoeg te doen. We springen uit de boot, duwen een paar honderdduizend đồng in de handen van onze gids en waden de laatste meters door het water.  

Hier zijn we allemaal stil van geworden.