Specialiteit: zonsondergangen

Neen, niet die van mij. Een zonsondergang zo fotograferen dat je ook het werkelijke kleurenpalet ziet en niet alleen de gloed van de ondergaande zon, dat lukt mij niet altijd.

En soms is dat maar goed ook. Het maakt dat ik het fototoestel na een tijdje weer wegleg en gewoon kijk. En geniet.

Want zonsdondergangen zijn de specialiteit van Phu Quoc. Tenminste, als je een hotel neemt aan de Westelijke kant van het eiland. Vanuit de hotels aan het Oostelijke strand zie je ongetwijfeld prachtige zonsopgangen. Maar zo vroeg wil ik op vakantie niet opstaan.

Zonsondergangen dus. In het echt met nog mooiere kleuren.

 

Op de laatste avond, oudejaarsavond dus, van dit verschrikkelijke jaar van de Rat. 2020, U weet wel... Hier dan toch nog in schoonheid geëindigd.

Zelfs op het vliegtuig terug, toevallig op 14 februari, deed het eiland nog gauw een laatste keer romantisch.

Hij reed met de brommer, en ik reed met de fiets

Allerliefste heeft zich hier vrij snel aan de brommer gewaagd. Rijbewijs gehaald en al. (De fameuze acht? Geen probleem!)

Zo'n rijbewijs heb ik niet nodig, zei ik elke keer. Want in Hội An raak ik overal met de fiets. En op reis vond ik de afstanden te groot (om ook nog eens met een kind achterop af te leggen) of de wegen technisch te moeilijk (te steil, te smal, te ... en opnieuw ook nog eens met een kind achterop).

Dat het in een brommergedreven land als Vietnam dus meer dan twee jaren moest duren vooraleer ik eindelijk ook de sleutel in het contact omdraaide. Lukas klikte zijn helm vast, klom achterop en sloeg zijn armen rond zijn middel.

'Woehoew!' Daar vlogen wij over de brede kustbaan naar het zeesterrenstrand. Eerst nog voorzichtig. Evenwicht zoeken en het onvoorspelbare Vietnamese verkeer in de gaten houden. 'Gaat het mama?' vroeg Lukas achter mij. Daarna een beetje harder. Ahum, zeker wel 60 kilometer per uur. 

'Woehoew!' Dat hij niet wist dat hij al die tijd iets gemist had, riep hij over mijn schouder. 'Ik ook niet!' schreeuwde ik terug.

Wind in de haren. (Zodat mijn krullen alle kanten uitstonden toen ik de helm afzette.) Wind op onze huid. (Zodat je niet doorhebt dat je ondertussen keihard aan het verbranden bent. Vandaar de lange mouwen.) Volle gas geven. En Lukas met zijn armen rond mijn middel en zijn verhalen in mijn oor.

Op de terugweg, tegen valavond, vond ik het tijd om daar toch ook nog een foto van te trekken. Ik moest Lukas niet eens één keer vragen om te poseren. (Die andere twee al zo blasé dat ze niet eens meer afstappen.) 

En omdat die foto het gevoel van Lukas achterop en ons avontuur samen niet echt weergeeft, de volgende dag, op de oprit van het hotel, ook nog een foto van moeder en zoon. Nog één keer poseren, vooraleer we de brommers terug zouden inleveren. Ook dat hoefden we niet echt te vragen.

Zeesterrenstrand

Ziezo. Wij hebben ons op Starfish Beach geïnstalleerd. 

Als U dat online opzoekt, verschijnt er een kaart van Phú Quốc met een pin in het Noorden/Noord-Westen van het eiland. Er verschijnen ook foto's van mensen middenin een constellatie van zeesterren.

Misschien dat die zeesterren bij eb in lager water liggen, dan kun je inderdaad dat soort portretten nemen. Maar er lijkt niet veel getij en wij moeten toch tot ons middel in het water waden vooraleer we de eerste zeesterren vinden.

Drie passen verder liggen er plots een heleboel. Alsof we midden in de melkweg belanden. We moeten opletten dat we niet misstappen en per ongeluk op een zeester trappen. Het helpt dat het water ons lichter maakt. We doen van langzaam rondspringen, een beetje zoals op de maan, en kijken ondertussen onze ogen uit.

Het wordt ons ritme voor de rest van de dag. In het water gaan rondkijken. Terug naar de strandstoel, boek lezen. Opnieuw het water in, met duikbril. Terug naar het strand, rijstschotel eten. Weer dat water in, zeesterren tellen. Terug naar het strand om in de verte naar Cambodja te turen. 

Ja, voorbij de baai van ons eigen eiland zien we Koh Seh en Koh Thmei, twee Cambodjaanse eilanden. Aan de horizon denken we zelfs het vasteland te kunnen zien. *** Dag Lotte! ***

Dan is het weer in en uit het water. In en uit het water. Voor de verandering stelt Allerliefste voor om ook eens langs het water te lopen. Er zijn restaurants op palen, vissersboten en schommels. Die laatste voornamelijk om mooie selfies te nemen. Niet om echt te schommelen! Met hun rug naar de camera doen de kinderen het helemaal verkeerd. 

Wanneer we terug naar onze strandstoelen wandelen, passeren we een groepje Vietnamese kinderen dat de zeesterren tot vlakbij de vloedlijn verhuisd heeft. Wij wilden dat precies niet doen, want... 

Houden ze wel van human touch? Tast dat hun eventuele slijm- of beschermlagen aan? Liggen ze wel graag op een minder diepe plek? Hoe lang zou het duren vooraleer ze terug zijn waar ze willen? Dat soort bedenkingen.

Dat anderen zich daar minder van aantrekken, geeft mij wel de kans om toch een foto te trekken. Aanschouw, één zeester.

Stel u nu tientallen, honderden zeesterren voor. Grote die superfel schijnen, roodoranje. Een paar sterren die iets zwakker schijnen, oudroze. En kleine baby zeesterren. 

Een hele onderwater hemel bij elkaar.

     

Langs de vloedlijn

Covid-19 of Tê't vakantie, het resultaat is hetzelfde. Alle musea zijn gesloten - die ene enge gevangenis die nog op ons lijstje staat - en ook de bijenboerderij kunnen we niet bezoeken. 

Er zit niets anders op dan zwemmen, lezen, langs de vloedlijn wandelen, nog wat zwemmen, lezen, 's avonds met onze voeten in het zand iets in een strandrestaurant bestellen. 

En dat vinden we niet erg. 

Het is mooi langs de waterlijn. Of we nu links of rechts nemen, er is altijd wel iets te zien. En bij vloed is het een hindernissenparcours. Dan komt het water zo dicht dat we over muurtjes moeten klimmen.

Helemaal niets doen lukt ons moeilijk. Maar dat er niets open is, dat vinden we niet zo erg.

           

Phú Quốc

We zouden naar Phú Quốc gaan, een eiland dat de Fransen aan de Vietnamezen hebben toegewezen. Cambodja had het liever binnen de eigen grenzen opgenomen. 

Cambodja beweert trouwens ook nog steeds dat het vroegere Saigon, tegenwoordig Ho Chi Minh City, van hen is. En daarmee dus de hele Mekong Delta. Niet toevallig één van de rijkste regio's van het hele schiereiland.

Na een paar dagen eiland zouden we naar het vasteland varen. Dan de Mekong afreizen en van Hồ Chí Minh City terug naar huis. Maar... Tja. 

Omdat de cijfers nog steeds rijzen, met zo'n vijftal besmettingen per dag, zou het wel eens kunnen dat de hele boel plots weer afgesloten wordt.

Tijdens Tết zal het waarschijnlijk nog niet zo snel gebeuren. Dat is dé week (en vaak de énige week) waarin Vietnamezen vakantie nemen en reizen. Vooral uit traditie, om familie te bezoeken en de rituelen voor een goed nieuw jaar te volbrengen. Erg moeilijk dus om nu binnenlandse reizen te verbieden (sowieso de enige nog toegelaten vorm).

Maar de regering 'raadt het af' en dus zou het wel eens goed kunnen dat luchthavens na de traditionele Tết vakantie dicht gaan. Omdat de internationale school iets langer vakantie neemt, en wij ons ticket accordingly geboekt hebben, zouden wij dan misschien alsnog vast komen te zitten.

Better safe than sorry, hebben we ondertussen allemaal geleerd. Dus gooien we onze reisplannen om en gaan we rechtstreeks - en korter - naar en van Phú Quốc. Geen doortocht op het vasteland. Misschien een andere keer.

Dat het menens is merken we bij het opstappen. De verplichte app die we eerder voor het hele gezin ingevuld hadden, wordt vervangen door een andere, nog grondigere gezondheidsverklaring. We kunnen alleen aan boord als we ook ons vluchtnummer en zitplaatsen en dergelijke doorgeven. 

Allerliefste is er tot op het vliegtuig mee bezig. Screenshot nemen enzovoort. Ik sta ervan te kijken hoe gewoon de kinderen het ondertussen allemaal vinden. Ze kijken al niet meer op van passagiers die in beschermend pak opstappen of mensen die na de vlucht hun medische wegwerp handschoenen afpellen. 

Dat is niet omdat we zo vaak vliegen. En niet omdat Covid-19 hier alomtegenwoordig is. Maar de maatregelen wel. 

Ah, de coronageneratie. Daar gaan nog zo veel studies over verschijnen.