Broodje eten, bommetje springen

Vanaf het nationaal park rond het meer van Ba Be is het een volle dag rijden naar Ninh Binh. Lange autoritten, daar zijn we ondertussen helemaal op ingesteld. Benen strekken tijdens het tanken en giechelen om Engelse vertaalfouten, rondkijken en iets te eten vinden.





Ook al is Vietnam bekend om supergoed streetfood, onderweg is het voor vegetariërs niet altijd even makkelijk. Vaak is er alleen maar phở of cơm gà te krijgen, soep met rundvlees of rijst met kip. Deze keer leidt de gps ons naar de hoek van een druk kruispunt waar drie stalletjes met de beste bánh mì zouden staan.

Het is al iets na twaalven, Vietnam doet een dutje, alles is gesloten. We stappen toch uit, er zal wel iemand opdagen en ons een Vietnamese baguette maken. Zoveel krokanter en lekkerder dan een Belgisch belegd broodje.

Bovendien is er altijd een variant met ei en kan Allerliefste dat ondertussen in het Vietnamees bestellen. 'Om mee te nemen?' vraagt het omaatje. 'Neen,' zegt hij, 'hier aan tafel.' Ze serveert het ons in pagina's van een oud schoolschrift en het ziet er niet uit maar is om duimen en vingers bij af te likken.

's Avonds kijkt de familie die Secret Garden uitbaat verbaasd maar blij verrast. De meeste toeristen bezoeken Ninh Binh op een reis van Noord naar Zuid (of Zuid naar Noord). Met andere woorden, maar weinigen komen nog een keer terug.

In Ninh Binh zijn er beslist hotels die dieper in het groen liggen, op onze fietstocht passeerden we er een paar met een natuurlijke zwemvijver of zicht op de rijstvelden. Maar die waren vandaag allemaal al volzet en wij wilden eigenlijk alleen maar goed slapen.

En een keer in het zwembad springen. Het decor toch ook lang niet slecht. 

Nummer 595

Hoe we haar straks terugvinden? Tussen alle andere boten met precies dezelfde vlag en reddingsboei? Roeisters in blauw uniform, allemaal met beschilderde conische hoed? Ze wijst naar de zijkant van haar boot, waar een nummer staat. Dat moeten we onthouden.

Eigenlijk moeten we helemaal niets onthouden.

Elke keer dat we bij een tempel aanmeren, peddelt ze meteen door naar haar wachtplek. Ofwel ligt die in de schaduw van haar eigen paraplu, ofwel in die van een paar overhangende bomen. Wanneer ze ons na het tempelbezoek ziet terug slenteren, grijpt ze onmiddellijk haar spanen.

Een paar keer roeit ze tot achter de zoveelste karst rots. Uit het zicht, maar precies daar waar wij uit de tempel komen. Dan trekken de kinderen eerst hun reddingsvest aan, daarna grijpen ze zelf naar de riemen. 

Uit haar lach begrijp ik dat we zeker mogen meedoen. Niet dat ze het nodig heeft - zo kranig als ze oud is - maar misschien apprecieert ze het wel dat we haar harde labeur in deze extreme hitte een beetje te verlichten.

Bovendien vinden wij het wel leuk om fysiek bezig te zijn en die slag in het water onder de knie te krijgen. We moeten gewoon goed naar haar kijken en precies hetzelfde doen.

Als ze sneller roeit, dan wij ook. Als ze gebaart naar overhangend groen of een lage grotdoorgang, dan bukten we. Als ze haar paraplu open klapt, dan wij die van ons. We wijzen naar ons wit vel en de zon, daar moet ze om lachen.  

Wanneer Lukas niet roeit, bekijkt hij de kaart. We volgen route 2, Lukas weet door welke grotten we al gevaren hebben, bij hoe veel meer tempels we nog gaan stoppen. De mooiste zijn de grotten die bijna helemaal ondergelopen zijn en de tempels die lijken te drijven, te klein om uit te stappen.

Mooi ook is de rivier die tussen de karst rotsen slingert, daarop de slinger kleurrijke boten. Ik zag al foto's van bovenaf, waar het vlakke van de rijstvelden nog sterker afsteekt tegen het steile van de rotsen. Vanop het water, midden in de botenkaravaan, is het een heel ander perspectief. Natuurlijke schoonheid, dat is zo vaak overweldigend en rustgevend tegelijk. 

Ik leg nog een linkje naar die tempels en grotten onderweg, maar de boottocht zelf - het varen door dit ongelooflijke landschap en roeien met de riemen die je hebt - daar draait het natuurlijk om.

Ondergelopen grotten en drijvende tempels

Ninh Bình wordt ook wel de Hạ Longbaai op het land genoemd. Als je een bootje neemt, kun je tussen verschillende routes kiezen. Sommige routes varen langs maar liefst negen grotten, andere doen meer tempels. Het maakt niet zoveel uit welke route je kiest, ze duren allemaal ongeveer 3 uren neemt en het belangrijkste is genieten van het landschap.

Wij kozen route 2 in Tràng An (het natuurgebied van Ninh Bình) en vaarden langs:

• Hang Lấm
• Đền Thánh Cao Sơn
• Hang Vạng
• Hang Thánh Trưọt
• Đền Suối Tiên
• Hang Đại
• Hành cung Vũ Lâm
• Phim Trường Kong

Đền betekent tempel en hang is grot.

Kinderen kleiner dan één meter betalen de helft, die van ons de volle pot. Dat is 200.000 đồng, boottocht en alle bezoeken inbegrepen. Voor route 2 zijn dat in totaal dus drie tempels en vier grotten.

In de grotten is het lekker fris. Of toch minder ondraaglijk warm. Binnen de tempels is het mooi, maar ook wel ... - en ik weet hoe blasé dit klinkt - meer van wat we al gezien hebben. Wierook, offergaven, bladgoud, sfeervol licht.  

Toch zijn we blij met de bezoeken. Drie volle uren in de zon op het water, dat houden we niet vol. Uitstappen = benen strekken + schaduw opzoeken. Tussen de zuilen en onder de krullende daken. Met op de achtergrond dat ruwe landschap zijn de tempels toch indrukwekkend.

Wat staat daar als laatste stop op de lijst? Phim? Dat is film! Op één van de eilanden werd een drop voor Kong Skull Island gebouwd.

De filmset is zo saai als deze reportage, de film zelf niet veel beter. (Hier trailer en volledig versie, ik heb geen van beide uitgekeken.) Wel de moeite is het wrak dat net voor dat zogenaamd authentiek dorp ligt. Het moet het karkas van een oude duikboot voorstellen. Jammer dat je niet kunt afwijken van het pad dat er dwars doorheen loopt, Lukas had anders wel geweten wat gedaan.

Misschien maar goed ook. Onze boottocht had anders nog véél langer geduurd, we hadden misschien wel door het donker terug moeten varen.

            

Slalommen tussen karst rotsen

In onze bagage pakken wij hier altijd onze helmen in. Hotels die op Westerse toeristen gericht zijn, stellen namelijk meestal ook fietsen ter beschikking.

Al bij al een goed criterium als U een bed wil boeken. Zijn er geen fietsen aanwezig, dan is het een hotel voor Vietnamese en andere Aziatische toeristen. Zij nemen gewoon een taxi en slapen het liefst op plankharde matrassen. Eerder te vermijden dus.

Bovendien wilt U ook gewoon heel graag door Vietnam's mooiste landschappen fietsen.



Eerst gaat het richting de tempel van de allereerste keizer van Vietnam. Behalve dat er her en der gigantische karst rotsen liggen, is dit landschap zo plat als onze polders. We moeten nergens een tandje bijsteken, kunnen ook niet uitbollen. Het platte verklaart de rijstvelden. Overal waar het kan, overal waar de grond geen rots is, wordt er rijst geteeld.

Vreemd hoe de rotsen die deze velden omzomen het landschap op een manier nog weidser, nog uitgestrekter maken. Kijk hoe klein het kegelvormig hoedje op de foto hierboven.

Op de buitenmuren van de eerste stop, de keizerlijke tempel, ontdekt Allerliefste een bordje waarvan hij een paar woorden begrijp. Wij ook,vệ sinh is WC. 'Wildplassen verboden,' raadt Allerliefste. En hij haalt de vertaalapp boven om te kijken of er ook een boete aan verbonden is. 

'Verboden gebied,' staat er letterlijk. 'Ga naar het toilet.'

Iets verderop moet Lukas dringend. Hij parkeert zijn fiets langs de rand van de weg en terwijl we geduldig wachten tot hij klaar is, neem ik nog een foto van onderweg.   

Tweede etappe gaat naar de drakentempel, 1000 trappen hoog. Het is niet helemaal duidelijk hoe we er kunnen geraken, maar moeilijk kan het niet zijn. Denken we. Want we kunnen de drakenberg in de verte al zien.

Dus nemen we kleine weggetjes, brommerbreed. En rijden we hopeloos verloren. Al goed dat je die drakenberg van overal kunt zien, als je goed kijkt tenminste. Zo raken we er uiteindelijk toch nog.

Beide bestemmingen waren prachtig, en de reden waarom we op de fiets gesprongen zijn. Hadden we op voorhand geweten dat de tocht ons door dit landschap zou leiden, dan hadden we misschien niet anders gedaan. Gewoon fietsen is in Ninh Binh méér dan de moeite. Als ik U was zou ik het hotel daar zeker op selecteren.

Draken temmen

Is het in de eerste of tweede aflevering van De Mol 2019 dat de deelnemers duizend trappen moeten beklimmen? Ik weet het niet meer precies, en we hebben de trappen ook niet geteld, maar laat ons zeggen dat het er veel waren. 

Ook al is het bewolkt, halverwege zijn onze T-shirts al helemaal doorweekt. Ik snap niet hoe die bruid dat gedaan heeft. Mooie achtergrond, dat wel. Maar wat een tour de force moet het zijn om daar fris en monter te geraken! Geen spoortje zweet zag ik en haar make-up was nog intact. Was ik de man die haar huwde, dan zou ik dat na de fotosessie nog resoluter doen.  

Wij klimmen verder. Wanneer Lukas een spurtje inzet kunnen die andere twee niet anders dan volgen. Op het laatste stuk is het om ter eerst naar boven, om ter eerst bij de draak. U mag raden wie er wint.

Ik niet.

Boven is de draak die we al vanaf de omliggende rijstvelden konden zien, kleiner dan verwacht. Maar dat uitzicht, zelfs nu het bewolkt is ... Was ik een Ninh Binhse bruid dan zou ik waarschijnlijk uiteindelijk ook al die trappen doen. Boven kleed aantrekken, alles bijwerken en stralen maar.

In een van de mooiste landschappen ter wereld.