Zoek de 7 verschillen

Bewust (voorlopig) afscheid nemen: het weegt soms zwaar en toch willen we dat graag. Jana en Lukas vroegen of ze 'nog iets' met hun vaste vrienden konden doen. Ik knikte en dacht na. Picknicken in het park, blijven slapen in ons lege huis! 

'Niets speciaals,' mailde ik beide ouderlijke divisies. 'Gewoon leuk en gezellig, samen zijn is wat telt.' Zij prikten snel en flexibel de datum. Brachten matjes en slaapzakken mee, eten en cake om te delen, hun kind. Want dat was het belangrijkste: dat de vrienden van jaren er waren.

Ik stond erbij en keek ernaar: de dynamiek van elk in hun eigen kliek, zo verschillend. 

Op zijn avond trok Lukas voor boterhammen in het park naar de tafel vlakbij de speeltuin. Zijn bende ging pas zitten toen ik de cadeaucake aansneed. Op haar avond spreidde Jana onder de bomen achter ons huis een geleend picknickdeken uit. Na het eten rekte haar troep zich uit in de avondzon, met een beetje taekwondo hadden ze meer dan genoeg beweging gehad.




En het effect dat mijn aankondiging van 'nog een kwartiertje, dan slaaptijd' sorteerde!

Wat gelijk liep was het giechelen en fezelen. Het verzinnen van (andere soorten) spel. Hoe goed ze elkaar kennen en de warmte voor elkaar, in kleine dingen als 'Lukas mag het grootste stuk' of 'ik wil naast Jana slapen'. 

Mijn hart breekt een beetje als ik bedenk hoe de kinderen hun vrienden gaan missen. Maar ik ook! Ik ga die twee bendes missen. 
  

Te laat, verhuurd

Dat dat toch niet erg beleefd is, zo'n bordje met 'te laat' op de huizen. 'Zo willen makelaars tonen dat iets al verkocht of verhuurd is.' 'Maar dan kunnen ze dat toch gewoon schrijven?' 'Ja, of zoals dat ene immokantoor in Gent: verhuurd aan zeer toffe mensen!'

Ons huis is ondertussen verhuurd. Correctie: ons huis is ondertussen verhuurd aan zeer toffe mensen. Nog beter: ons prachtige, lieve huis is ondertussen verhuurd aan zeer toffe mensen. 

Zonder overdrijven... Wij wonen in een fantastisch huis. Met een tuin én een aanpalend park: daardoor wordt de tuin meteen XL, met een glijbaan, voetbalveldje, petanquebaan en bosjes om kampen in te bouwen. Ons huis heeft een sauna op het dakterras, op dat terras zie je het natuurreservaat de Bourgoyen. Amper één minuut wandelen en je staat midden in al dat groen. Tien minuten fietsen en je staat pal in het historisch centrum van Gent.

Wat kan ik nog meer zeggen over ons prachtige huis? Grote ramen, schoon licht. Scholen en winkels op wandelafstand. Dokters en een fantastisch buurtwinkeltje vlakbij. Toffe buren. Euhm. Wat nog? Oh ja! Technische specificaties!

• totaal bewoonbare oppervlakte: xxx m²
• overdekte fietsberging
• hall met ingebouwde jassen-, tassen en schoenenkast
• grote woonkamer met eetplaats en open keuken met grote ingebouwde koelkast, oven, vaatwas en kookvuur met 5 gaspitten (totale oppervlakte woonkamer en keuken = xxx m²)
• drie slaapkamers: 2 single en 1 dubbel met inbouw-kleerkasten
• bureau
• 2 badkamers: 1 met bad, 1 met inloopdouche
• 2 WC's
• sauna op dakterras
• dressing / bergruimte
• kelder
• tuin: xxx m² (+ aanpalend park, véél vierkante meters)
• regenwaterput van xxxx liter, aangesloten op toiletten, wasmachine en tuinkraan
• verbouwjaar: 2007
• architect: Johan Rutgeerts, dus dat zit sowieso goed  

Omdat U waarschijnlijk ook graag binnen kijkt in andere huizen, en ook wel een beetje omdat ik hier dan melancholisch kan komen terugkijken... Foto's. Heel veel foto's.

Onze tuin een paar jaar geleden, (c) Het Nieuwsblad

(c) Het Nieuwsblad

Zo is onze tuin nu. Kinderen iets groter, zandbak weg. Enter kippenhok en hangmat.

(c) Maarten Mellemans

Ahum. Als je je huis te huur zet, moet je zelfs van de WC foto's tonen...

Haar lievelingsplek.

Zijn verzameling.

Niet makkelijk, interieurfotografie. In het echt mooier licht. 
En rondslingerende tandenborstels natuurlijk.

Foto van die keer dat ik over telewerken schreef.

(c) Het Nieuwsblad

 

 

 

Op amper één minuut wandelen van natuuurreservaat Bourgoyen-Ossemeersen. Oh, de Bourgoyen!

Ik denk dat ik de huurders toch minstens 17 keer op het hart gedrukt heb dat ze er goed voor moeten zorgen, voor ons lieve mooie huis. Want wij komen terug, oh ja!

Kinderen van het dak

Opgepast, scharrelkinderen! Aan elke invalsweg van onze wijk zou dit verkeersbord moeten staan. Het zal de lente zijn. Nestdrang. Heelder dagen lopen ze heen en weer, druk doende met hun nieuwste kamp.

Dat hier geen boomhutten zijn - want kleine stadstuintjes - houdt hen niet tegen. Bij de buurvrouw mogen ze op de schutting klimmen, over de dwarsliggers van het kippenhok, naar het dak van het tuinhuis. Maximum twee tegelijk, dat vraagt om organisatie.

Ze gaan in onze kelder op zoek naar planken en plastic zeil, timmeren muren en een afdak. Samen hijsen ze een oude tuinstoel naar boven, dat wordt de oven. Een emmer aan een katrol zorgt voor bevoorrading. Bovenop het kippenhok komt een ligstoel: een derde kind kan er gezellig in de zon wachten tot wanneer het met de andere twee op het dak kan ruilen.

Verder gebeurt alles artisanaal en heeft elk kind zijn metier. Boer. Bakkerin. Wasvrouw. Smid. Houtbewerker. Kippenhoeder. Konijnenkweker. (Zou het kunnen dat we onlangs naar Bokrijk geweest zijn?)

Ik moet ook eens op bezoek komen. Bij de buurvrouw. Op het dak van haar tuinhuis.

Op de ijzeren golfplaat staat een tobbe met een houten plank: de groeven die ze met hun zakmessen hebben uitgesneden, maken er een echt wasbord van. Het (niet zo propere) linnen hangt tussen de takken aan een draad te drogen. Beneden heeft de boer net het land geploegd, zijn oogst is naar boven getakeld. Nu mag ik iets bestellen uit de modderkeuken: brood met rozijnen, taart met rozijnen of koekjes met rozijnen. In ruil voor twee zilveren muntstukken.

Ik blijf een paar uren plakken. In de zon, op de ligzetel bovenop het kippenhok. Voor een keer niet zelf in de weer, maar aan het genieten van de bedrijvigheid in 'De Wilgenhut'.

Hopelijk bestaan ze daar ook, scharrelkinderen. Terug thuis is het alsof ze mijn gedachten leest. 'Hoe vraag je in het Vietnamees of die of die thuis is?' Ik weet het niet, vertel haar alvast hoe ze dat in het Engels of Frans moet vragen.

Als ze allebei in bed liggen, hun knieën nog een beetje ruw en vuil, zoek ik op satellietbeelden naar de wijk met de rommeligste tuinen.
      

Wak

Zo'n bord staat daar niet voor niets, wij speelden braaf aan de rand. Er lagen verse wilgentenen waarmee we ijsblokken biljartten. We keken naar de ingekapselde luchtbellen en probeerden op die manier de dikte te schatten. We renden heen en weer in die verdomd koude polaire vortex, hoorden het bevroren gras kraken onder onze voeten. Porden het ijs met een tak en zetten uiteindelijk toch af en toe onze voeten. Een kleine spreidstand van de rand verwijderd, verder durfden we ons niet te wagen. 

Daarna: opwarmen met chocomelk en terug naar huis via de houten brug over de meersen. In de winter staan de drassige weilanden onder water, dezer dagen is het onder die brug dus één grote ijsvlakte. Omdat daar geen verbodsbord stond, stapte Lukas op het ijs en... in een wak! Het wordt zo langzamerhand traditie. En ik dacht nooit dat ik dit ging schrijven: er zijn meer verbodsborden nodig. 

Poederpootjes

Vogelpootjes in de sneeuw, dacht ik. En toen stak de neuroot in mij de kop op. Het zijn geen vogelpootjes, maar afdrukken van. En het is geen poedersneeuw, maar industriële sneeuw. Zwijg stil, moest ik tegen mezelf zeggen. Het zijn vogelpootjes. In de poedersneeuw. Poederpootjes. Hoe schoon is dat, zeg.

En toen vroeg ik me af. Hebt U ook zulke gesprekken met uzelf?

Smeltende sneeuw

Het was wat: verkeersellende, logistieke problemen, economische verliezen. Ik mag het niet te luid roepen, maar ik hou van sneeuw. De lucht licht op en ik vertraag. Niets verkeersellende, te voet is alles mooi en stil. Ik hoor alleen het gekraak onder mijn voeten en geniet. Logistieke problemen? We blijven thuis, maken een sneeuwman van drie bollen hoog, wandelen naar het wit in de Bourgoyen.

Zelfs wanneer het smelt, is sneeuw mooi. Niets blubber op de weg, bruine nattigheid op straat. Maar je moet het willen zien, natuurlijk. Gras dat het wit langzaam weer groen kleurt. De druppels aan de lamellen van mijn favoriete kijkhut. De verloren handschoen. Het licht in de lucht.

Home Phone

Project ruimte. 'In de klas hebben we samen naar E.T. gekeken. En toen zei die hoom foon!' (Want Lukas kent met moeite Nederlandse spelling. In het Engels spreekt hij zeker weten nog helemaal fonetisch.) 'Wat betekent dat eigenlijk?'

'Dat hij naar huis wil bellen. Home is huis. Of eigenlijk thuis. Phone is telefoon. Soms ook bellen. Maar E.T. zegt volgens mij phone home, niet home phone.'

'Jawel! Hoom foon!'

Er zit niets anders op dan samen naar de film kijken. Niet slecht voor een gure herfstdag. En jawel, E.T. moet de taal nog leren. In de Nederlands gesproken film zegt hij eerst hoom foon. Daarna phone home. We stoten elkaar aan. Zie wel! En we lachen en we huilen. Zitten op de rand van de zetel omdat we willen dat de extra terrestrial het redt. Huilen dan weer bij het afscheid.

Na de film haal ik mijn oude plastic pop tevoorschijn. Zo eentje, maar dan beduidend kleiner. Na jaren in een koffertje gelegen te hebben, staat E.T. nu terug op een nachtkastje. Met zijn hangbuik en grote ogen.

's Avonds in bed raken we voorzichtig zijn rode vingertop aan. En we fantaseren hoe Lukas hem in zijn kleerkast zou verstoppen, mocht E.T. ooit in de Bourgoyen landen. Hoe hij zijn buitenaardse vriend naar huis zou laten bellen. 'Hoom foon!' 'Phone Home!' En hoe hij hem met zijn fietsje uiteindelijk in veiligheid zou brengen.

Als hier nu maar eens echt zo'n UFO zou landen...

Elliott en E.T. vliegen over het Gentse natuurreservaat Bourgoyen-Ossemeersen. Beeld Schamper. 
Uit een artikel over de mooiste plekjes van Gent. Oorspronkelijke foto: Lamazone.

Griezelboom

Klasuitstap in de Bourgoyen. Onder begeleiding van een meester-in-zijn-vrije-tijd-fervent-natuurliefhebber is dat uitermate interessant.



We spotten allerlei vogels en een gigantische boom die hier eigenlijk niet thuishoort. De exotische naam ben ik bijgevolg alweer vergeten. Nu ben ik daar sowieso niet goed in. Beuk, eik, es. In de lagere school kon ik ze na de les welgeteld een week lang uit elkaar houden, daarna was ik het alweer kwijt.

Fantasienamen onthou ik veel beter. Ik weet de troonboom en de wenteltrapboom nog altijd staan. En hoewel ik veel vaker in de Bourgoyen kom, zag ik, terwijl de kinderen paddenstoelen keken of elkaar met prikplanten en rietstengels ambeteerden, deze keer ook nog een griezelboom. Mijn focus zal wel door het jaargetijde bepaald zijn.


Binnenkort geef ik dus mijn eigen thematische rondleidingen. Naar aanleiding van Halloween of zo...