Binnenskamers

Volgens mij is het zelfs deel van de etiquette: wat binnen de muren van een kasteel gebeurt, komt niet naar buiten. Ik hou mijn aan die etiquette, alleen dit wil ik wel verklappen. Hoe vals de piano ook staat, na 10 jaar huwelijk weten de (tijdelijke) kasteelheer en -vrouw er nog steeds charme aan te geven. Aan hun huwelijk én aan de piano, met een romantische serenade.

Meer kan en mag ik daar echt niet over zeggen. Behalve dat het heerlijk was. Ik heb foto's van alle details, in het echt en in mijn hoofd. Van de kamer met ijzeren bedden die de kinderen meteen omdoopten tot internaat. Van de lange tafel naast de keuken met het doorgeefluik. De High Tea aan de slotgracht. Het walkie-talkie-bos-spel. Het doolhof in het sompige moeras. Van het gezelschap van familie en vrienden. Van de warmte van een geprojecteerd haardvuur. De zon door de oude ramen met golvend glas. Het avondfeest met dresscode 'chateau'. Het keuvelen en biljarten. Van het samenspel van piano, viool en cello. (Dezelfde partituur: 'Speel maar door! Zij volgen jou wel.')

En voor ons ook nog eens foto's van de weg heen en terug. Onvergetelijk.     

Feller dan alle projecties samen

'Zo wijs dat wij in Gent wonen!' Lukas over het Lichtfestival. 'Dat van Jana vond ik het coolste. En op de tweede plaats de draken én de brandweer én de robots.' Zelf hou ik meer van de intieme installaties, maar ik deel zijn nummer 1. Keys of Light, meer bepaald wanneer Jana de gebouwen met pianomuziek doet oplichten.

Hoe ze vastberaden vanuit de wachtrij naar het instrument stapt. 'Oh!' en 'Kijk, een kindje,' hoor ik in het publiek. Rustig slaat ze de eerste noten aan, meteen gevolgd door de eerste lichtimpulsen. Ze komt op dreef, op de gevels aan de overkant van het water spelen de lichtvlakken nu een soort tikkertje. Dan komen er in de partituur in haar hoofd enkele moeilijkere stukken aan. Haar vingers aarzelen een beetje, het licht aarzelt mee en net daarin zit de poëzie. Ze speelt verder en de lichten spelen mee, tot wanneer ze de laatste noten neerlegt.

Schattig en zo, dus krijgt ze meer applaus dan de doorsnee semiprofessionele volwassen pianist van die avond. Met haar blik naar beneden gericht glijdt ze van de pianokruk. Tot ze bij ons staat. Ik zie haar stralen, feller dan alle projecties van het Lichtfestival samen. 'Mama, ik sta te trillen op mijn benen!'

Lukas geeft haar zo fier als iemand die een medaille mag uitreiken een zoen. Wij lachen breed en proberen niet te overdrijven met onze 'waw' en 'mooi!' en 'zo speciaal' en 'kon je de lichten zien?' Zo komt het dat ik de cameraman vergat te vragen waar we zijn filmpje konden terugvinden.

Toen ze speelde, dook hij plots op. Dicht op haar vingers. Zijn camera zag er behoorlijk professioneel uit, het leek alsof hij deel uitmaakte van een officiële pr-ploeg of zo. Als U een filmpje ziet passeren van Keys of Light, 10-jarig meisje met fluohesje, kinderhanden op de toetsen, muziek van Wim Mertens (Close Cover) ... Laat mij iets weten alstublieft.


Edit: Als de lezers van het Nieuwsblad en de Gentenaar ook mee uitkijken, vallen we waarschijnlijk nog wel op dat filmpje.  

Aarzelend

Doe je ogen dicht. Denk de violen weg. Denk er wat haperingen bij.

Je bent bij mij.

Verlangen is wachten

Aaargh! Net nu de cadeautjesdagen voorbij zijn! En tot mijn verjaardag duurt het nog zo lang... Ach wel. Mijn verlangens passen toch niet onder een boom of in een papiertje. Probeer maar eens een elektrische piano in te pakken!

*Knikt.* Ja-ha, dat staat momenteel op mijn lijstje. Op aanraden van mijn pianojuf. Elke keer dat ik de les begin met een verontschuldigend ik-had-niet-zoveel-tijd-om-te-oefenen. Ze weet namelijk ook wel hoe dat gaat. Met kinderen in de buurt moet ik het doen tussen thuiskomen en kinderbedtijd. Al zijn er natuurlijk ergere dingen dan wakker worden van pianoklanken. 

Maar dus. In die luttele uren kijkt er altijd wel iemand een filmpje of staat er een hoorspel op. 'Mama, ik kan niet verstaan wat ze zeggen!' En anders kruipt er eentje op mijn schoot om daarna de toetsen over te nemen. Gedaan met oefenen.

Een elektrische piano zou alles oplossen. Dan kon ik met een koptelefoon op de hele nacht oefenen. Overdag dwars door alle filmpjes en hoorspelen heen. Of tegelijk met de kinderen: zij op het ene klavier, ik op het andere.

Maar ik twijfel. Zo'n ding kost gemiddeld vijfhonderd euro. Tweedehands tweehonderd. En dan ben je niet zeker van de kwaliteit. En zoals altijd wanneer het een hap uit het budget is, laat ik er tijd over gaan. Ondertussen passeren de voor en tegens. 

Op een elektrische piano kun je niet gevoelig spelen. Crescendo, diminuendo: dat doen die toetsen niet. / Maar het zou wel goed zijn als ik meer kon oefenen. / Waar gaan we die tweede piano zetten? Het moet hier niet overvol. / Al zou het wel goed zijn als ik meer kon oefenen. / Onder elkaar afspreken wanneer de ene kan spelen en de ander een filmpje mag kijken, is misschien ook belangrijk. Samenleven, weet je wel. / Een beetje meer oefenen zou toch niet slecht zijn. / Dat de kinderen mij telkens opnieuw diezelfde moeilijke passage horen herhalen is didactisch ook wel een meerwaarde. Na wekenlang stiekem en stil oefenen een stuk ten berde brengen alsof het niets is? Bedriegerij! Nu de dochter zelf leert spelen, kan ik het ploeteren beter tonen, denk ik. Want het is wel wat meer dan vogeltjes, bloemen en dino's aanslaan. / Maar als ik nu wat meer zou kunnen oefenen...

Dat zo'n ding geld kost is dus nog niet zo slecht. Ik wacht, wik en weeg. En ik vraag het aan jullie. Hebben jullie ervaring met elektrische piano's? Doen of niet?

**************

 
Dit is nummer negen. In nummer acht vertel ik over mijn 30-uren-week. Nummer zeven is gênant. Nummer zes maakt nieuwsgierig. Nummer vijf linkt naar zeventien schrijfsels. In nummer vier ontdek je een straffe madam. Nummer drie gaat over ontbijten. Met nummer twee kijk je zo binnen in mijn bureau. In nummer één schrijf ik over de laatste keer. Hoe het allemaal begon, met dat project blogboek, lees je hier en daar.
     

Herfststuk

Als de ochtend nog donkerblauw is en ik met Lukas en mezelf onder de arm de trap af loop, zit zij al achter de toetsen. Nog voor het ontbijt, voor de fietstocht naar school, kringgesprekken, tafeltoetsen en de rest, begint zij haar dag aan de piano.

Alsof het zuurstof is, speelt ze elke keer hetzelfde pianostuk. Een volwassen herfststuk, maar dan trager en zonder versieringen. En net dat. Terwijl de ochtend nog donkerblauw is. Fa kruis, sol kruis. Ze zou dat toch niet mogen doen, 's ochtends van die melancholie in mineur brengen. Vingeroefeningen wil ik horen. Gevoelloos gehamer waarvan mijn oren ineen krimpen. Eender wat. Zolang ik maar met minder tranen vanbinnen kan beginnen aan boterhammen smeren. En de rest.   

  
* Je moet komen luisteren. Dringend. *

De pianostemmer

'En hoe oud is hij nu?' Zes jaar. 'Dan is het al veel te lang geleden dat ik hier was.'

Net als ik gebruikt de pianostemmer ijkpunten in de tijd. De eerste keer was onvergetelijk: Lukas in zijn wipper naast de piano. De tweede keer ergens halverwege vergat ik onze afspraak telefonisch te bevestigen: de stemmer stond hier op goed geluk. De derde keer is Lukas al zes: tijdens de stembeurt gebruikt hij de pianopanelen als autobaan. Zo snel gaat het blijkbaar, van kleine Tarzanbaby tot speelvogel.



Als de pianostemmer ook dit ijkpunt onthoudt, ga ik niet meer zo lang mogen wachten. Zo'n piano moet jaarlijks gestemd worden, ik ga Lukas aansporen om volgende keer 'zeven, meneer' te antwoorden. Ook al is hij tegen dan misschien al tien en worden we toch weer ontmaskerd. Onze pianostemmer vat het verstrijken van de tijd veel te goed.

Voor alle zekerheid dus meteen een afspraak geboekt. Volgend voorjaar. Zodat Jana tenminste met de juiste klanken leert spelen.

Mindfull op de Poel

Het was het vreemdste concert ooit: publiek dat met de rug naar de muzikanten zat, ogen gesloten. Sommigen gingen zelfs op een matje liggen. En of dat werkte! Onder mijn hand voelde ik hoe de wriemelvingers van Lukas langzaam stil vielen. Toen hij ook nog zachtjes begon te hummen, wist ik zeker: die muziek brengt hem helemaal tot rust.

Nu ja, muziek. Juf Isolde noemde het zelf een klankbad, een oormassage. Ik hoorde vogelfluitjes en regendruppels, het gebrom van een cello, natrillende ijzertjes van een duimpiano. Iemand die zacht over het gespannen vel van een trommel of een djembé wreef. Twee houten blokjes op elkaar. Tikkende kralen. Enkele aarzelende pianoklanken.

Ook bij mij vond het allemaal zijn weg naar binnen. Zo ongeveer tot aan mijn middenrif. Mijn ademhaling vertraagde, gedachten vervlogen. En ook al ligt dat Poelparcours nu al weken achter mij, het werkt nog steeds door. Als ik mijn ogen sluit, lig ik in gedachten weer languit op de grond, met de handen van Lukas onder de mijne. Ik hoor de klanken, weet ondertussen dat het fluitje van Jana komt en word vanbinnen helemaal rustig.

Technische storing

Middagpauze. Snel een bericht om te laten weten dat ik niet zo veel berichten kan schrijven.

Onze computer thuis heeft namelijk een technisch mankement. Dat komt ervan als je vanuit je bad films wil kijken... (Wat moest ik anders, met Allerliefste de hele tijd in het buitenland?)

Computerloze avonden zijn zo slecht nog niet. Ik ga ofwel op tijd gaan slapen ofwel veel te laat omdat mijn boek te spannend is. Met andere woorden: ik lees. De was raakt op tijd geplooid. Ik ben opnieuw beginnen tapdansen en oefen veel piano: Big my Secret - voorlopig nog met linker- en rechterhand afzonderlijk; en op eenvoudig verzoek van de kinderen ook dé hit van Frozen - voorlopig nog op 60% van de snelheid.

Maar ik mis het bloggen. Dat wel.

Edit: Ondertussen vul ik aan zoals ik vroeger mijn dagboeken schreef - in retrospectief. Dan was het weer een maand geleden dat ik iets genoteerd had en scheef ik alle belevenissen en overschouwingen van die voorbije maand alsof ik het de avond zelf overpeinsd had.

éééén tweeeee drie pie-aa-noooo

Vandaag is de laatste dag en ik ga het missen. Vooral als toehoorder, dan. Want zelf iets spelen, ho maar!

In de zomer tokkelde ik onder de stadshal een klein zacht stukje. Tussen het ruisen van papier. Aarzelend, zoekend. Want het was alweer veel te lang geleden. In het station hoor ik tot dan toe meestal heuse recitals, aan de Zuid-bibliotheek vaak jongeren die standaard vlotte deuntjes tokkelen, dus excuseerde ik me die keer dat ik zelf achter het klavier ging zitten op voorhand bij het publiek: "dit wil ik eens proberen". Met een kind onder mijn oksel en een sleutelbos op de partituur waar de wind mee speelde, begon ik sommige maten opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

Schaamtelijk / schaamteloos oefenen en plein public. Daarna kwam een man zeggen dat ik niet mag aarzelen en thuis weer de draad moet opnemen.

Zal ik?

Muzikaal

Ze nemen de piano over.
En hoe!

Lukas gebruikt hem als parkeerplek. (Daar moet ik trouwens eens wat op vinden...)

Jana geeft met pictogrammen aan wanneer er wel en niet gespeeld mag worden.

(Ziet U de vinger die verbiedend heen en weer zwaait? Ze heeft er pijltjes bij getekend.)

             

Tsjiepmuile

Toen de pianostemmer deze week alle toetsen aansloeg, zat ik boven op mijn bureau stiekem wat te huilen. Vorig jaar namelijk was Lukas nog mijn kleine baby die in zijn wippertje naar alle klanken lag te kraaien. Dit jaar kon ik het dus niet tegenhouden: nadat de pianostemmer alles op de juiste toon had gekregen, speelde hij een gevoelig stuk vol gezwollen noten. Toen zwol ook mijn hart op, mijn weemoed ging crescendo.

Ik weet niet wat dat is, maar sinds ik kinderen heb... Ik ween tijdens Sporza (op de radio nota bene) als iemand een spannende of schone koers wint, ik ween bij krantenberichten over oorlog en honger, ik ween soms als ik op straat oververmoeide kinderen zie wenen, ik ween als Sinterklaas in Antwerpen aankondigt dat er dit jaar geen stoute kinderen zijn, ik ween bij homevideo's van slechte kwaliteit, ik ween als ik anderen elkaar zie omhelzen, ik ween als ik enthousiaste straatmuzikanten hoor, ik ween bij elke tekenfilm, ik ween bij die aflevering waarin Lisa Simpson afscheid neemt van haar saxofoonleraar, ik ween bij engagement en solidariteit, ik ween maanden vooraf bij de gedachte dat Allerliefste weer naar het buitenland moet, ik ween kortom om alles. Is dat nog normaal? En gaan mijn kinderen binnen een paar jaar ook - zoals ik tegen mijn moeder - zeggen dat ik me een beetje moet vermannen? Terecht misschien?

Tarzan

Mijn piano stond kattenvals, tijd voor een stembeurt. Natuurlijk ben ik blij dat-ie weer juist klinkt. Maar vooral Lukas is tevreden. Hij keek naar de man die allerlei vijsjes aandraaide, af en toe een vreemd soort vork tegen zijn oor hield, toetsen aansloeg. Tijdens de stille momenten - en vreemd genoeg zijn er veel tijdens een stembeurt - brabbelde hij op volle toeren. Zo hard was hij aan het genieten. Op een bepaald moment slaakte hij van pure emotie zelfs een Tarzankreet. Maar U moet wat geduld hebben. Zijn ie-yaaah-ie-yaah komt aan het einde van het filmpje.

Daarom heb ik speciaal voor Lukas de pianostemmer gevraagd dagelijks eens binnen te springen. Tot de dag dat mijn zoon evenveel geniet van mijn getokkel, dan hoef ik die man niet meer in te huren. Dus omwille van besparingen, nu snel... Oefenen!