Bij de pakken

Daar blijven ze hier niet bij zitten.

Geen corona, maar ook geen toerisme. Al sinds april vorig jaar. En dat voelt een land als Vietnam natuurlijk wel hard. Toerisme heeft een groot aandeel in het BNP.

In Hội An ligt dat nog vele keren hoger. Eén op drie of misschien zelfs één op twee ziet zijn inkomsten dalen. Dat zijn niet alleen grote hoteleigenaars en restaurateurs, maar ook - en vooral - lokale gidsen, buschauffeurs, taxichauffeurs, obers, cleaning ladies, naaisters, ambachtslui die anders lantaarns of houten speelgoed maken, uitbaters van een kleine eetstal op de stoep of een winkeltje om de hoek.

Ik weet niet of ze de voorbije jaren veel spaargeld hebben kunnen opbouwen. Zeker is dat deze mensen momenteel maar weinig (kunnen) uitgeven. Daardoor komt nu ook de rest in de problemen. Er worden geen nieuwe brommers meer gekocht. Geen nieuwe kleren. Zelfs marktuitbaters verkopen minder dan anders. 

Zolang de grenzen gesloten blijven, moet nationaal toerisme redding brengen. Om dat aan te zwengelen, draaien ze dit weekend een promofilm in het historisch centrum van Hội An. Er komt een grote show met boten op het water en acteurs in traditionele kostuums. Ze zoeken ook nog dertig expats die als figurant willen optreden. 

Wij passen. De opnames duren uren (tot lang na bedtijd) en we hoeven nu ook weer niet per se allemààl op de nationale televisie te komen. (Allerliefste kreeg voor het werk al genoeg zendtijd.) Hier zijn in principe meer dan genoeg andere expats. 

Maar dat ze in Hội An dus niet bij de pakken blijven zitten. Toeristen zullen er zijn! 

En dan worden ze tot een paar extra's verleid. Kijk maar naar de foto hieronder. Tegenwoordig kun je in het toeristisch infopunt een ao dai huren, een juk met lampionnen en zelfs een professionele fotograaf.

Uniek, zo'n foto op de Japanse brug die niet onder de toeristen bezwijkt. En ook wel... Kassa, kassa. 

Keizer Nomissamoht

Een briefje in de bus. Of we mee op schattenjacht gaan. 'Start op het veldje met de bananenplanten achter het roze huis. Groetjes, keizer Nomissamoht.'

Jana en Lukas hadden het meteen door. Dat zijn Simon en Thomas, in omgekeerde spelling! We fietsen van de eerste hint naar de tweede hint naar de derde ...

Bij het sluishuis vinden we niets. Tot de Vietnamese technicus van dienst een briefje boven haalt. Zoeken we dit misschien? Goed dat we onze dassen om hebben, denk ik, dat maakt meteen duidelijk dat we met een spel bezig zijn. 

En effectief, wanneer we bij de zandput komen, voelt het als een echte scoutstocht. 'Oh!' zeg ik, 'achter de Voskenslaan lag ook zo'n bosje met zand. Met de kabouters gingen we heel vaak in 'twoestijntje spelen. Tot het verkaveld werd.'

Het is ook een probleem in Vietnam. De plekken die niet door infrastructuur (of rijstvelden) zijn ingenomen, zijn als speelplek meestal ongeschikt. Ofwel is er een gevaar voor slangen, ofwel is het ontzettend vervuild. Tussen roestig ijzer en gebroken glas is het niet echt veilig. Open en avontuurlijke speelruimte missen onze kinderen hier het meeste.

Maar misschien, knikken leidster Baloe en ik naar elkaar, dat we hier met gesloten schoenen later nog eens terugkeren voor een postjesspel of zo. We klauteren op de zandberg waar we steeds in wegzakken. De kinderen volgen ondertussen alweer het volgende spoor. 

'Ga naar het graf van Ông Võ Ất.' En van daar door het bosje naar beneden, maar 'pas op voor de gigantische cactussen!' Ik glimlach. Gentse scoutsleiding zou dit soort instructies waarschijnlijk niet zo snel in een zoektocht verwerken. Ze zouden ook geen briefje aan een draaiende ventilator aan het plafond hangen. En de schat zou allicht geen tweeduizend đồng zijn.

Tweeduizend đồng! Daar kun je nog geen ei mee kopen. Dus halen we zelf ijsjes met Oreo en muntsmaak en spelen we Cluedo waarvan we nu pas doorhebben hoe je dat correct moet uitspreken. Zalig. Die leidster Baloe, da's een ferme. 

De volgende dag stuur ik haar nog een berichtje. 'Namens keizer en keizerin Sakulanaj, dank je wel!'

          

Quiz

Kijk aandachtig naar deze tien foto's.

 

  Scroll nu naar beneden.

 

 

 

 

 

 

 

Nog een beetje.

 

Scroll verder.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ga niet meer terug naar boven.

 

Wat staat er op de foto's? Welke lading vervoeren de tien brommers? Schrijf op.

 

 

Ze hadden het allemaal juist. Vijf ploegjes, elk 10 punten. Iedereen bleef op dezelfde positie. 'Spannend!' zei Allerliefste die de quiz presenteerde. 'Want de Biker's ronde is de laatste ronde.' 

Hij vroeg in de laatste ronde ook nog wat motor / brommer in het Vietnamees is. Hoeveel biertjes je mag drinken voor je de baan opgaat. (Antwoord: nul.) Welke logo's ze herkenden. Hoeveel kilometer je moet rijden om van het uiterste Noorden naar het uiterste Zuiden van Vietnam te gaan.

Allerliefste gaat elke woensdagavond quizzen. 

Donderdagochtend legt hij ons aan het ontbijt altijd een paar vragen voor. Jana en Lukas lossen die graag op. Tijd om voor hen ook een keer zo'n avond te organiseren, dacht ik.

En ik vroeg zijn teamgenoten om een paar leuke en goede vragen. Schakelde G. in en bedacht er zelf ook nog een paar. Betrok er de gap year studenten bij. Vroeg de lokale expat Deli of ik hun zaaltje boven mocht gebruiken. Prikte een datum en liet Jana uitnodigingen versturen. 

Haar ploeg eindigde als eerste. Zoete overwinning op de jongens die tweede plaats haalden. Lukas eindigde met The Losers als derde. Maar als je de eindpunten door leeftijd en aantal deelnemers zou delen, waren zij de feitelijke winnaar.

Dat van deelnemen en winnen en wat nu belangrijker is... Ze hadden een fijne vrijdagavond, de tieners van Hội An. Daar doen we het voor.

En het antwoord? 

Eieren, hoepels, eenden, geld, bloemen, ijzer, vissen, spiegel, manden, jars.