Ook dit jaar: klimweekend

In het langste en mooiste weekend van het jaar gaan we naar Fontainebleau. Vaste afspraak met de klimvrienden van Allerliefste. Hun vrouwen ken ik al van toen we nog kabouters waren, het is dus ook een weekend met mijn vriendinnen.

Dit jaar verleggen we het naar een ander moment. Tijdens onze Belgische vakantie. Minder lang, dichter bij. Wij zo blij dat we mee kunnen! Ik klets en zing en kijk. We klimmen, we koken, we wandelen.

Tussen de windmolens en de velden. Nu ik de foto's selecteer, merk ik veel meer landschappen dan anders. Dat zacht glooiende en die zon door de wolken, bomen zo breed dat ze niet in beeld passen en dan daaronder een kapelletje... Die dingen zie je in Centraal Vietnam maar zelden. Daar zijn het tempels, metershoge palmbomen en heldergroene rijstvelden. Elk landschap zijn eigen schoonheid.

Maar het schoonste is toch wel de troep in dat landschap. Hoe die meanderend door de holle wegen trekt. Hoe de beweging stokt als het bos verboden gebied blijkt. Samen omkeren en verdergaan.

Als de veiligheidsvrijwilliger zegt dat het kan, samen rennen. Zo'n 20 meter, zo snel we kunnen, snijden we de hoek van een regionale rally af. Samen luisteren we naar het gebrul van motoren. Daar in het dal van de vallei, daar rijden de racewagens.

We wandelen samen verder. De vier jongens en de baby. De meisjes en de paarden. We steken samen een stroompje over. En iets later beslissen we samen, haast zonder overleg, om in een weide neer te strijken en naar de rally te kijken.  

Ook op de klimrots gaat alles vanzelfsprekend. De crashpads worden over een aantal ruggen verdeeld, broodjes worden voor iedereen tegelijk gesmeerd, kinderen worden in een klimgordel gehesen, spelletjes worden gespeeld, baby's worden met liedjes gesust, gespannen spieren worden op bewondering onthaald en àlle persoonlijke prestaties worden geprezen.

Want klimmen doe je wel samen, maar alleen tegen jezelf. Er is geen onderlinge competitie. Om ter hoogst, om ter snelst, om ter sterkst, daar doen we niet aan mee. Het gaat om jezelf overwinnen, in onze groep krijgt iedereen applaus. Ieder voor zich op de muur, en toch samen. 

En dan 's avonds, elke avond, kampvuur. Een vork als microfoon en samen liedjes kwelen. Samen de slappe lag krijgen van de bonte avond die de kinderen voorbereid hebben. De volgende ochtend samen paaseieren zoeken. 

Samen de kamers ontruimen en samen een krop in de keel krijgen als we vertrekken. Want het is niet alleen terug naar Gent, het is ook bijna terug naar Vietnam. En we gaan elkaar samen missen.

Kleur op de klimmuur

Die enkele bewegingen die Allerliefste gisteren op de Marble Mountains uitprobeerde, hebben in hem iets wakker gemaakt. Wanneer Lukas verderop in de straat met het vriendje maar vooral met de X-box gaat spelen, fietst hij met Jana naar een klimmuur in hartje Hội An.

Het is maar een kleine muur, zegt Allerliefste, geschikt voor verjaardagsfeestjes en zo. 'Maar het is beter dan niets.'

Ik slik wanneer we aankomen. Klein? Maar ben wel blij dat de kleuren van de touwen zo goed bij haar kleren passen. 

 

En dan is het eindelijk! aan hem. Terwijl de uitbater zekert, komt zijn vrouw kijken. Zij neemt nu de telefoon over. Filmpjes en foto's hoogst waarschijnlijk al lang ergens op het internet te vinden. 

Rrrrrrrrradio Fontainebleau

Alle vaste ingrediënten, van bij het vertrek al. Koffer vol bagage? Aan mijn kant is altijd nog plaats...  Ik ben het gewoon om op de bestuurderszetel tussen allerlei laatste losse dingen geklemd te zitten. Hoe gek het ook mag lijken, op den duur wil ik alleen zo nog op weekend.

Voor het boeket voor mijn verjaardag / onze huwelijksdag / moederdag wring ik me zelfs graag in extra bochten. Tot voorbij Parijs. Dan: aanmelden bij het onthaal, slagboom omhoog, in het zwembad.


Ja, een foto van het waarschuwingsbord. Ik wilde deze keer namelijk ook de kleinste details in me opslaan. De klimfoto's kent U al, en ook hoe het er tussendoor in dat oeroude bos aan toegaat. Maar er is nog meer wat Fontainebleau zo fantastisch maakt.  

Ik krijg het niet op foto, het gaat hem om de sfeer. En de kleine rituelen, telkens weer. Ze spelen met de walkie-talkies. Ik eet te veel chips. We lezen boekskes. Ze springen op alle (on)mogelijke momenten in het zwembad, onder of zonder toezicht. Op het einde van alweer een klimdag sprokkelen we samen hout in het bos. De kinderen durven iets niet te vragen, zo in het Frans, en doen het uiteindelijk toch. Op de rotsen dagen de klimmers elkaar uit, moedigen ze elkaar aan. We zingen het avondlied, daarna zwermen de kinderen in hun pyjama's uit (naar de tent, het toilet, het kraantje om tanden te poetsen). De nachten zijn zo koud. We smelten marshmallows. Het zwembad is zo koud. ('Maar neen! Als je blijft bewegen is het goed te doen.') Die wandelende crashpads op weg naar het klimgebied blijven grappig. We bestellen minstens één keer pizza. In het bos zijn altijd alle hangmatten bezet. Ik kan alweer bijna niet geloven dat de natuur die rotsblokken daar echt zomaar uitgestrooid heeft. We komen steevast mensen tegen die we op de een of andere manier kennen. Er worden kampen gebouwd. We spannen een shelter tegen de regen. De zonnecrème wordt doorgegeven. We smeren broodjes aan de lopende band. Met de topo in de hand trekken de klimmers naar kindvriendelijke routes. Er zijn minstens vier BBQ-stellen mee. De kinderen krijgen zetjes en aanwijzingen. Ze spelen op de minigolf en de speeltuin. Ik eet elke ochtend een croissant én een chocoladekoek. Klimschoenen worden afgewisseld met slippers. Op het einde neemt iedereen overschotjes mee naar huis. 
 

Bovenop al die vaste ingrediënten komt elk jaar een ander sausje. De ene keer is dat oranje, de andere keer roze. Deze editie was de rode draad een simpel touwtje: één keer spelen en mijn hele jeugd kwam terug. Er was een spontaan dansfeestje tussen de tenten. En een verse baby. Er zat een roedel wolven op de raadsrots, huilend in het bos. En alle hits van Kinderen voor Kinderen passeerden de revue.

Je kon met de walkie talkie een verzoeknummer aanvragen, kort daarna schalde 'Op een onbewoond ei-eiland' door het bos. Door dat veel te kleine luidsprekertje klonk dat meteen als radio, dus vulden de kinderen het al snel aan met interviews, weerberichten, nieuwsflash, rubriekjes. Zie ook de titel van deze post. Alleen al van de redactievergadering van Radio Fontainebleau kan ik U uitgebreid verslag doen, maar U verstaat het zo ook wel: ik heb er elke seconde van genoten. Voor onze (voorlopig) laatste keer waren alle vaste ingrediënten er, een heus radioprogramma en nog veel meer. Het is dus met veel heimwee, maar gelukkig nog meer mooie herinneringen dat we nu voor een paar jaar onze klim- en kampeerspullen opbergen.

Basecamp

Zolang de kinderen kleuters waren, zaten we met een aantal moeders op een centrale plek in het bos. Vanaf ons picknickdeken telden we de kuikens die om ons heen scharrelden. Nu de kinderen niet meer zo piep zijn en ik af en toe wat minder moederkloek, kan ik zelf die rotsen op. Ook de andere moeders zitten niet meer allemaal op het picknicklaken.

Het basecamp ziet er daardoor helemaal anders uit. Vaders in de weer. Zelfredzame kinderen. Gezellig boel.

Mijn zwaartepunt

'Niet zo trekken op uw armen, durf op uw benen vertrouwen! Ge moet dicht bij de rots blijven, uw zwaartepunt meer naar voor bewegen. En nu, duwen op uw voeten. Geen schrik hebben, ge kunt het.'

Ze hebben makkelijk praten, Allerliefste en zijn klimclub. Met hun jarenlange ervaring en hun training op de muur. Bij mij is het meer dan tien jaar geleden. Tien! En van de eerste keer op echte rotsen. Dan geen schrik hebben, dat gaat niet vanzelf.

Dat komt ervan, als je op het jaarlijkse bolderweekend per se wil meedoen. Er zijn minder foto's van de klimmende kinderen. (Terwijl ik op het gele parcours zwoegde, klommen zij zomaar eventjes een niveau hoger.) In ruil daarvoor: schaafwondjes en spierpijn. Maar dus ook: aanwijzingen en aanmoedigingen.

Het was precies wat ik nodig had. Ik spande mijn spieren en overwon mijn schrik. Dat van dat zwaartepunt, dat wil ik het komende jaar ontdekken door met Allerliefste wat vaker mee binnen te klimmen. Om dan volgend jaar nog meer ongebruikte spieren te ontdekken en het gevoel te hebben dat die duik in het zwembad echt wel verdiend is.

Ik ga op reis en ik neem mee

Ik heb een excell-document vol bagagelijsten. Aantal T-shirts en onderbroeken per persoon. Zonnecrème en andere dingen die we zeker niet mogen vergeten. Handig, zou je denken, maar ik gebruik die lijsten bijna nooit. Want de kinderen worden groter, dus het pispotje dat we het ene jaar nog meenemen om te kamperen, is het volgende jaar al niet meer nodig. En wanneer je op fietsvakantie vertrekt, heb je niets aan het overzicht van een vliegtuigreis.

De enige lijst die ik blijf aanvullen is die van Fontainebleau. Elk jaar in het mooiste weekend van het jaar gaan klimmen, is elk jaar ongeveer dezelfde spullen bijeenharken. Recent aangevuld met volgende items:

1. Klimkaarten. Lukas volgt graag parcourtjes, ook op rotsen.

2. Hangmat. Altijd plezant.

3. Marshmallows. De plaatselijke supermarkt is soms uitverkocht. Ook handig is zo'n klapstoeltje vanwaar je met je stok vol zoetigheid als een visser in het vuur kan hengelen. En zalf. Suiker brandt door.

4. Walktietalkies. Contact houden in het grote bos.

Vier nieuwe vakjes op de bagagelijst.

Klimketting

'Als je het fluitsignaal hoort, zo snel mogelijk verzamelen op de centrale plek. Als je de weg niet meer terugvindt, blijf ter plekke wachten, wij komen je zoeken. Eenmaal aangekomen op de top altijd neerzitten. En nooit maar dan ook nooit onder een klimmer staan, wij zullen jullie wel spotten.'

Nadat we de basisregels hadden overlopen, mochten ze zich net als vorig jaar en het jaar daarvoor gaan uitleven op de rotsen. Ze deden het enthousiast en verantwoord tegelijk. Vaak leek het zelfs alsof er nog een vijfde regel was. De regel van grenzen verleggen en elkaar aanmoedigen. Kijk maar naar de reeks.

Bovenop zo'n rots is niet veel plaats, af en toe moet de kinderen daar doorschuiven. Maar van bovenaf of van beneden, iedereen roept even hard. 'Zet je hand zus, je voet zo. Kom op, je kunt het!' Ik vind die onuitgesproken vijfde regel een hele schone regel.

Bleau

In de huisregels staat: de klimzaal is geen speelzaal.
Sorry, maar daar kunnen wij ons niet aan houden.

Maar ze klimmen ook echt, hoor.

Roze bomma

Omdat we ons vorig jaar zo goed gedragen hadden, mochten de gezinnen in het lang weekend weer mee met de klimvrienden. Boulderen in Fontainebleau. Dat begint te lonen. De kinderen kennen ondertussen klimgrepen waarmee ik mijn vingers zou breken.

In het echt ging het zo. (Zoek de twee verschillen.)

Overal lagen dikke matten en waren er handen van papa's.

En dan plots, hup, krijgen ze een zetje en zijn ze vertrokken. Die rots over. Die spelonk in.

Het worden échte, dat weet ik wel zeker.

Echte klimmers. Die de rots desnoods op hun turnpantoffels veroveren en wankelend op hun korte benen een crashpad op de rug nemen.

Echte kampeerders. Die zich niet laten doen door regen en kou, dan maar een kampvuur stoken, mopjes vertellen en hun eigen lijflied verzinnen.

ik heb een roze bomma (het publiek herhaalt: ik heb een roze bomma) die komt uit Mexico-o (die komt uit Mexico-o) ik heb haar leren klimmen (ik heb haar leren klimmen) in Fo-ontainebleau (in Fo-ontainebleau)! En van je hela-hela-enzovoort.

Echte vrienden.