Rrrrrrrrradio Fontainebleau

Alle vaste ingrediënten, van bij het vertrek al. Koffer vol bagage? Aan mijn kant is altijd nog plaats...  Ik ben het gewoon om op de bestuurderszetel tussen allerlei laatste losse dingen geklemd te zitten. Hoe gek het ook mag lijken, op den duur wil ik alleen zo nog op weekend.

Voor het boeket voor mijn verjaardag / onze huwelijksdag / moederdag wring ik me zelfs graag in extra bochten. Tot voorbij Parijs. Dan: aanmelden bij het onthaal, slagboom omhoog, in het zwembad.


Ja, een foto van het waarschuwingsbord. Ik wilde deze keer namelijk ook de kleinste details in me opslaan. De klimfoto's kent U al, en ook hoe het er tussendoor in dat oeroude bos aan toegaat. Maar er is nog meer wat Fontainebleau zo fantastisch maakt.  

Ik krijg het niet op foto, het gaat hem om de sfeer. En de kleine rituelen, telkens weer. Ze spelen met de walkie-talkies. Ik eet te veel chips. We lezen boekskes. Ze springen op alle (on)mogelijke momenten in het zwembad, onder of zonder toezicht. Op het einde van alweer een klimdag sprokkelen we samen hout in het bos. De kinderen durven iets niet te vragen, zo in het Frans, en doen het uiteindelijk toch. Op de rotsen dagen de klimmers elkaar uit, moedigen ze elkaar aan. We zingen het avondlied, daarna zwermen de kinderen in hun pyjama's uit (naar de tent, het toilet, het kraantje om tanden te poetsen). De nachten zijn zo koud. We smelten marshmallows. Het zwembad is zo koud. ('Maar neen! Als je blijft bewegen is het goed te doen.') Die wandelende crashpads op weg naar het klimgebied blijven grappig. We bestellen minstens één keer pizza. In het bos zijn altijd alle hangmatten bezet. Ik kan alweer bijna niet geloven dat de natuur die rotsblokken daar echt zomaar uitgestrooid heeft. We komen steevast mensen tegen die we op de een of andere manier kennen. Er worden kampen gebouwd. We spannen een shelter tegen de regen. De zonnecrème wordt doorgegeven. We smeren broodjes aan de lopende band. Met de topo in de hand trekken de klimmers naar kindvriendelijke routes. Er zijn minstens vier BBQ-stellen mee. De kinderen krijgen zetjes en aanwijzingen. Ze spelen op de minigolf en de speeltuin. Ik eet elke ochtend een croissant én een chocoladekoek. Klimschoenen worden afgewisseld met slippers. Op het einde neemt iedereen overschotjes mee naar huis. 
 

Bovenop al die vaste ingrediënten komt elk jaar een ander sausje. De ene keer is dat oranje, de andere keer roze. Deze editie was de rode draad een simpel touwtje: één keer spelen en mijn hele jeugd kwam terug. Er was een spontaan dansfeestje tussen de tenten. En een verse baby. Er zat een roedel wolven op de raadsrots, huilend in het bos. En alle hits van Kinderen voor Kinderen passeerden de revue.

Je kon met de walkie talkie een verzoeknummer aanvragen, kort daarna schalde 'Op een onbewoond ei-eiland' door het bos. Door dat veel te kleine luidsprekertje klonk dat meteen als radio, dus vulden de kinderen het al snel aan met interviews, weerberichten, nieuwsflash, rubriekjes. Zie ook de titel van deze post. Alleen al van de redactievergadering van Radio Fontainebleau kan ik U uitgebreid verslag doen, maar U verstaat het zo ook wel: ik heb er elke seconde van genoten. Voor onze (voorlopig) laatste keer waren alle vaste ingrediënten er, een heus radioprogramma en nog veel meer. Het is dus met veel heimwee, maar gelukkig nog meer mooie herinneringen dat we nu voor een paar jaar onze klim- en kampeerspullen opbergen.

Basecamp

Zolang de kinderen kleuters waren, zaten we met een aantal moeders op een centrale plek in het bos. Vanaf ons picknickdeken telden we de kuikens die om ons heen scharrelden. Nu de kinderen niet meer zo piep zijn en ik af en toe wat minder moederkloek, kan ik zelf die rotsen op. Ook de andere moeders zitten niet meer allemaal op het picknicklaken.

Het basecamp ziet er daardoor helemaal anders uit. Vaders in de weer. Zelfredzame kinderen. Gezellig boel.

Mijn zwaartepunt

'Niet zo trekken op uw armen, durf op uw benen vertrouwen! Ge moet dicht bij de rots blijven, uw zwaartepunt meer naar voor bewegen. En nu, duwen op uw voeten. Geen schrik hebben, ge kunt het.'

Ze hebben makkelijk praten, Allerliefste en zijn klimclub. Met hun jarenlange ervaring en hun training op de muur. Bij mij is het meer dan tien jaar geleden. Tien! En van de eerste keer op echte rotsen. Dan geen schrik hebben, dat gaat niet vanzelf.

Dat komt ervan, als je op het jaarlijkse bolderweekend per se wil meedoen. Er zijn minder foto's van de klimmende kinderen. (Terwijl ik op het gele parcours zwoegde, klommen zij zomaar eventjes een niveau hoger.) In ruil daarvoor: schaafwondjes en spierpijn. Maar dus ook: aanwijzingen en aanmoedigingen.

Het was precies wat ik nodig had. Ik spande mijn spieren en overwon mijn schrik. Dat van dat zwaartepunt, dat wil ik het komende jaar ontdekken door met Allerliefste wat vaker mee binnen te klimmen. Om dan volgend jaar nog meer ongebruikte spieren te ontdekken en het gevoel te hebben dat die duik in het zwembad echt wel verdiend is.

Ik ga op reis en ik neem mee

Ik heb een excell-document vol bagagelijsten. Aantal T-shirts en onderbroeken per persoon. Zonnecrème en andere dingen die we zeker niet mogen vergeten. Handig, zou je denken, maar ik gebruik die lijsten bijna nooit. Want de kinderen worden groter, dus het pispotje dat we het ene jaar nog meenemen om te kamperen, is het volgende jaar al niet meer nodig. En wanneer je op fietsvakantie vertrekt, heb je niets aan het overzicht van een vliegtuigreis.

De enige lijst die ik blijf aanvullen is die van Fontainebleau. Elk jaar in het mooiste weekend van het jaar gaan klimmen, is elk jaar ongeveer dezelfde spullen bijeenharken. Recent aangevuld met volgende items:

1. Klimkaarten. Lukas volgt graag parcourtjes, ook op rotsen.

2. Hangmat. Altijd plezant.

3. Marshmallows. De plaatselijke supermarkt is soms uitverkocht. Ook handig is zo'n klapstoeltje vanwaar je met je stok vol zoetigheid als een visser in het vuur kan hengelen. En zalf. Suiker brandt door.

4. Walktietalkies. Contact houden in het grote bos.

Vier nieuwe vakjes op de bagagelijst.

Klimketting

'Als je het fluitsignaal hoort, zo snel mogelijk verzamelen op de centrale plek. Als je de weg niet meer terugvindt, blijf ter plekke wachten, wij komen je zoeken. Eenmaal aangekomen op de top altijd neerzitten. En nooit maar dan ook nooit onder een klimmer staan, wij zullen jullie wel spotten.'

Nadat we de basisregels hadden overlopen, mochten ze zich net als vorig jaar en het jaar daarvoor gaan uitleven op de rotsen. Ze deden het enthousiast en verantwoord tegelijk. Vaak leek het zelfs alsof er nog een vijfde regel was. De regel van grenzen verleggen en elkaar aanmoedigen. Kijk maar naar de reeks.

Bovenop zo'n rots is niet veel plaats, af en toe moet de kinderen daar doorschuiven. Maar van bovenaf of van beneden, iedereen roept even hard. 'Zet je hand zus, je voet zo. Kom op, je kunt het!' Ik vind die onuitgesproken vijfde regel een hele schone regel.

Roze bomma

Omdat we ons vorig jaar zo goed gedragen hadden, mochten de gezinnen in het lang weekend weer mee met de klimvrienden. Boulderen in Fontainebleau. Dat begint te lonen. De kinderen kennen ondertussen klimgrepen waarmee ik mijn vingers zou breken.

In het echt ging het zo. (Zoek de twee verschillen.)

Overal lagen dikke matten en waren er handen van papa's.

En dan plots, hup, krijgen ze een zetje en zijn ze vertrokken. Die rots over. Die spelonk in.

Het worden échte, dat weet ik wel zeker.

Echte klimmers. Die de rots desnoods op hun turnpantoffels veroveren en wankelend op hun korte benen een crashpad op de rug nemen.

Echte kampeerders. Die zich niet laten doen door regen en kou, dan maar een kampvuur stoken, mopjes vertellen en hun eigen lijflied verzinnen.

ik heb een roze bomma (het publiek herhaalt: ik heb een roze bomma) die komt uit Mexico-o (die komt uit Mexico-o) ik heb haar leren klimmen (ik heb haar leren klimmen) in Fo-ontainebleau (in Fo-ontainebleau)! En van je hela-hela-enzovoort.

Echte vrienden.

Vlakbij

En dat Fontainebleau, dat ligt dus vlakbij Parijs. Omdat we toen niet op de Eiffeltoren raakten, ondernamen wij een nieuwe poging.

Wij, dat zijn een paar 'vrouwen van', Lukas en zijn nieuwe vriend Daan.

Tot we de wachtrij zagen. Wie van de andere kant van de wereld komt, wil misschien graag uren aanschuiven. (Hoewel, een ticket kopen kan ook online.) Maar voor ons was het geen optie.

Dus deden we iets anders héél toeristisch: varen op de Seine.

langs "de Nortedame", Lukas' favoriete gebouw

En dan toch nog: vliegeren in het park aan de Eiffel.
   

Makkie Oranje

Fontainebleau. Ik was er nog nooit geweest, maar wat een prachtig bos! Samen met de klim-makkers van Allerliefste klauterden we dit weekend op en af de robuuste rotsblokken die daar als een handvol kloeke knikkers tussen de bomen gerold zijn.

Dat klimmen werkt met kleurcodes. De kinderen vonden alles oranje.
Van het laagste niveau, zo makkelijk.

(Ik niet, voor mij volstond het te kijken naar het spel van zon en schaduw op de spieren van een paar mannelijke armen en benen. Bij momenten stonden die wel héél strak gespannen en leek het niet toch zo héél gemakkelijk. Wel aangenaam om zien. Maar ik wijk af.)

Voor de kinderen was het klimbos dus één grote speeltuin. De rotsen noemden ze allemaal 'makkie oranje'. Op den duur klonk het als een zelfstandig naamwoord. Alsof je vanaf nu als bergbeklimmer kunt kiezen tussen de Kilimanjaro, de Mont Blanc of de Makkie Oranje.

(Al blijft een beetje hulp welkom.)