Flaporen

To mask or not to mask, dat is hier al lang de vraag niet meer.

Het is warm, het is vochtig, het is zwaar ademen en moeilijk spreken. Het is ambetant en tegen Corona zeker niet afdoende. Maar wij dragen ze, punt uit.

Mijn oren zien er van af. Die rekkers, daar heeft niemand het over! Flaporen, een belangrijke bijwerking van de strijd tegen het virus.

Tot ik deze zag passeren. Uitverkocht!

Vandaag ben ik zelf met stof en knopen in de weer. Want zo'n haarband ziet er niet uit, maar flaporen nog minder.

Edit: Maar kijk hoe schoon! Deze scout verlicht alvast dat ene ongemak van mensen in de zorg...
                        

Singer Singer naaimasjien

School opnieuw gestart, ik keer terug naar het huishouden. De tijd gaat snel voorbij met foto's sorteren, machines draaien, schrijven, naar de markt slenteren, was ophangen, lezen, bij de buurvrouw langsgaan, de afwas wegwerken, een dutje doen, was plooien, naaien.

Ik heb het voorbije jaar niets genaaid en heel wat in te halen. Terwijl de naald ratelt, daagt het me hoe goed en ook wel divers ik bezig ben. Shirtje van een Belgisch vriendje. Nu draagt mijn jongen zalmroze. Hier in Vietnam. Verstel ik op een Koreaanse Singer. Geleend van een Canadese. Met muziek in mijn oren. Eerst uit Mali, dan Mexico. En uiteindelijk deze Italiaan.

Ja, in die stemming ben ik. Eclectisch. 

Onder een dikke laag stof

Draadjes en resten stof overal. Precies zoals de laatste keer dat ze dagenlang stikte. Toen waren het topjes en rokjes die ze voor de spiegel paste.

Deze keer zijn het T-shirts en broekjes voor haar knuffels, met uitsparing voor het staartje van de hond. Een heuptas voor zichzelf, met apart vakje voor haar pen. Een haarband voor mij, bloemetje erop. Romeins kleed voor een project, met veel drapperingen.

Opnieuw overal draadjes en restjes stof. En een dikke laag bewondering.

Wie speelt daar in de gordijnen?

Ik zal U zeggen wie! Mijn kinderen en hun nichtjes. Zelfs het allerjongste neefje heeft vandaag een broekje uit gebloemde gordijnstof aan. Dat is allemaal de schuld van The Sound of Music. En van mijn schoonmoeder.

In het rust- en verzorgingshuis waar ze werkt, zingt zij vandaag als een echte Maria van do-re-mi. De kleinkinderen zijn Von Trapp. Ze kennen de noten en de bijhorende gebaren. Ze weten wanneer ze blij achter hun Moeke Mieke Maria moeten huppelen. Alsof ze niet op een vlak podium staan, maar in een lieflijke Alpenweide.

                    

 

Ik schat dat de gemiddelde bejaarde van nu tussen de 30 en 50 jaar was toen de film in 1965 uitkwam. Keken sommigen toen met hun kinderen naar musicals? Gingen ze voor die affiche naar de cinema? Herinneren ze zich dat verhaal nog? Zullen ze de scène vandaag herkennen? The Sound of Music werd een wereldwijde hit, het moet haast wel.

Ik hoop het. Wie weet zingen sommige bewoners straks wel mee. Eerst ritmisch: 'Als je leest dan begin je met ABC.' Daarna melodieus: 'Als je zingt dan begin je met do en re.'

(En draag je dus ook kleren van gordijnen.)

Pedaal

Gezocht: pedaal van een Bernina naaimachine, B 330. De machine gaat nog aan - ik zie lichtjes op het scherm -, maar bougeert niet meer als ik de pedaal induw. Het internet zegt mij dat ik eerst eens moet proberen met een andere pedaal. Om uit te vissen: ligt het aan de pedaal of hapert er iets aan de motor binnen in mijn machine, zonder dat het schermpje dat toont?

Nu ben ik dus op zoek naar zo'n testpedaal. Iemand?

Fair wear Friday: speelkleren

Het idee stamt uit mijn scoutsverleden. Op kamp neem je niet je mooiste kleren mee, maar kleren die vuil kunnen worden. Kleren die mogen verkleuren in de zon. Die brandsporen, modderbaden, verfspatten en mosvegen verdragen. Kleren die niet per se het kamp moeten overleven. Speelkleren dus.

Nog steeds als ik op reis ga, pak ik speelkleren in. Kleren die al wat afgedragen zijn, zo kan ik ongestoord de kinderen spaghetti over me heen laten morsen, op een stoeprand gaan zitten omdat de wachtrij voor het museum te lang is, tijdens een boswandeling aan een tak blijven haperen, in het gras gaan liggen, een snel smeltend ijsje overnemen, ... U snapt het wel.

Volgens Allerliefste is dat niet helemaal logisch. Op reis kom je nog eens op de foto! Dan wil je er toch goed uitzien? Daarom probeer ik van die speelkleren af te stappen en al eens iets moois in de valies te steken. Met een klein hartje. Want wat als ik dat favoriete rokje niet meer kan dragen in het dagelijkse leven? Wat als die ene T-shirt die overal bij past onherroepelijke schade oploopt? Want ook dat is duurzaam: zorg dragen voor je kleren zodat ze zo lang mogelijk meegaan en je niets nieuws hoeft te kopen.

Sinds kort heb ik er iets op gevonden. Kleren die langzaam opschuiven naar de categorie speelkleren, geef ik een tweede leven. Ze worden weer mooi, komen terug in vorm en tegelijk is het niet zo heel erg als het op reis onder de vlekken zonnecrème komt te zitten.

Neem nu dat recykleren van T-shirt naar topje. Op Pinterest staan tal van voorbeelden en ik heb inderdaad nogal wat T-shirts waarvan de stof aan de schouders te dun en vormeloos wordt, terwijl de rest nog goed zit. Als verknipt topje daarentegen dienen die oude T-shirts perfect. Daarmee kan ik op reis zelfs redelijk stijlvol buitenkomen, beter dan in mijn speelkleren alleszins.

En ongelooflijk, op 10 minuten is dat klaar! Dus kon er voor de dochter ook nog eentje af.

********************

Dit bericht past in een reeks over faire kleren. Op vrijdag ga ik (soms!) in mijn kleerkast op zoek naar broeken, rokken, bloesjes, kleedjes, schoenen, ondergoed en kousen die eerlijk gemaakt zijn. Dat wil zeggen: kleren die de katoenboeren én de textielarbeiders in goede werkomstandigheden konden maken en waarvoor ze een deftig loon kregen. Daarom. 
Zin om mee te doen met Fair wear Friday? Mail Lies!

Fair wear Friday: onoverdraagbaar

Bijna nooit in de wasmand met tweedehandskleren: jongensbroeken. Want nog voor een jongen zijn broek kan ontgroeien, heeft hij de knieën al versleten. Jongensbroeken zijn onoverdraagbaar. Maar goed dat hij de tweede in de rij is en de unisex broeken van zijn oudere zus kan kapot spelen.

Ze gaan mee tot op de laatste draad. Fase 1 met lange pijpen. Die fase begint altijd hoopgevend. Zo'n broek lijkt bij aanvang altijd slijtvast. Tot de stof rond de knieën toch dunner begint te worden. Dan zit er plots razendsnel een grote scheur in. Fase 2 met knielappen. Die ook haast onmiddellijk loslaten en meestal duurder zijn dan de tweedehands broek in kwestie. Fase 3: afgeknipt en omgezoomd tot korte broek.

Ik denk dat zowat alle moeders met zonen die truuc kennen, niets nieuws onder de zon. Maar wat ben ik blij dat er zon is! Tot minstens midden oktober hoop ik dat het korte-broeken-seizoen kan duren. Dat slijt beduidend minder.

(Onoverdraagbare kleren van de zus zijn truitjes met lange mouwen. Die hangen tijdens als dat knutselen in de klei, de lijm, de verf. Vlekken die er niet meer uit gaan.)

********************

Dit bericht past in een reeks over faire kleren. Op vrijdag ga ik (soms!) in mijn kleerkast op zoek naar broeken, rokken, bloesjes, kleedjes, schoenen, ondergoed en kousen die eerlijk gemaakt zijn. Dat wil zeggen: kleren die de katoenboeren én de textielarbeiders in goede werkomstandigheden konden maken en waarvoor ze een deftig loon kregen. Daarom. 
Zin om mee te doen met Fair wear Friday? Mail Lies!

Groeifeest: in de tuin

Na het groeifeest op school was er tijd voor een groeifeest privé. Iets feestelijks en iets met betekenis moest het worden. Zo kwamen we vanzelf uit bij het thema 'slingers', een verwijzing naar haar geboortekaartje. Nu ze zelf kan schrijven, was het aan haar.


We fietsten naar een tuin met wel 100 meter slingers in de bomen. Vooraleer de ruime familie en vrienden daar zouden komen voor 'taard en ijs', hielden we eerst een onderonsje. Haar peter en meter, haar grootouders en wij.

Die opsplitsing in twee delen tuinfeest met eerst beperkte en daarna uitgebreide invités kwam er om praktische redenen. Ik zag het niet helemaal zitten om onmiddellijk na het feest op school van de receptie weg te hollen om alles klaar te zetten. Tuintafels met couverts en een overvloed aan eten en drinken. Dus vroegen we eerst het intieme clubje, daarna pas de grote kring. En wijs dat dat was! Ik had het zo niet voorzien, maar op die manier kregen haar meter en peter ruim de tijd voor hun symbolische geschenken.

Een houten groeibakje met zaaigoed en een handleiding die leidt tot oogsten. Veel water en twee lieve woordjes per dag, daar groei je van. Als de groenten oogstklaar zijn, is ze welkom om samen soep te komen maken.Een krans met zelfgemaakte parels in haar lievelingskleuren, met in het midden uit fimo een vraag- en uitroepteken. Treffend voor een nieuwsgierig aagje dat graag in het middelpunt van de belangstelling staat, een vraagstaartje met trekkerscapaciteiten en veel zin voor initiatief.

Wat zag ik haar genieten toen haar meter en peter die cadeaus uitpakten en toelichtten. Verlegen en tegelijk trots. Haar aandacht gericht op al die lieve woorden speciaal voor haar, ondertussen niet goed wetend waar kijken.

Hetzelfde gebeurde tijdens ons cadeau. Allerliefste en ik maakten een boek met het verhaal van haar knuffeldoek, tot nu een rode draad in haar leven. Kijk hoe ze keek. Hoe ze moest lachen om haar prille jaren. Hoe ze soms een beetje stil werd van melancholie en het liefst in Allerliefste wilde wegkruipen.

Toen was het 3 uur in de namiddag ...

Verstelavond

Hou mij tegen, ik word een echte huisvrouw! Zo dacht ik onlangs tijdens het klein verstelwerk (dat woord alleen al, schiet mij maar...), kom ik doe er nog eentje bij.

Nu reken ik er op dat mijn overvolle job mij verder weerhoudt van dit soort uitspattingen. Zo'n minidas is echt prutswerk! Wat mij betreft is alleen die ene pop uitgerust om buiten te gaan ravotten.

Doe de Koi

Er bestaat voor alles een dag en zaterdag was het aan het deeltijds kunstonderwijs. Op de gelijknamige website is het niet te vinden, maar tussen 14 en 16 uur konden kunstenaars van alle slag met hun zelfgemaakte Koi aan de Graslei en Korenlei meelopen in een optocht.

Wij zochten in de buurt ook het water op en organiseerden een eigen tochtje.

Wie volgend jaar met ons wil meestappen, krijgt hier alvast de instructies voor een eigen exemplaar:

(c) Deeltijds Kunstonderwijs, maar vraag me niet precies wie...

Lelijk veilig fietsmandje

Ik weet het wel, fluo is tegenwoordig hip. Van boekentassen tot in het interieur, van schoenen en handtassen tot en met volwassen rompers (echt waar), fluo is overal.

Toch associeer ik het nog steeds met de jaren '80. En met hesjes. En daar doe ik niet - ik herhaal: niet - aan mee. Het mag nog zo veilig zijn, elegant is het niet. Kinderen komen er mee weg, zeker als het zo mooi gepimpt wordt. En het is in de winter ook écht veel zichtbaarder. Maar een hesje? Neen, bedankt!

Wat ik met mijn fiets aan vrijheid en voetafdruk win, boet ik nu al in aan elegantie.

Bijvoorbeeld. Omdat rokjes en kleedjes maar moeilijk in een regenbroek gepropt raken, draag ik om te beginnen heel vaak een broek. En met die regenbroek aan transformeer ik vanzelf in een Michelin-mascotte. Omdat ik als de dood ben dat mij iets gebeurt, draag ik ook een helm. (Gelukkig vond ik een stijvol exemplaar. Al veel complimenten en vragen naar "waar koop je dat" gekregen.) Dan zijn er nog het gepuf en gezweet waarmee ik soms ergens aankom en de brilglazen die bij de overgang van buiten naar binnen beslaan. En de bagage die ik telkens mee binnen zeul omdat je op een fiets nu eenmaal niets diefstalvrij kunt achterlaten.

Moet daar dan echt nog zo'n hesje bij? Jawel, want het ís veel veiliger. Zeker tijdens de winter, in de donkere ochtendspits en avondschemering. Dus doe ik fluo. Maar niet op mijn lijf. 

.



Deze week zag ik de zon opkomen op weg naar school en ondergaan tijdens het avondeten.
Dus bijna - oh bijna! ik kijk er al naar uit - mag dat fluo er weer af.

Gaatjes

Nog twee stukken voor de oma-doos:

* Een T-shirt met een gaatje en over dat gaatje een erfstuk. (Als het eens een héél klein gaatje is, strijk ik deze erover.)

* Een broek met gaatjes en over die gaatjes helemaal niets. (Opgestreken lapjes komen telkens weer los bij zoveel speelplaatsplezier.)

Vrije tijd die niet vrijblijvend is

Daar in die scoutsgroep in de Brugse Poort / Rabot hebben ze in het begin van de vergadering altijd een groepsaantreden. Dan scandeert elke tak zijn kreten en dreunt de wet op. U zou eens moeten zien hoe overtuigd Jana met één vingertje in de lucht zegt: "Een kapoen is klein maar dapper. Een kapoen staat steeds paraat!"

Daarna komen alle andere takken en tot slot de leidingsploeg. Met dat ene schone zinnetje dat ik zelf nog vanbuiten ken: "We spelen een spel dat niet luchtledig is in vrije tijd die niet vrijblijvend is." 

Het bewijs dat ook de vrije tijd van de ouders niet vrijblijvend is: 

(De voorbije dagen heb ik een hele tros dassen genaaid.)

Et voilà

Klaar? Moederen maar.

Al moeten ook poppenmoeders goed kunnen knopen...

Poppendraagdoek

Zoals ik beloofd had, hierbij een handleiding voor het maken van een draagdoek voor poppen (nu ja, een draagdoek voor kinderen, waarin ze hun poppen kunnen dragen...)

Noot: Het is de eerste keer dat ik zo'n tutorial maak. De foto's zijn allicht niet altijd even duidelijk, misschien zijn er soms wat teveel en soms wat te weinig. Ik weet het niet. (En misschien is het ook de laatste kaar dat ik zo'n handleiding opstel: als ik de hele tijd moet opruimen en foto's trekken, gaat dat naaien niet echt vooruit. Om te beginnen snap ik al niet hoe de anderen zoveel kunnen produceren, laat staan dat ik begrijp hoe ze dat ook nog eens allemaal kunnen vastleggen. Zucht.)


Maar dus. De handleiding. (Ik weet niet hoeveel U van naaien kent, dus doe ik het vrij uitgebreid...)

Massaproductie

Voor die Togodag deed ik dus van massaproductie.
Tien poppendraagdoeken voor op de rug.
Nog een stuk of wat buideldraagdoeken in kindermaat.

Afrikaans getint.
Want behalve dit stofke, kreeg ik van mijn schoonmoeder nog een andere rol uit Congo.
Eerst wist ik niet wat ik daarmee zou aanvangen, maar uiteindelijk heeft het zeer goed gediend.

De draagdoeken raakten zelfs niet allemaal op één foto. Hieronder ziet U alvast de collectie poppenrugdragers. De werkwijze daarvan volgt later nog wel eens, alsook die van de minibuideldoeken. (Later. Nu ga ik eerst wat uitrusten.)

Kwakkelweer

Eerst leek de lente goed op gang te komen. Mijn collega's en ik aten onze boterhammen buiten en stroopten onze broekspijpen op om die winterbenen wat Vitamine D te gunnen. Lang voor ze ook maar iets van kleur konden krijgen, werd het weer grauw, koud en nat.

De natuur is in de war. Eerst begon alles te schieten, moesten we ons in de tuinkamer reppen om te kunnen zaaien en planten. Toen stopte alle groei en staan zelfs de bloemen aan de Coupure er verpieterd bij (toch in vergelijking met vorig jaar).

Ook ik ben in de war. Wordt het geen tijd om de centrale verwarming uit te zetten? Dat wilden we na de paasvakantie doen, maar 's morgens is het nog zo kil in de badkamer... Staat die bij U ook nog op?

Het moeilijkste twijfelgeval echter is de kwestie van de pantoffels. Ik had mijn teennagels al gelakt om weer op blote voeten te kunnen lopen, of als het moest in Birkenstocks (dat houdt de voetzool toch een beetje warm...) Was me dat een ontgoocheling! De pantoffels die ik al had opgeborgen, moest ik op mijn knieën weer vanachter de achterste schoendoos tevoorschijn halen. En voor die van Jana die al bijna helemaal versleten en iets te klein zijn, ondernam ik een tweede poging tot zelfgemaakte pantoffels.

Na de vorige keer, is het er evenwel niet erg op verbeterd. Ik had nog ergens een werkwijze uit Cool Baby liggen en dacht hoogmoedig "Hoe moeilijk kan zoiets zijn?" Oud truitje van Lukas uitgekozen en verknipt volgens het beproefde systeem.

Me aan het naaien gezet met als resultaat:

1. Pantoffels waar ze niet in past. Als ze al haar tenen en enkels door het veel te smalle gat kan wringen, dan knappen de naden van de zool.

2. Een verknipt, te klein truitje voor Lukas, zonder zakken. Wat zal ik daar eens mee gaan doen? Aan iets creatiever dan een bodywarmer waag ik me voorlopig niet.

Het toppunt? Bij haar is het wel gelukt!

Conclusie? Dat beproefd systeem moet ik definitief afzweren. Zeker nu Jana denkt dat het dé aanpak is. Terwijl ik bezig was voor haar, zag ik haar op dezelfde manier pantoffels maken voor Lukas.

Pantoffels doe ik niet meer. Alstublief, word mooi weer!

Leeslinten

De stapel verstelwerk is - kletsen met mijn logerende zus - eindelijk gezakt tot aanvaardbare hoogte, en terwijl ik toch bezig was met garen wisselen, naaivoet veranderen, andere naald opsteken voor elk klein prutske, stikte ik een paar leeslinten:

Het principe is simpel: steek de paperclip vooraan, verleg het leeslint telkens naar de juiste pagina.

Inspiratie vond ik bij dit exemplaar. Op de eerste foto van deze post zie je hem onderaan, ik kocht het ding ooit in Bozar en vind hem sindsdien altijd terug in de boeken die Allerliefste leest. Dus maakte ik wat exemplaren bij, hier wordt eigenlijk wat teveel door elkaar gelezen.

Tafeltent-twijfel

Recykleren nummer 6 kwam er na veel twijfels.

Sloefen

Helaas hebben ze zijn maat niet meer in de Hema, anders kocht ik Lukas daar gewoon een paar sloefen. Niet dus, en daarom maakte ik zelf vilten slofjes. Volgens dit patroon, gevonden bij Riet.

Of eigenlijk: ik maakte één vilten slofje, de bovenkant bedekt met een "floeren" stofrestje en vond dat al ferm oké. Dat de stof een keer ontglipte aan mijn transportvoetje maakte het helemaal handmade, echt une pièce unique.

En een pièce unique bleef het: één schoen, géén paar schoenen. Lukas pastte er namelijk niet in. Zijn maat had ik nochtans juist gemeten. Misschien ietwat atypisch: thuis staat geen printer en dus vergrootte ik het beeld tot zijn voetje op het scherm pastte. Daarna tekende ik het van de computer over op papier. Een beetje zoals in die mop van het domme blondje dat fouten delete met tipp-ex op het scherm. Of positiever: een beetje zoals vroeger, toen je tekeningen overtekende door ze tegen het raam te houden.

Daar kan het dus echt niet aan liggen...

Het is de opening waar hij zijn voetjes moet inwurmen, die is te klein. Moet ik dan maar het meisjesmodel van Riet nemen en dat een beetje verstoeren? Of nog eens naar de Hema gaan?