donderdag 13 juni 2019

Valiezen verkoop

In een expat gemeenschap staat de zomer in het teken van komen en gaan. Families die verder trekken, willen minstens de helft van hun huishouden kwijt. Nieuwkomers hebben allerlei gerief nodig dat voor het welzijn van de planeet niet per se spiksplinternieuw moet zijn. Tijd voor een rommelmarkt.

In het organiserend comité passeren allerlei namen. Als ze het over garage sale en flea market hebben, ben ik mee. Garageverkoop en vlooienmarkt. Tweedehands spullen worden consequent pre loved items genoemd, ook dat kan ik volgen. Als ze het over car boot sale hebben, moet ik om uitleg vragen. Het gaat om de verkoop vanuit een autokoffer, car trunk ofte car boot.

Dan komt Hannah met luggage rummage op de proppen. Wablieft? Het betekent zoveel als snuffelen door de bagage. 'Past goed bij al dat verhuizen hier,' zegt ze. 'En we kunnen de markt met vintage valiezen aankleden.' Ik leen die van mijn grootouders uit en pleit en passant voor een naam die ook niet Engelstaligen verstaan. Second hand market komt er onder te staan.

In internationaal gezelschap zijn er voor de invulling van rommelmarkt even veel ideeën als er namen zijn. Ik verkoop alles aan bodemprijzen, anderen hopen dat hun kraam opbrengt, nog anderen willen winst voor het organiserend team. Er is discussie of de opbrengst geheel of gedeeltelijk naar een goed doel mag gaan. Of er geen, weinig of veel eten en drinken moet zijn. Of professionele verkopers toegestaan zijn. En zo ja, volgens welke criteria. Lokaal? Duurzaam? Zelfgemaakt?  

Op de speelplaats worden de twee goalen voor andere doelen gebruikt

We raken eruit en eindigen zelfs in stijl. Of hebt U misschien ooit al een rommelmarkt gezien met bar en relaxzone? Lukas ligt de hele namiddag in de kussens te lezen, de complete verzameling loser-dagboeken die ik op de kop wist te tikken.

Er is een weggeef tafel vol gerief waarvoor je zelfs geen duizend đồng (4 cent) meer kunt vragen. Een kleine boekenruilkast, zo'n minibibliotheek die werkt volgens het principe take one, leave one. Een gratis muziekoptreden.

En vier grote bakken waarin marktkramers hun onverkochte spullen kunnen deponeren. Doneren. De schoenen, kleren, boeken en huiswaar gaan naar lokale ngo's.

Maar het beste van al... Er worden zowaar Belgische wafels verkocht.


woensdag 12 juni 2019

Bamboo Bucks

  • Niet aanraken.
  • Blaas of peddel je boot voorwaarts.
  • Zinken mag, zolang je maar de eindmeet haalt.
  • De scheidsrechter heeft altijd gelijk.

Een goed spel heeft soms maar weinig regels nodig.


    Op het einde van het schooljaar wordt vooral gefeest, van het officiële leerplan wordt zelden nog iets geleerd. Hoewel. Bovenop klasuitstap, family fun afternoon, eindvoorstelling en slaapfeestje ook een markt. Waardoor de kinderen plots héél veel leerden.

    Sparen. Maanden op voorhand begonnen Jana en Lukas bamboo bucks te verzamelen. Papieren schoolgeld dat ze in de klas konden verdienen door bijvoorbeeld extra netjes te schrijven, hun huiswerk of bibliotheekboek ruim op tijd in te dienen en dat soort dingen. 'De hele klas heeft vandaag goed gezwommen, we hebben allemaal vijf bamboo bucks gekregen!'

    Businessplan opstellen en investeren. Op de markt kun je goederen verkopen of diensten aanbieden. Denk slijm, limonade, haarbandjes, oud speelgoed, zelfgemaakte badbommen, glazuurkoekjes. Goederen zijn dingen die je kunt vastpakken. Nagels lakken, een beyblade hoekje, voetmassage, handlezen, portretschilderen en zo vallen onder diensten. Kostprijs voor dit soort kraampjes: twintig bamboo bucks.

    Organiseer je een voorstelling - filmvertoning, goochelshow, kooksessie - dan huur je voor dertig bamboo bucks een heel klaslokaal af. Samenwerken mag. Enkele weken voor de markt start, dien je je voorstel in, ondertekend door de ouders.

    Wij zetten onze handtekening onder het cupcake kraam dat Jana met Anna en Marlou wil opzetten. JAM's eetcafé. En twee handtekeningen onder de boat race van Lukas. De kinderen betalen netjes hun huurgeld en bedenken hoeveel ze moeten bakken, het boodschappenlijstje voor de ingrediënten, het ideale parcours, de spelregels. Zie helemaal bovenaan. 

    Prijs bepalen en winst maken. Omdat de waarde van bamboo bucks niet zo duidelijk is, hanteren de kinderen een flexibel prijsbeleid. Kwestie van vraag en aanbod. 'We zullen wel zien hoe duur de  concurrenten zijn en wat onze klanten willen betalen.' Er wordt onderhandeld zoals op een Vietnamese markt en winst gemaakt.

    Uitgeven. Zonder consumenten geen volwaardige markt, zonder shoppen geen plezier van je winst. Daarom hebben de meeste stalletjes een bordje met open/closed. Lukas laat zijn waterbaan regelmatig onbemand achter, Jana verdeelt aankopen en verkopen over haar vriendinnen. Zij komt met een zelfgemaakte bladwijzer thuis, hij met een "steen" waarin een schat verborgen zit.

    's Avonds tellen ze de resterende bamboo bucks die ze de komende dagen in de klas kunnen spenderen aan computerspelletjes, leestijd tijdens de rekenles en allerlei VIP behandelingen. Uit de kleiklompt graaft Lukas een knoert van een parel op.




    Tot zover de economische beginselen. Er komt ook wat marketing en communicatie bij kijken. Jana hangt haar posters op strategische plaatsen, zoals boven de lavabo bij de toiletten.

    En een paar principes van duurzaam ondernemen. Ik vouw melkkartonnen bootjes en help Lukas een herbruikbaar wedstrijdschema opstellen. Verder is de markt zelf eerder een soort ruileconomie, met een alternatieve munt. Bovendien startte elk kind met een basisinkomen. Niet helemaal volgens het kapitalistisch model dus. 

    Hoewel. Het (tweede en) laatste uur van de markt is voor echt. Dan zijn ook leerkrachten en ouders welkom. Eerst langs de bank waar je echt geld tegen de schoolmunt kunt ruilen. De koers bedraagt 20.000 VND voor 5 BB, door die hoge bedragen lijkt de Vietnamese đồng soms meer op monopoliegeld dan de bamboo bucks. Dan langs de kraampjes. 

    Te overwegen voor uw volgende schoolfeest? Veel geleerd. Relatief weinig werk voor de leerkrachten. Een beetje geld in het laatje. En ook nog eens plezant.

    zaterdag 8 juni 2019

    Vuurwerk

    Het wemelt hier van de Belgen, de laatste tijd. En de Brazilianen. Vanavond zal er wel voor iets tussen zitten. Dan nemen onze Pyrotechnics het op tegen Fogo de Artifício do Brasil.





    Afgezette straten, er wordt veel volk verwacht. Wij gaan natuurlijk ook naar de kwartfinale kijken. Vanop een rooftop bar bij de rivier. Samen met collega's en partners van zijn werk en wat volk van de ambassade. Klein feestje.

    Want België-Brazilië in Vietnam, zo vaak gebeurt dat nu ook weer niet. Ik laat nog wel iets weten als we de finale halen.
       

    donderdag 6 juni 2019

    Balans

    Een jaar geleden landde Allerliefste in Vietnam. De job riep, er zat niets anders op dan hem als een voorpost vooruit te schuiven. Driehonderdvijfenzestig dagen later is het tijd om de balans op te maken. Wat is goed aan het leven hier? Wie en wat missen we? Verder nog voornemens?

    Belangrijke indicator voor mij is niet alleen wat er bij het eetstalletje gezegd wordt, maar ook wat ondertussen gebeurt. Jana en Lukas bestellen bánh xèo, ik salade met banana flower, Allerliefste een kom phở. In het Vietnamees. Dat charmeert de uitbaatster zodanig dat ze Allerliefste nog wat woordjes bijleert. 

    Onderweg naar het stalletje op de markt hebben we naar Rodrigo gezwaaid, op de terugweg komen we Alison en Amada tegen. 'Waar zijn jullie geweest?' vraagt ze terwijl ze haar brommer en haar dochter naast onze fietsen intoomt. 

    We hebben hier elk ons lievelingseten! Steeds vaker komt er een klik in ons contact met de Vietnamezen! Allerliefste krijgt basaal vat op de taal, een hele prestatie! We kennen hier steeds meer mensen! En dan zijn er nog al die andere dingen die we ondertussen zo vanzelfsprekend vinden! 

    En dat is het natuurlijk niet, onze kring en zelfvertrouwen groeien hier nog elke dag. De volgende driehonderdvijfenzestig dagen worden ongetwijfeld ook nog bijzonder (en) uitdagend. Maar so far, so good.  


    Edit: De volgende dag maakt ook de school de balans op. Tijdens de portfoliogesprekken worden de kinderen geprezen om hun vooruitgang op alle vlak. Engels en goed in het vel, wiskunde en vriendjes maken. Als ik denk aan nog geen driehonderdvijfenzestig dagen geleden, dan is de evolutie inderdaad ongelooflijk en valt de balans ontzettend positief uit. 
      

    zondag 2 juni 2019

    Een rietje was oorspronkelijk echt

    Lees eerst dit, over het gi-gan-tisch probleem van plastic afval in Vietnam. En dan nu mijn bekentenis. Ik heb het soms moeilijk met die focus.

    Natuurlijk moeten we single use plastic vermijden. En als het niet anders kan, moet het netjes opgehaald en gerecycleerd. Het is absoluut hoera dat Vietnam op dat vlak een paar voortrekkers heeft.

    Meestal buitenlanders, af en toe (en gelukkig steeds vaker) hippe, jonge Vietnamese ondernemers. Dankzij hen zijn hier ecoboerderijen, afvalvrije winkels (mijn buurvrouw!), duurzame doe-, ruil- en ontmoetingsplaatsen, groene groentewinkels annex dierenasielen en laboratoria die met plastic experimenteren.

    Het zijn plekken die herbruikbare rietjes verkopen. In alle maten en materialen. Siliconen, glas, metaal of bamboe. Juist omdat het daar een beetje wringt, wil ik over die rietjes eerst even uitweiden.




    Ik heb zelf altijd vier metalen rietjes bij, ze klingelen in mijn handtas. Als ik het niet vergeet, het zinnetje is nog lang geen automatisme geworden, bestel ik mijn drankje zonder plastic rietje. No sugar, please. And no plastic straw. Không đường. Không có ống hút nhựa.

    Als de bediening het niet vergeet door te zeggen aan de keuken en de keuken het niet vergeet niet in mijn glas te stoppen, zij hebben immers ook zo hun automatismen, dan krijg ik een drankje zonder. Goede bedoelingen zijn er dus wel, mijn handtas klingelt vrolijk, maar in de praktijk komt er zelden iets van terecht.

    Daarom pakken de Earth Ambassadors van Green Shoots, een clubje gemotiveerde groene jongeren op de internationale school, het anders aan. Ze proberen cafés en restaurants te motiveren om geen plastic rietjes meer te gebruiken. Een campagne bij de bron, dat werkt.


    Vaak voert Allerliefste ook campagne. Als ze tijdens het afruimen vragen of het lekker was, zegt hij 'ja, maar zonder rietjes zou het nog lekkerder zijn.' Echt waar, de volgende keer drinken we daar uit een bamboe exemplaar.

    Het rietje dat voor het milieu waarschijnlijk nog het vriendelijkst is. Bamboe is herbruikbaar én natuurlijk afbreekbaar. Vandaar dat we zulke rietjes ook naar België hebben meegenomen. Eigen naam en lokale lampionnen in het bamboe gebrand, een beter cadeau vonden we niet meteen.

    Geef Tâm uw briefje met namen en zij brandt ze in bamboe 

    Misschien dat alleen rietjes van wild gras (of limoengras) het nog beter doen dan bamboe. Als ik er zo eentje in mijn glas krijg, moet ik denken aan het feit dat wij een rietje, thuis in Gent, vroeger een strootje noemden. We hadden er van plastic die niet wegwerp waren. Met een krul erin. Je moest eerst heel hard zuigen, pas dan kon je de chocomelk overkop zien gaan.

    Het waren de strootjes voor zondagochtend. Tijdens de week geen strootje, geen rietje. Pas toen ik hier in Vietnam een holle grasstengel in mijn glas kreeg, had ik het door. Daar komen die woorden natuurlijk vandaan! Vroeger dronken mensen door een holle rietstengel of een lange strohalm.

    Het is dat ik in Vietnam een buitenlandse ben en veel tijd heb om over duurzame rietjes na te denken. Idem voor de kinderen, de school laat geen gelegenheid voorbij gaan zonder de wegwerp variant te verdoemen. One straw at the time moeten de leerlingen van de internationale school hier de wereld redden.

    Het is daar dat het een beetje wringt. We moeten de rietjes blijven oprapen, zegt deze zwerfvuilraper, maar tegelijk nog méér proberen doen. Want rietjes zijn maar een fractie van het plastic afval. En plastic afval is maar één aspect van de milieu crisis.

    Voor buitenlanders die hier niet verder kijken dan hun rietje lang is, en ook voor de internationale school, lijkt het mij goed om te beseffen dat wij meer vervuilen dan de doorsnee Vietnamees. De doorsnee Vietnamees die elke aankoop inderdaad in een apart plastic zakje steekt en zijn afval gewoon op straat of strand gooit.

    Wij, buitenlanders, hebben misschien herbruikbare rietjes, boodschappentassen en drinkflessen, maar ook meer kleren, elektronica en spullen tout court. We nemen misschien minder vaak de brommer, en sommigen consequent de fiets, maar wel heel vaak een taxi. We gooien geen afval op straat, maar laten met z'n allen de airconditioning zoveel harder draaien. We zijn met een paar vegetariërs, maar eten doorgaans meer vlees dan op het gewone Vietnamese menu staat. En we vliegen vaker en verder.

    Dan vind ik soms dat we over die plastic rietjes van de Vietnamezen niet onnozel moeten doen. 
       

    zaterdag 1 juni 2019

    Mei nikske platsticvrij

    Akkoord, we zijn begin juni, maar dat maakt geen verschil. Geen enkele maand is hier plasticvrij. Voor elke boodschap een plastic tas, een gemiddeld huishouden gebruikt er vier per dag. Daarnaast ook nog wegwerp waterflesjes en plastic rietjes.

    Samen met China, Thailand, Indonesië en de Filipijnen is Vietnam een van de grootste plastic vervuilers ter wereld. Jaarlijks gaat hier zo'n 28 tot 73 miljoen ton plastic, oftewel 6 procent van het wereldwijde volume, op de landfill en in de zee. (Cijfers.)

    We zien de gevolgen elke dag en doen daarom regelmatig mee aan een opruimactie. Die van een paar maanden geleden, met haar klas, was de meeste indrukwekkende.




    Omdat het niet zomaar wat afval verzamelen was. Onder leiding van Ever Green Labs moesten we dat afval ook sorteren. En was het totaalvolume al deprimerend indrukwekkend, dan werd het nog indrukwekkender, en deprimerender, toen we soort per soort bij elkaar zagen liggen.




    Goed, op de foto zien we er ook wel blij uit. Want trots op wat we in minder dan een uur verzameld hebben. Zoveel om te recycleren! Tot de mensen van Ever Green Labs uitleggen wat dat betekent. Om te recycleren heb je zuiver plastic nodig. 

    De wikkel van een ijsje alleen al bestaat uit gemiddeld zeven lagen! Bovenop de aluminium folio die de verpakking waterdicht moet maken, ligt nog een laag waardoor het ijs niet naar aluminium smaakt. Over de laag waarop het logo gedrukt wordt, nog een laag waardoor de inkt niet afgaat. Enzovoort.

    Er is hard plastic en zacht plastic. Gekleurd en niet gekleurd. Een slipper bestaat uit schuimplastic en ander plastic. Van een waterflesje kun je de dop makkelijk afschroeven, maar dan zit die plastic ring er nog steeds rond. Een aansteker heeft binnenin een zacht plastic buisje, een gekleurd omhulsel en bovenaan nog hard zwart plastic. (En een ijzeren wieltje.)

    Elke soort vraagt om andere verwerking. De meeste plastic producten zijn alles behalve geschikt om te recycleren. Het strand opkuisen is een goed begin, maar daar mag het niet bij blijven. 








    En dan heb ik U de hoop plastic flessen nog niet getoond, de doorzichtige en de gekleurde. Indrukwekkend, zo veel afval. We laten het strand gedeprimeerd en nog lang niet proper achter en brengen onze verzameling naar het eigenlijke labo van Ever Green Labs.

    Dat bezoek beurt ons een beetje op. Van nauwkeurig gesorteerd plastic maakt het labo nieuwe materialen. En niet alleen fruitschalen, linialen en sleutelhangers die de wereldwinkel zou kunnen verkopen. Ze blijven experimenteren, hersmelten het plastic ondertussen tot volwaardig bouwmateriaal. Stevige buizen waarmee je stellingen kunt bouwen en stenen van isomo. Piepschuim producten hebben een hoge isolatiewaarde voor temperatuur en geluid, ideaal voor niet dragende tussenmuren.

    Op het dak gooien we het plastic in de juiste afvalkoker. Beneden in de container wordt elke soort tot een nieuw product gesmolten 



    Volgens het Groene Labo moet de hele wereld dringend aan de R van Re-duce, Re-use, Re-cycle. En in tweede instantie aan de R van Re-form.

    Als U ooit naar plastic Azië zou reizen, dan kunt U alvast iets doen met die eerste twee R-en. Neem in uw bagage een regenjas mee, dan hoeft U hier geen kleurrijk flutgeval te kopen. Pak ook een herbruikbare boodschappentas in. Zo weinig als zo'n linnen ding weegt, zo veel zakjes kunt U hier uitsparen.

    Plastic per plastic, zo zullen we moeten werken aan de R van Red-onze-planeet.
       

    dinsdag 28 mei 2019

    Drie gedachten

    Nu ik het toch over typische expat gedachten en gevoelens heb, drie die ik de voorbije weken gelezen en bekeken heb.


    1. Over wat het met je doet als je niets begrijpt en het voordeel daarvan. Uit Neither here nor there, van Bill Bryson, die door Europa reist en - tot ontsteltenis van zijn vrienden - alleen maar Engels spreekt.

    That's the glory of foreign travel, as far as I am concerned. I don't want to know what people are talking about. I can't think of anything that excites a greater sense of childlike wonder than to be in a country where you are ignorant of almost everything. Suddenly you are five years old again. You can't read anything, you have only the most rudimentary sense of how things work, you can't even reliably cross a street without endagering your life. Your whole existence becomes a series of interesting guesses.

    Het maakt de dingen niet alleen mysterieus interessant, maar ook heel rustgevend. In de talen die ik spreek, kan ik niet niet lezen. Hier kan ik alle infoborden, reclamepanelen, aankondigingen langs mij heen laten glijden. Het is niet de enige reden waarom ik hier waarschijnlijk geen Vietnamees ga leren, maar ik vind het alvast heerlijk dat er zo veel minder informatie binnenkomt.

    Hiervan versta ik maar één woord


    2. Over grote beslissingen nemen en hoe beangstigend dat kan zijn. Uit reeks 2 van Gilmore Girls, deze scène in aflevering 8, waarin Lorelai twijfelt over haar grote droom om een eigen hotel uit te baten. 

    Luke: You're just scared. Just like everybody else when they are taking on something big.
    Lorelai: Well, then what does everybody else do to get through this feeling?

    Luke: They run in the back, throw up, pass out and smack their head on the floor. [...] Look there is no button to push to get you through this. You just gotta jump in and be scared and stick with it untill it gets fun.

    Ook al is het niet definitief, we zijn wel ver verhuisd. Ik herinner me alsof het de voorbije nacht was, want 's nachts is het altijd erger, hoe gigantisch beangstigend die beslissing was. Paniek, ook fysiek.

    Ik weet ondertussen dat er inderdaad geen knop is en geef daarom graag deze goede raad: ondersteun mensen die grote stappen zetten. Of ze nu hun eigen zaak opstarten, van werk of woonplaats veranderen, beslissen om wel of geen kind te nemen, iedereen twijfelt bij de levenskeuzes die hij/zij moet maken. Als het zover is, kun je alle aanmoediging gebruiken.


    3. Over wat mij binnenkort staat te gebeuren. Uit Een redelijk gelukkig huwelijk van Fien De Meulder.

    Expats hebben de onaangename neiging om domweg te verhuizen, net als je ze graag begint te zien.

    Deze zomer vertrekt een Duitse familie terug naar huis. Jana doet het goed met de dochter, ik met de moeder, de families met elkaar. Ik ben benieuwd en bezorgd om wat dat met ons gaat doen. Alweer afscheid nemen en een beetje opnieuw beginnen.

    Ik klamp mij vast aan de woorden van Nadine. 'Zoals bijna alles in het (buitenlands) leven, is ook dat een leercurve. Je moet erop vertrouwen dat ook deze zomer weer mensen zullen komen, naar Vietnam en in jullie dagen.' En dat ze volgend jaar hoe dan ook hier op vakantie komen.  
        

    maandag 27 mei 2019

    Een politiek eiland

    We hebben onze verhuis verwerkt en zijn hier steeds meer op ons gemak. We hebben al een paar keer bezoek ontvangen en afscheid genomen. We zijn zelfs al een keer naar ons thuisland over en weer gegaan. We hebben ons ritme en netwerk gevonden. Voor sommige nieuwkomers zijn we al bijna anciens.

    Zodra ik denk dat ik het leven in het buitenland ondertussen wel ken, komt er iets nieuws op me af, een situatie of een gevoel waar ik nog mee moet leren omgaan. De verkiezingen, bijvoorbeeld. De lokale stemronde van oktober 2018 hebben we ook vanuit Vietnam meegemaakt, ik dacht dat ik voorbereid was.

    Wanneer onze volmacht zondag voor ons stemt, is het hier al bijna avond. Pas de volgende dag zien we de resultaten van de voorbije verkiezingen. Het tijdsverschil zorgt voor vertraging, de afstand ook voor vervreemding. Behalve aan Allerliefste kan ik niemand uitleggen wat ik denk, wat ik voel.

    Mensen weten hier vaak niet waar België ligt, laat staan dat zo'n klein land ook nog eens opgesplitst is. Bovendien kennen ze hier het systeem van democratische verkiezingen niet. Verschillende partijen, hoe werkt dat? Wat bedoel je met kieskringen? Wat is extreem rechts en het cordon sanitaire?

    Toen afgelopen herfst een van de drie belangrijkste kopstukken stierf, vergelijkbaar met onze minister president, was dat nauwelijks onderwerp van gesprek. Het maakt hier namelijk niet uit welke politicus die post gaat overnemen, het beleid blijft toch hetzelfde. Dat van de partij.

    Niet dat ik in België altijd van alle politiek op de hoogte was. Of over elke waan van de dag een mening had. Alleen zou ik nu zo graag een paar mensen willen spreken, delen wat ik denk en voel. Trots en verdrietig tegelijk, bijvoorbeeld, om het eiland dat Gent blijkt te zijn. Zo eenzaam als het progressief is.

    Liever nog dan zelf praten, wil ik iemand horen zeggen dat het allemaal nog wel zal meevallen. Ik ben geschrokken van de verdeeldheid onder de kiezers en bang dat de rechtse partijen het mandaat gaan krijgen om de patstelling te doorbreken. In de kranten lees ik maar weinig commentaren die gerust stellen en de analyses van Allerliefste doen dat ook al niet. 

    Ik moet er na deze verkiezingen aan wennen. Geen oudere collega op het werk die een en ander in (historisch) perspectief plaatst, geen vrienden om iets mee te gaan drinken en een vrolijkere noot aan te slaan, geen familiebijeenkomst die als uitlaatklep kan dienen. Hier zitten wij, een beetje zoals Gent, eenzaam op ons eiland in Vietnam.
     


    zaterdag 25 mei 2019

    Erover is mooier dan erdoor

    Tussen Đà Nẵng en Huế liggen de bergen van Hải Vân. Je kunt erdoor, via een lange stinkende tunnel. Of erover.

    Erover is mooier. Veel toeristen maken er een (halve) daguitstap van.


    Een paar barakken op asfalt! Wie huurt daarvoor nu een brommer of een jeep?

    Dat begrijp je pas als je voorbij drie bouwvallige steenhopen klimt. De verdedigingsforten van de vroegere keizer van Huế liggen er niet zo goed bij, maar het uitzicht is wel adembenemend. 

    Net als de rit heen en terug. We stoppen onderweg bij een afdak met plastic stoelen, nu er geen buslading toeristen zit. Zicht op de immense baai, tegelijk haven van Đà Nẵng. 



    Daar op het strand zien we precies de camping die eerder als eens op mijn internet gepasseerd was. Iets verder, in het groen, de trein die we op weg naar hier altijd maar kruisten. Sporen en overweg midden in de stad, dat is hier heel gewoon. 

    We zeggen al zo lang dat we hier ook eens de trein willen nemen. De trein naar Huế, die we vandaag eerst door de stad en daarna door het Bạch Mã National Park naar de Hải Vân-pas zagen rijden. De trein in Hà Nội, waarvan Allerliefste al een paar filmpjes stuurde, toen hij voor het werk in de hoofdstad was en even tijd had voor een koffie.

    Terug thuis begint Lukas te plannen. 'In de zomer stoppen we onderweg naar het Noorden eerst in de treinstraat van Nội.' Omdat het volgens hem nu eenmaal zo uitkomt met de treinuren, gaan we daar ontbijten, middag- en avondeten. 'Maar eerst, een van de volgende weekends, naar de keizerlijke stad. Met de trein! Dan zullen we niet alleen door en over de Hải Vân-pas gegaan zijn, maar ook erlangs.' 
                

    donderdag 23 mei 2019

    Prospectie


    We gingen natuurlijk eerst naar het lotusmeer, waar we tussen duizenden bloemen de mooiste uitzochten. Pas de volgende dag bloeide die op onze tafel open. De foto's staan in omgekeerde volgorde.



    Op het bord een doodshoofd en een niet mis te verstane waarschuwing. 'Verboden! Ik heb een geweer.' Wij zijn voor alle zekerheid iets verderop gaan plukken, in een meer dat niet afgezet is. Openbaar domein.



    Tussen de bergen liggen tientallen van die meren. Wij komen kijken of we hier onze tent kunnen zetten. Na de vorige familietrip is dat de eigenlijke bedoeling van onze uitstap: prospectie voor een volgende keer.

    Er zijn bomen en er is sprokkelhout. Er ligt een bootje bij het water, we kunnen hier ook zwemmen. Er is mals groen gras, om te spelen en lekker zacht op te slapen. We knikken van ja. In september, als de temperaturen weer draaglijk worden, komen we hier kamperen.



    We hebben een nieuw plan, en het ziet er even mooi uit als de bloem die deze week op onze tafel staat.