Groene scheuten

Na één, twee, drie sociaal bewogen stukken over de internationale school van Jana en Lukas, een paar sfeerbeelden van Green Shoots. Want zo heet de school, Groene Scheuten. Mooie naam voor een plek waar kinderen kunnen groeien en bloeien. 

Om de hoek de parking lot. Oftewel: golfplaten. De plek die voor het team bestemd is, staat vol brommers. Ook veel leerlingen komen achterop de brommer of rijden op fietsen die bijna brommers zijn. Jana en Lukas vormen een uitzondering, ze hebben fietsen waar velen jaloers op zijn. Geen zware stadsmodellen, maar stevige lichte fietsen met versnellingen. Als ik hen ophaal, vind ik het nog elke keer bijzonder om de poort te openen en daar hun fietsen te zien staan. Met die scoutsvlag en de bel van haar meter.

In de gang boekentassenrekken zoals ik die ook in België al gezien heb. Maar ook tonnen waar kinderen de hele dag door water kunnen tanken. En schoenenrekken. Binnenshuis loop je hier op blote voeten. Dus ook in de klas: blote voeten.

De klassen zijn nog behoorlijk kaal. Naarmate het jaar en de projecten vorderen, komt daar zeker nog verandering in. Nu al te zien: de mascotte die Lukas' klas gekozen heeft, de Goudwanggibbon. 'Mama, het is wel de Nórthern Yellow Cheeked Gibbon, hé!' Al die aapjes hangen vrolijk op de deur in de scheidingswand van hun klaslokalen. Ja, Jana en Lukas kunnen zo bij elkaar binnenstappen.

Wat valt er nog te zien? Lesmaterialen en de takenlijst. Elke ochtend krijgen de kinderen tien minuten om hun duties uit te voeren. Jana heeft de eerste week de kippen verzorgd en al eens kantinebeurt gehad, Lukas was al een keer boodschapper en opruimer.

 



Voor sfeerbeelden mét kinderen verwijs ik U door naar de Green Shoots facebookpagina. Ik denk niet dat ze in Vietnam veel om de bescherming van de privacy geven. Wij hebben alvast geen formulier moeten ondertekenen waarin we de school toestemming geven om foto's van onze kinderen te publiceren. Maar ik val tot nader order onder de Europese wetgeving, dus plaats ik van andere kinderen vooralsnog geen foto's zonder toestemming. 

Integratieproces

Onze integratie verloopt vlot, ik heb foto's om dat te bewijzen.



Allerliefste pendelt (voorlopig) met een brommer naar Đà Nẵng. De brommer blinkt te veel om echt Vietnamees te zijn. Hij heeft ook geen haakjes, klepjes, dragers waarmee de berijder allerlei extra bagage kan vervoeren. Wel parkeert Allerliefste hem 's avonds netjes in huis. Dat gaat in een vlotte beweging. Zoals overal hier komt ook onze oprit rechtstreeks in onze woonkamer uit. En dat is dus niet in functie van een betere toegankelijkheid. Hier in huis staat die rode brommer nog wel mooi. Toch vraag ik me af waarom mensen hun brommers het liefste binnen parkeren. Ik hoor eens rond.


Een haarspeld, een papieren zakdoek, een tekening. Op bosklassen ons postkaartje. Een stylo, een stukje doek. Als bladwijzer gebruikte Jana altijd al het eerste het beste dat ze te pakken kreeg. Hier zijn altijd bananenbladeren voorhanden. Ze zitten als verpakking rond de koekjes die we op de markt kopen. En even later in haar boek.

Lukas in onze keuken in Đà Nẵng. Zijn integratie begon al meteen na aankomst. Jetlag wegwerken met een koekje en koelte. Sindsdien ligt die ventilator binnen handbereik. 's Nachts zelfs op zijn nachtkastje, naast een kan water die hij consequent leeg drinkt.

Het komt nog helemaal goed met onze integratie.