A long shot

Na twee minuten in de tuin zijn ze gesmolten... Hard gekookte eieren, da's de oplossing. Ruilen voor chocolade eieren uit de koelkast. Gelukkig weten de kinderen ondertussen hoe die eieren op die ene zondag plots verschijnen, wie daar eigenlijk voor zorgt. En dat die zogenaamde paasklokken dus wel degelijk tot in de koelkast geraken.  

Maar dus. Hard gekookte eieren. Op school in een voertuig van gerecycleerd materiaal te verplaatsen. Wie het verste raakt, wint de race. Dieren of mensen mogen voor het transport niet gebruikt worden. Wel toegestaan: zonne-energie, batterij, opgedraaide rekker, windzeilen en zo. Maar dan moet het voertuig in kwestie horizontaal starten, vanaf de grond. Gebruik je geen power, dan mag je vanaf het hellend vlak starten.

'Vehicle' stond er in het reglement. Voertuig. 'Mag dat ook door de lucht?' vroeg ik. Het organiserend comité boog zich nog eens over de richtlijnen. Er stond inderdaad nergens dat het wielen moest hebben en over de grond moest bewegen. Een vehicle kon ook een vliegend object zijn. 

'Oké,' tekste ik terug. 'Thanks for figuring out.' Thuis bedachten we een katapult. Lukas op zijn rug, benen als een V in de lucht. Jana die de rekker tussen zijn voeten aanspant. Ei in stro in restjes stof in een lege yoghurtpot. Schieten maar.

Estimated distance? Behoorlijk ver. Ben je zeker dat dat mag? 'Ja, de organisatoren zitten er zowaar op te wachten. Eens iets anders dan anders, schreven ze.'

'Maar niemand doet het zo!' 

'Juist daarom.' 

Ze vonden het toch een beetje te raar. Hun ei in stro in restjes stof in een lege yoghurtpot van de plank, dat was al spannend genoeg. Het rolde 4 meter en 30 centimeter, minder ver dan het gemiddelde. 

's Avonds aan tafel. 'We hadden toch beter dat sling shot geprobeerd.' Als we hier nog een jaar langer zouden blijven wonen, dan kunnen we de volgende keer...  

  

Online in levende lijve

De online conferentie was in tijdszones opgedeeld. Voor Azië betekende dat 's avonds laat en 's morgens heel vroeg inloggen. Overdag vrij! Maar 's nachts veel te weinig uren slaap.

'Zullen we onze kinderen anders samenbrengen?' stelde ik voor. 'Die van mij gaat alleszins makkelijker wakker blijven als ze er niet alleen voor staat.' Dat was een plan. En omdat de backpackers hostel van Max nu toch zo goed als leeg staat, trokken we daar in.

De drie meisjes kregen een kamer met hun eigen lockers, want zo gaat dat in een hostel. De zes jongens in bunkbeds in de kamer daarnaast. Gemeenschappelijke badkamer en zo, daar moest dus ook begeleiding bij. Ik bijvoorbeeld. 

Misschien daarom dat het er in die hostel nog nooit zo gezond en gezellig aan toe ging. Acht pizza's besteld aan twee voor de prijs van één. Slaatje erbij. Vitaminen voor de concentratie die onze studenten aan de dag (aan de nacht) zouden moeten leggen.

Op de lange tafel waar de feestvierders 's nachts plachten te dansen (en 's morgens met een kater aan het ontbijt), schoven we negen laptops op een rij. Het scherm waarop normaal gezien sportwedstrijden getoond worden, sloten we donderdagavond op de plenaire sessie in New York aan.

'Snel!' zeiden we toen Dr. Fauci online kwam. 'Ga voor het scherm staan, dan nemen we een groepsfoto met de beroemdste dokter ter wereld.' Maar tegen dat ze allemaal hun koptelefoons afgezet hadden en recht gesprongen waren, was de Fauci al op presentatiemodus overgeschakeld.  

'And also, why?' vroeg de coolste van de hoop. 'I can photoshop myself in any picture with him.' Enfin, we namen tóch nog een foto. Star struck en al. 

Le Fauci had het over de aard van het beestje. Dat coronavirus is en blijft toch maar een vies ding. En bracht heel veel cijfers, vooral uit de VS. Onderhoudend, maar toch geen vanzelfsprekende materie om tot bijna middernacht vol te houden.

'Good night,' zeiden de online hosts toen het Aziatische contingent het eerste online deel afsloot. 'Wij gaan nog even verder met deelnemers uit Europa, Afrika en het Amerikaanse continent.' De moderatoren klonken een beetje zoals de presentatoren op het Eurovisiesongfestival, maar dan met serieuzere kleren aan.

Op voorhand hadden alle deelnemers online gedragsregels en dress code doorgestuurd gekregen. Business casual. 'Voor mannen is dat pak zonder das,' zei Allerliefste. En voor vrouwen? Jana trok die ene deftige bloes aan (die ik beter gestreken had) en leende een vestje van een collega in Da Nang.  

En om vijf uur vrijdagochtend maakten de meisjes zich klaar om casual smart voor de online dag te verschijnen. Van vermoeidheid was er nog niet echt veel sprake. In het ochtendblok zouden ze voor het eerst aan meer interactieve sessies deelnemen, debat en zo. Met de perfecte dosis adrenaline was er geen koffie nodig.

Daarna kwam de lange vermoeide vrijdag. Sommigen (onvermijdelijk ietsje te laat) naar school, anderen thuis rusten. Jana en ik kozen voor die laatste optie. Huiswerk maken en in de zetel de serie van het moment. Haar allereerste conferentie levert niet meteen een representatief beeld op, deelnemers kunnen normaal gezien geen uren tv kijken.

's Avonds (tweede avond, vrijdagavond) zat de routine er al goed in. Bij aankomst in het zwembad springen. Net voor de barbecue deftige tenue aantrekken. Alles opeten, inloggen, vertrokken. 

Zo veel routine al dat sommigen tussen twee schermen konden switchen. Online schaak of videogame, en ondertussen luisteren naar de presentatie. 'Kom,' zei ik tijdens de pauze. 'Weg van dat scherm, echt spelletje spelen.' In het donker in de tuin, waar Bí met haar gitaar zat.

Een tijdje later opnieuw 'good night and goodbye, students in Asia'. Want alle plenaire sessies waren voorbij. Alleen aan onze kant van de wereld zou er de volgende ochtend, zaterdag, nog een interactief deel komen. Wereldwijd zou er niet meer tegelijk ingelogd worden, dit was het einde van het collectieve programma van de online conferentie.

'Goodbye and thank you!' Opvallend dat al die studenten online gewoonten gekregen hebben. Die van ons applaudiseerden voor de camera boven hun scherm, zonder geluid. Want als je op mute staat is het sowieso al beeld zonder klank. Waarom dan nog lawaai maken? 

De laatste ochtend, tweede ochtend, zaterdagochtend ging de wekker weer om vijf uur. Er werden bean bags aangesleept om de eerste sessie door te komen, het uur waarin de zon in hoog tempo opkomt. 'Zet je op het terras,' zei ik tegen zes uur. 'Meer licht houdt je wakker.' 

En daar lag Charlie. Uitgeteld maar ingelogd. En daar zat de dochter. In de tuin in het geleende kostuumvest. 'Hi, I'm Jana from Belgium. I currently live in Vietnam.' En toen stelde ze een slimme vraag over de wereld na Covid-19 waarop ze niet echt antwoord kreeg. Maar ook dat is de realiteit van een congres. Soms is er geen antwoord. 

Opvallend wel, hoe veel jongen voor die bewuste deelsessie kozen. Het antwoord dat ik U wél kan geven: het leven na de conferentie ziet er in Vietnam alvast goed uit. 

Stelling nemen, paper presenteren

Elk jaar zakken van over de hele wereld een heleboel scholieren af naar New York. Daar palmen ze dan twee dagen lang de vergaderzalen van de VN in en discussiëren ze over onderwerpen die hen het hardste bezig houden. 

(Ahum. Ik dacht aan hun liefdesleven en zo. Maar neen.) De opwarming van de aarde, sociale ongelijkheid, de voedselcrisis, menselijke uitbuiting. Erg gezellig allemaal.

'Dit jaar sluit het onderwerp écht bij hun leefwereld aan,' zei Tomo. Een Japanner die vroeger lesgaf op een internationale school in Engeland en al drie keer deelnam. 'Dit jaar gaat de conferentie ook voor het eerst online door. En het is de eerste keer dat studenten uit Vietnam kunnen meedoen!'

Hij maakte in Hoi An een groepje ouders enthousiast en die sleurden er hun tieners bij. 'Komaan, this is a once in a lifetime opportunity!' Jana vond dat precies ook. Haar allereerste conferentie!

En het onderwerp? De titel klinkt niet erg gezellig, maar het is natuurlijk wél iets dat hen bezighoudt. 

Dokter Fauci, die in de Verenigde Staten de status van een medische rockster heeft, staat op het programma. Met realtime Q&A. Plenaire sprekers worden op het scherm afgewisseld met break out rooms. Daar kunnen de studenten dan online rechtstreeks met elkaar in gesprek gaan.

En ja, ze wilden graag aan zo'n debat meedoen. Stelling 'voor of tegen strikte lockdowns?' Hoe strikter, hoe beter, schreven ze in hun paper. Want dat zijn we hier gewoon. Keiharde maatregelen die de corona (die af en toe nog van buiten de grenzen binnen komt) telkens weer uitroeit. Daar zien onze tieners heel veel voordelen van. Tussen de lockdowns door gaan ze maandenlang gewoon naar school. Er zijn geen bubbels, je doet alle hobby's die je wil en leeft je sociaal leven als altijd.

Er werd een werkdocument gedeeld waar Jana het meeste aan schreef, referenties en alles. Dus werd beslist dat zij de paper voor de groep zou presenteren. Nog geen 14 jaar, en die jongens van 16 laten haar voorgaan! Spannend.

Onze deelnemers schreven zich in op deelsessies naar keuze. En Tomo riep de ouders samen om zijn ervaring en wat meer informatie te delen. 'Zouden we anders niet ...?' stelde ik aarzelend voor. En dat werd een plan!

         

Maar zie ons hier lopen!

Ik denk dat na 2,5 jaar in Vietnam nog heel vaak. Zie ons hier lopen! (Of zie ons hier in de tuin aan het ontbijt zitten, midden februari. Zie ons door de rijstvelden naar school fietsen, sandalen het hele jaar lang.) 

Maar op de schoolreis dacht ik dat bijna elke minuut. Zie ons hier, in dit decor. En Lukas en zijn klasgenoten deden alsof dat de gewoonste zaak ter wereld was. Ze zochten naar uitgedroogde krekels en poseerden voor de foto en duwden en trokken elkaar en haalden mopjes uit en al die andere dingen die kinderen op schoolreis doen. Ze stonden letterlijk geen seconde stil. 

Maar dat decor dus. Ik hoop dat ik die bewondering kan blijven vasthouden. Dat ik in België meega op klasuitstap naar het Gravensteen bijvoorbeeld en denk, maar zie ons hier lopen! En dat ik dan ook zo'n hele reeks foto's trek van wriemelende kinderen en duwen en trekken en beste vrienden zijn.  

    

Spellekes spelen

Sommige spelletjes moet je niet voorbereiden. Die groeien vanzelf. 

Het begon al in de Citadel van Hué. De lange lanen, weidse pleinen, prachtige gebouwen waren veel minder interessant dan de uitgedroogde krekels die je zo van de boomstammen kunt plukken en op je t-shirt zetten. En lawaai dat die beesten maken! Of toch die die nog leven. We moesten bijna schreeuwen om er bovenuit te komen. 

Op de boot ook, schreeuwen om boven het lawaai van de motor uit te komen. En nog harder schreeuwen om boven het geluid van de collectieve cup song te komen (twaalf metalen drinkbussen die op de ijzeren bodem bonken) en het geluid van een massale handje-klap.

Tijdens onze lunchpauze op het strand, zo'n rit van 7 uren moet je tenslotte érgens onderbreken - palmden ze de paalhutten waarin je met je eigen groep in het restaurant apart kunt zitten. 

Plots waren het geen paalhutten meer maar twee forten. Voor de vlag uit Capture The Flag hadden ze hun flipflops. Er moest gevangen worden en bevrijd. Iets met twee keer tikken en overlopen en bewakers en rieten matten en - ingewikkeld.

Ah, wat een wijze bende. (En Lukas, wijze scheidsrechter.)

Verantwoordelijke Fun

Bos- of zeeklassen, dat gebeurt hier op hotel. Blij dus dat ik ook mee mocht! Mama slash chaperone.

Voor ons vertrek was er een briefing. Bovenop een hele batterij instructies kregen begeleiders ook nog elk een eigen rol toegemeten. De juf maakte mij verantwoordelijk voor de twee Nederlandstalige jongens in de klas. (Procentueel zijn we hier redelijk goed vertegenwoordigd.) En voor de fun. 

Ik dus aan het werk. In mijn kartonnen doos (niet toevallig van het merk "The Dutch Lady") verzamelde ik spelletjes voor op het strand, op de boot, voor in het zwembad, op de hotelkamer en de bus. 

Vooral die laatste categorie was belangrijk. We zouden lange tijd onderweg zijn, in totaal zo'n zeven uren per dag. UNO en bus proof chess en liedjeskanon en 'I spy with my little eye' kun je maar zo lang spelen. Daarom maakte ik zelf nog een road bingo. 

And bingo it was! Ik denk dat ik mijn verantwoordelijkheid goed opgenomen heb.